ஏன் இது சர்ச்சையைத் தூண்டுகிறது? செம்மணி அறிக்கை

செம்மணி அறிக்கை தொடர்பான சர்ச்சையின் மையமானது, தொல்லியல் நிபுணர் ராஜ் சோமதேவா நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்த இடைக்கால அறிக்கையில், புதைகுழியில் உள்ள எலும்புக்கூடுகள் “தொற்றுநோய் அல்லது இயற்கை பேரழிவு” காரணமாக இருக்கலாம் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார், இது பல்லாயிரக்கணக்கான காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்கள் மற்றும் மனித உரிமைக் குழுக்களின் கடுமையான எதிர்ப்பைத் தூண்டியுள்ளது, ஏனெனில் இந்தப் புதைகுழி இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின் மோதல் பகுதியில் அமைந்துள்ளது, மேலும் இது நீதிக்கான கோரிக்கையை மங்கச் செய்யும் என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர்.

சர்ச்சையின் மையம்: அறிக்கையின் “இயற்கை இறப்பு” கூற்று

2026 அக்டோபர் 19 அன்று, ராஜ் சோமதேவா யாழ்ப்பாணம் நீதவான் நீதிமன்றத்தில் இடைக்கால அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்தார். அறிக்கை கூறுகிறது: புதைகுழியில் உள்ள எலும்புக்கூடுகளின் அடர்த்தி மிக அதிகம், மேலும் அடக்கம் செய்யப்பட்ட பொருட்கள் மிகக் குறைவு, இது தொற்றுநோய் அல்லது இயற்கை பேரழிவு போன்ற அவசரகால சூழ்நிலைகளில் விரைவாக அடக்கம் செய்யப்பட்டதன் விளைவாக இருக்கலாம்; மேலும் இந்த இடம் “சர்ச்சைக்குரிய புதைகுழிகளை” விட முறையான மத அடக்கத்துடன் அதிக ஒற்றுமையைக் காட்டுகிறது. அறிக்கை இந்தக் கூற்றுகளை “சாத்தியக்கூறுகள்” என்று மட்டுமே குறிப்பிட்டுள்ளது, மேலும் சட்டவிரோத படுகொலைகளின் சாத்தியத்தையும் நேரடியாக நிராகரிக்கவில்லை, ஆனால் இந்த வார்த்தைகள் ஏற்கனவே அரசியல் நெருக்கடியை ஏற்படுத்தியுள்ளன.

ஏன் இது சர்ச்சையைத் தூண்டுகிறது?

1. புதைகுழி நீண்டகாலமாக “கடுமையான மனித உரிமை மீறல்” என்று கருதப்படுகிறது

செம்மணி புதைகுழி யாழ்ப்பாணத்தின் சித்துப்பாத்தி இந்து மயானத்தில் அமைந்துள்ளது. 1996 ஆம் ஆண்டு கிருஷாந்தி குமாரசாமி காணாமல் போன வழக்கில், குற்றவாளியாக தண்டிக்கப்பட்ட முன்னாள் இராணுவ வீரர் சோமரத்ன ராஜபக்ச, செம்மணி பகுதியில் 400 க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டு புதைக்கப்பட்டதாக ஒப்புக்கொண்டார். 2025 ஆம் ஆண்டு தொடங்கி, அகழ்வாராய்ச்சியில் 583 எலும்புக்கூடுகள் வெளியே எடுக்கப்பட்டுள்ளன, இது இலங்கையின் மிகப்பெரிய புதைகுழியாகும். காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்கள் தொடர்ந்து இந்த இடம் போர்க்கால மனித உரிமை மீறல்களின் தளம் என்று கூறி வருகின்றனர்.

2. “இயற்கை இறப்பு” கூற்று உண்மையான சூழ்நிலைக்கு முரணானது என்று கருதப்படுகிறது

எதிர்க்கட்சியினர் மற்றும் சிவில் சமூக அமைப்புகள் சுட்டிக்காட்டுவது: யாழ்ப்பாணப் பகுதியில் 1970-90 களில் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் உயிரிழக்கும் அளவுக்கு பெரிய தொற்றுநோய் அல்லது இயற்கை பேரழிவு ஏற்பட்டதில்லை; 2004 சுனாமியால் இறந்தவர்கள் கடற்கரையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டு நினைவுச்சின்னங்கள் எழுப்பப்பட்டன, இந்த மயானத்தில் இல்லை. மேலும், இந்தப் பகுதியில் 1996 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு 850 க்கும் மேற்பட்டோர் காணாமல் போனதாக பதிவுகள் உள்ளன, இது “இயற்கை இறப்பு” விளக்கத்தை மிகவும் சந்தேகத்திற்குரியதாக ஆக்குகிறது.

3. “வரலாற்றை மங்கச் செய்யும்” அரசியல் ஆபத்து குறித்த கவலை

மக்கள் விடுதலை முன்னணி (EPDP) மற்றும் பிற கட்சிகள் கவலை தெரிவிப்பது: இந்த வகையான “இயற்கை இறப்பு” கூற்று பொது கவனத்தைக் குறைக்கும், இது முன்னாள் மன்னார் புதைகுழி வழக்கில் ஏற்பட்டதைப் போல—ஆரம்பத்தில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது, பின்னர் “பண்டைய காலத்தைச் சேர்ந்தது” என்ற ஊகத்தால் மக்கள் கவனம் குறைந்து, விசாரணை கைவிடப்பட்டது. காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்கள் மற்றும் மனித உரிமை வழக்கறிஞர்கள் அறிக்கையின் கூற்றுகள் சர்வதேச கண்காணிப்பு மற்றும் DNA தரவுத்தளத்தை தாமதப்படுத்தும் என்று கவலை தெரிவிக்கின்றனர், இது பாதிக்கப்பட்டவர்களை அடையாளம் காண்பதற்கான நம்பிக்கையை பாதிக்கும்.

தற்போதைய நிலை

அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பிறகு, எதிர்க்கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்கள் அரசாங்கம் தொடர்ந்து அகழ்வாராய்ச்சி செய்யவும், சர்வதேச பங்கேற்புடன் DNA சேகரிப்பு மற்றும் அடையாளம் காணலை மேற்கொள்ளவும் கோரிக்கை விடுத்துள்ளனர். இந்த அறிக்கை விவாதத்தைத் தூண்டியுள்ளது: தொல்லியல் ஆதாரங்கள் “இயற்கை இறப்பு” என்று மட்டுமே கூற முடிந்தால், போர்க்கால குற்றங்களுக்கான பொறுப்பை யார் ஏற்பார்கள்? இதுவே செம்மணி புதைகுழி தொடர்பான சர்ச்சையின் உண்மையான கவலை.