உரிமைக்கான போராட்டம் தொடர்கிறது

பில் C-39: வேலைநிறுத்த உரிமையை முடக்கும் புதிய சட்டம் – தொழிற்சங்கங்களின் கடும் எதிர்ப்பு

கனடாவின் லிபரல் அரசு செப்டம்பர் 21, 2026 அன்று பாராளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்த பில் C-39 (Building Canada Strong Act), தொழிற்சங்கங்களின் கடும் எதிர்ப்பைச் சந்தித்துள்ளது. இந்தச் சட்டமூலம், கனேடிய தொழிலாளர் சட்டத்தின் (Canada Labour Code) பிரிவு 107-ஐ மறுசீரமைத்து, கூட்டாட்சி அரசாங்கத்திற்கு வேலைநிறுத்தங்களை முடக்கும் அதிகாரத்தை வழங்குகிறது. தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் இதை “வேலைநிறுத்த உரிமை மீதான நேரடித் தாக்குதல்” என்று அழைத்து, இது அரசியலமைப்பு ரீதியாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட உரிமையை மீறுவதாகக் கூறுகின்றனர்.

பில் C-39 என்றால் என்ன?

பில் C-39 என்பது 232 பக்கங்களையும், 360 பிரிவுகளையும் கொண்ட ஒரு பாரிய சர்வதேச ஒருங்கிணைப்புச் சட்டமூலம் ஆகும். இது மூன்று பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. இதில் மூன்றாம் பகுதியின் முதல் பிரிவு, கனடா தொழிலாளர் சட்டத்தின் கூட்டு பேரம் பேச்சு விதிகளில் பல மாற்றங்களைச் செய்கிறது. இந்தச் சட்டமூலம் முக்கியமாக பிரிவு 107-ஐ சீரமைத்து, அமைச்சரின் தலையீட்டு அதிகாரத்தை மறுவரையறை செய்கிறது.

பிரிவு 107 என்பது கனடா தொழிலாளர் சட்டத்தில் 1984 ஆம் ஆண்டு முதல் உள்ள ஒரு விதியாகும். இது தொழிலாளர் அமைச்சருக்கு “தொழில்துறை அமைதியை பராமரிக்க அல்லது பாதுகாக்க வாய்ப்புள்ள எந்த நடவடிக்கையையும் எடுக்க” அதிகாரம் அளிக்கிறது. 2011 ஆம் ஆண்டு வரை இது பயன்படுத்தப்படவில்லை. ஆனால் 2023 ஆம் ஆண்டு முதல், இது கனடியன் நேஷனல் ரயில்வே, கனடியன் பசிபிக் கன்சாஸ் சிட்டி, ஏர் கனடா, கனடா போஸ்ட், மற்றும் துறைமுகங்கள் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் வேலைநிறுத்தங்களை முடக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

தொழிலாளர் அமைச்சர் பாட்டி ஹஜ்து, இந்தச் சட்டமூலம் வேலைநிறுத்த உரிமையைப் பாதுகாக்கிறது என்று கூறுகிறார். “இந்தச் சட்டம் வேலைநிறுத்த உரிமையைப் பாதுகாக்கும் அதே வேளையில், தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் முதலாளிகள் நல்ல நம்பிக்கையுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டிய பொறுப்பை வலியுறுத்துகிறது” என்று அவர் தெரிவித்துள்ளார்.

புதிய சட்டத்தின் கீழ், ஒரு வேலைநிறுத்தம் “தேசிய நலனை” (national interest) பாதிக்கும் என்று அமைச்சர் அறிவித்தால் மட்டுமே பிரிவு 107-ஐ பயன்படுத்த முடியும். “தேசிய நலன்” என்பது கனேடிய பொருளாதாரத்தின் மீதான தாக்கங்கள், மற்றும் வேலைநிறுத்தம் “தீவிர சமூக இடையூறுகளை” ஏற்படுத்துகிறதா என்பதை உள்ளடக்கும். மேலும், அமைச்சர் ஒரு புதிய சிறப்பு மத்தியஸ்தர் அறிக்கையையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். அந்த மத்தியஸ்தர் கட்சிகளின் நிலைப்பாடுகளை வெளிப்படுத்தி, ஒரு புதிய கூட்டு ஒப்பந்தத்திற்கான பரிந்துரைகளை வழங்க முடியும்.

பிரதமர் மார்க் கார்னி, இந்தச் சட்டம் “நல்ல நம்பிக்கையுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டிய முதலாளிகளின் பொறுப்பை வலியுறுத்தும்” என்று கூறியுள்ளார். ஆனால் தொழிற்சங்கங்கள் இதை ஏற்க மறுக்கின்றன.

கனேடிய தொழிலாளர் காங்கிரஸ் (CLC) தலைவர் பியா ப்ரஸ்கே, இந்தச் சட்டமூலம் வேலைநிறுத்த உரிமையை பின்னோக்கி இழுக்கிறது என்று கூறுகிறார். “அரசாங்கம் தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்த உரிமையைப் பாதுகாக்கும் என்று கூறியது. ஆனால் இந்தச் சட்டமூலம், ஒரு அமைச்சர் ஒரு வேலைநிறுத்தம் தேசிய நலனுக்கு முரணானது அல்லது முரணாகலாம் என்று தீர்மானிக்கும்போது, சட்டப்பூர்வ வேலைநிறுத்தங்களை முடக்க அரசாங்கத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது” என்று அவர் கூறினார்.

ப்ரஸ்கே மேலும் கூறுகையில்: “ஒரு வேலைநிறுத்தம் பொருளாதார தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது, ஏனெனில் கூட்டு பேரம் பேச்சு அப்படித்தான் செயல்படுகிறது. அரசாங்கம் ஒரு வேலைநிறுத்தத்தை அதன் பொருளாதார தாக்கம் காரணமாக முடிக்க முடிந்தால், முதலாளிகளுக்கு சமரசம் செய்ய குறைவான காரணம் இருக்கும். இது அரசாங்கம் அந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன்பே கூட்டு பேரம் பேச்சை பலவீனப்படுத்துகிறது”.

Unifor தேசிய தலைவர் லானா பெய்ன், “டிரம்பின் வர்த்தகப் போரின் தாக்குதல்களை எதிர்க்க நாம் ஒரு நாடாக ஒன்றிணைய வேண்டிய நேரத்தில், தொழிலாளர்களும் அவர்களின் தொழிற்சங்கங்களும் இப்போது சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான கூட்டு பேரம் பேச்சுக்கான தங்கள் உரிமையையும் பாதுகாக்க வேண்டியுள்ளது” என்று கூறினார்.

CUPE தேசிய தலைவர் மார்க் ஹான்காக், “தொழிலாளர்கள் மீதும், எங்கள் அரசியலமைப்பு ரீதியாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட வேலைநிறுத்த உரிமை மீதும் நேரடியாகத் தாக்கும் இந்தச் சட்டத்தின் பகுதி எங்களுக்கு மிகப்பெரிய பிரச்சினை” என்று கூறினார். அமைச்சர்கள் CUPE போன்ற தொழிற்சங்கங்கள் இந்தச் சட்டத்தில் மகிழ்ச்சியடையும் என்று நினைத்தால், அவர்கள் “ஒரு பெரிய கண் விழிப்புக்கு” தயாராக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் எச்சரித்தார்.

பிரிவு 107: ஒரு சர்ச்சைக்குரிய கருவி

பிரிவு 107-இன் தற்போதைய வடிவம், தொழிலாளர் அமைச்சருக்கு மிகவும் பரந்த அதிகாரத்தை அளிக்கிறது. டொராண்டோ யார்க் பல்கலைக்கழக சட்டப் பேராசிரியர் டேவிட் டூரி கூறுகையில்: “ஒரு அமைச்சர், பாராளுமன்றத்தில் விவாதிக்கத் தேவையில்லாமல், CIRB-க்கு ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பி, வேலைநிறுத்தத்தை முடிக்கவும், நடுவர் தீர்ப்பை விதிக்கவும் உத்தரவிட முடியும். வேறு எந்த அரசாங்கமும் பிரிவு 107-ஐ இந்த முறையில் பயன்படுத்த நினைக்கவில்லை, ஏனெனில் இது இந்த முறையில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று தெளிவாகத் திட்டமிடப்படவில்லை”.

2024 மற்றும் 2025 ஆம் ஆண்டுகளில், லிபரல் அரசு இதை விமான நிறுவனங்கள், ரயில்வே, துறைமுகங்கள் மற்றும் கனடா போஸ்ட் தொடர்பான வேலைநிறுத்தங்களை முடிக்கப் பயன்படுத்தியது. ஏர் கனடா விமானப் பணியாளர்கள் 2025 ஆம் ஆண்டில் இதை எதிர்த்து வேலைநிறுத்தத்தைத் தொடர்ந்தனர். இந்த உத்தரவுகள் தற்போது பல அரசியலமைப்பு சவால்களுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

புதிய சட்டத்தின் மிகப்பெரிய பிரச்சினை “தேசிய நலன்” என்ற சொற்றொடரின் தெளிவற்ற தன்மை. ஒரு வேலைநிறுத்தம் “தேசிய நலனை” பாதிக்கிறதா என்பதை அமைச்சர் தீர்மானிக்கிறார். ஆனால் “தேசிய நலன்” என்பது என்ன என்பதற்கு தெளிவான வரையறை இல்லை. இது பொருளாதார தாக்கங்கள், சமூக இடையூறுகள், மற்றும் அமைச்சரின் உத்தரவு சுதந்திரமான சங்கத்தை பாதிக்கிறதா என்பதை உள்ளடக்கும்.

தொழிலாளர் அமைச்சர் ஹஜ்து, “தேசிய நலனை நிறுவுவது ஒரு உயர்ந்த தடை” என்று கூறுகிறார். ஆனால் ஒவ்வொரு வேலைநிறுத்தமும் வேறுபட்டது என்பதால், ஒரு “பொதுவான பதிலை” வழங்க முடியாது என்று அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார்.

தொழிற்சங்கங்கள் இந்தச் சட்டமூலத்திற்கு எதிராக சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கத் தயாராகி வருகின்றன. கனேடிய தொழிலாளர் காங்கிரஸ், பிரிவு 107 தொடர்பான அதிகாரங்களை சட்டமூலத்திலிருந்து நீக்குமாறு அரசாங்கத்தைக் கேட்டுக்கொண்டுள்ளது. Unifor, இந்தச் சட்டமூலம் சாசனத்தில் (Charter) பாதுகாக்கப்பட்ட வேலைநிறுத்த உரிமையை மீறுகிறது என்று கூறி, அதை வலுவாக எதிர்க்கப் போவதாக அறிவித்துள்ளது.

பில் C-39, கனடாவின் தொழிலாளர் உறவுகளில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையைக் குறிக்கிறது. அரசாங்கம் இதை “வேலைநிறுத்த உரிமையைப் பாதுகாக்கும்” சட்டம் என்று கூறுகிறது. ஆனால் தொழிற்சங்கங்கள் இதை “வேலைநிறுத்த உரிமை மீதான நேரடித் தாக்குதல்” என்று பார்க்கின்றன. “தேசிய நலன்” என்ற தெளிவற்ற வரையறை, அமைச்சருக்கு வழங்கப்படும் பரந்த அதிகாரம், மற்றும் வேலைநிறுத்தங்களை முடக்கும் திறன் ஆகியவை இந்தச் சட்டத்தின் மிகப்பெரிய பிரச்சினைகளாக உள்ளன.

கனடா ஒரு வர்த்தகப் போரில் இருக்கும்போது, தொழிலாளர்கள் மற்றும் முதலாளிகள் வேலைகளைப் பாதுகாப்பதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். ஆனால் அரசாங்கம் முதலாளிகளுக்கு “அரசாங்கம் தலையிடும் வரை காத்திருக்க” மற்றொரு காரணத்தை வழங்கக்கூடாது. வேலைநிறுத்த உரிமை என்பது ஒரு அடிப்படை உரிமை. அது அரசியலமைப்பு ரீதியாகப் பாதுகாக்கப்பட்டது. அதை முடக்கும் எந்த முயற்சியும் நீதிமன்றங்களில் சவால் செய்யப்படும். இந்தப் போராட்டம் இன்னும் முடியவில்லை.