புதிய வழியில் அழைக்கிறார்.

தவக்காலம்: நாள் 1 (சாம்பல் புதன்) – கதை

“சாம்பலும், புதிய தொடக்கமும்”

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு சிறிய கிராமத்தில் அந்தோணி என்ற பெயரில் ஒரு இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் பார்க்க அழகாகவும், திறமைசாலியாகவும் இருந்தாலும், அவனுடைய குணம் மிகவும் மோசமாக இருந்தது. அவன் எப்போதும் மற்றவர்களைப் பற்றித் தவறாகப் பேசுவது, பொய் சொல்வது, மற்றும் தன்னைவிட வயதில் பெரியவர்களை மதிக்காமல் நடப்பது போன்ற கெட்டப் பழக்கங்களைக் கொண்டிருந்தான்.

தவக்காலம் தொடங்கியது. அந்த ஊரில் இருந்த தேவாலயத்தில் சாம்பல் புதன் திருப்பலி நடந்தது. கிராம மக்கள் அனைவரும் கலந்து கொண்டனர். அந்தோணியும் போனான். திருப்பலியின் முடிவில், பாதிரியார் அனைவருக்கும் திருநீற்றுப் பூசல் (சாம்பல் பூசுதல்) அளித்தார்.

பாதிரியார் அந்தோணியின் நெற்றியில் சாம்பலைப் பூசியபோது, அந்தோணியின் நெஞ்சில் ஏதோ ஒரு வலி ஏற்பட்டது. அந்தச் சாம்பல் அவனுடைய கெட்டப் பழக்கங்களையும், பாவங்களையும் அவனுக்கு நினைவூட்டியது. அதுவரை அவன் நினைத்திருந்தான், அவன் செய்வதுதான் சரி என்று. ஆனால், அந்தச் சாம்பல் அவனுக்குத் தான் தவறு செய்வதை உணர்த்தியது.

திருப்பலி முடிந்ததும், அந்தோணி தேவாலயத்தின் வெளியே வந்து, கைகளில் சாம்பலைப் பிடித்துப் பார்த்தான். அவன் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது: “இந்தச் சாம்பல் போல, என் வாழ்க்கையும் அழிந்து போகுமா?”

அவன் பாதிரியாரிடம் சென்று, “சுவாமி, இந்தச் சாம்பல் எனக்கு என் பாவங்களை நினைவூட்டுகிறது. ஆனால், அதுவே என் வாழ்க்கையை மாற்ற முடியுமா?” என்று கேட்டான்.

பாதிரியார் புன்னகையுடன், “அந்தோணி, இந்தச் சாம்பல் உன் பாவங்களை நினைவூட்டுகிறது என்பது உண்மை. ஆனால், அதுவே உன் வாழ்க்கையை மாற்றாது. நீதான் மாற்ற வேண்டும். இந்தச் சாம்பல் ஒரு தொடக்கம் மட்டும்தான். உன் கெட்டப் பழக்கங்களை விட்டுவிட்டு, ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்கு இது ஒரு வாய்ப்பு,” என்று கூறினார்.

அந்தோணி பாதிரியாரின் பேச்சைக் கேட்டு, தன் கெட்டப் பழக்கங்களை விட்டுவிட முடிவு செய்தான். அவன் மற்றவர்களை மதிக்கவும், பொய் சொல்லாமலிருக்கவும், மற்றும் நல்ல காரியங்களைச் செய்யவும் தொடங்கினான்.

அவனுடைய இந்த மாற்றம் கிராம மக்களுக்குப் பெரிய ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. அவர்கள் அந்தோணியிடம், “என்ன, அந்தோணி, திடீரென்று இப்படி மாறிவிட்டாய்?” என்று கேட்டனர்.

அந்தோணி புன்னகையுடன், “சாம்பல் புதன் என்னை என் பாவங்களை உணர வைத்தது. ஆனால், பாதிரியார் சுவாமி சொன்னது போல, அதுவே என் வாழ்க்கையை மாற்றவில்லை. நான் தான் மாற்றினேன். இது ஒரு புதிய தொடக்கம்,” என்று கூறினான்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
தவக்காலத்தின் முதல் நாளான சாம்பல் புதன், நம் பாவங்களை உணரவும், ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்கு ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. நாம் நம் கெட்டப் பழக்கங்களை விட்டுவிட்டு, நல்ல காரியங்களைச் செய்யவும், கடவுளிடம் நெருங்கி வரவும் இது ஒரு சிறந்த காலம்.

தவக்காலம்: நாள் 2 – கதை

“உண்மையான நோன்பு”

ஒரு ஊரில் செல்வம் என்ற ஒரு பணக்காரர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மிகவும் பக்தி உள்ளவர் என்று ஊருக்குள் பெயர் எடுத்திருந்தார். தவக்காலம் வந்ததும்இ அவர் மிகவும் தீவிரமாகக் கடைபிடிப்பார். ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளை மட்டுமே சாப்பிடுவார்இ ஆடம்பரமான ஆடைகளைத் தவிர்ப்பார்இ எப்போதும் சோகமான முகத்துடன் காணப்படுவார். தான் எவ்வளவு பெரிய தியாகம் செய்கிறேன் என்பதை ஊராருக்குக் காட்டிக்கொள்வதில் அவருக்கு ஒரு பெருமை இருந்தது.

அதே ஊரில்இ மாலதி என்ற ஒரு ஏழைப் பெண் தன் இரண்டு குழந்தைகளுடன் வாழ்ந்து வந்தாள். கூலி வேலை செய்துதான் அவள் பிழைப்பு நடத்தி வந்தாள். தவக்காலம் தொடங்கியதிலிருந்துஇ அவளுக்குச் சரியான வேலை கிடைக்கவில்லை. வீட்டில் உணவுக்குப் பஞ்சம் ஏற்பட்டது.

ஒரு நாள்இ செல்வம் தேவாலயத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தபோதுஇ வழியில் மாலதியின் வீடு இருந்தது. வாசலில் அவளுடைய குழந்தைகள் பசியால் அழுதுகொண்டிருந்தனர். மாலதி அவர்களைச் சமாதானப்படுத்த முயன்று கொண்டிருந்தாள்இ ஆனால் அவள் கண்களிலும் கண்ணீர் இருந்தது.

செல்வம் இதைப் பார்த்தார். அவருடைய நோன்பு நினைவுக்கு வந்தது. “நான் கடவுளுக்காகப் பசியோடு இருக்கிறேன். இவர்கள் பசியால் அழுகிறார்கள். நான் இவர்களுக்கு உதவி செய்தால் என் நோன்பு கெட்டுவிடுமோ?” என்று யோசித்தார்.

அப்போது அவருக்கு இயேசுவின் போதனை நினைவுக்கு வந்தது: “நீங்கள் நோன்பு இருக்கும்போதுஇ வெளிவேடக்காரரைப் போல முகவாட்டமாய் இருக்காதீர்கள்… நீங்கள் நோன்பு இருப்பது மனிதர்களுக்குத் தெரியவேண்டியதில்லைஇ மறைவாயிருக்கிற உங்கள் தந்தைக்கே தெரியவேண்டும்.” (மத்தேயு 6:16இ 18)

மேலும்இ பைபிளில் ஏசாயா இறைவாக்கினர் வழியாகக் கடவுள் சொல்லும் வார்த்தைகளும் நினைவுக்கு வந்தன: “கெட்ட பழக்கங்களை விட்டுவிடுவதுஇ அநீதியான நுகத்தடிகளை உடைப்பதுஇ ஒடுக்கப்பட்டோரை விடுவிப்பதுஇ பசி உள்ளவனுக்கு உன் உணவைப் பகிர்ந்துகொடுப்பதுஇ வீடற்ற ஏழைகளை உன் வீட்டிற்குள் ஏற்றுக்கொள்வது… இதுவல்லவோ நான் விரும்பும் நோன்பு?” (ஏசாயா 58:6-7)

செல்வம் தன் தவறை உணர்ந்தார். வெறும் உணவைத் தவிர்ப்பது மட்டும் நோன்பு அல்ல் அன்பையும் கருணையையும் காட்டுவது தான் உண்மையான நோன்பு என்பதைப் புரிந்து கொண்டார்.

அவர் உடனே தன் வீட்டிற்குத் திரும்பிச் சென்றுஇ அரிசிஇ பருப்புஇ காய்கறிகள் மற்றும் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான பலகாரங்களை எடுத்துக்கொண்டு மாலதியின் வீட்டிற்குச் சென்றார். அந்த உணபைப் பெற்றுக் கொண்ட மாலதியின் கண்களில் நன்றியுணர்வு கலந்த ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியுடன் சாப்பிடத் தொடங்கினர்.

அன்று செல்வம் தேவாலயத்திற்குச் சென்றபோதுஇ அவர் முகம் சோகமாக இல்லை; மாறாகஇ ஒரு அமைதியும் நிறைவும் அவர் முகத்தில் காணப்பட்டது. அவர் அன்று உணவைத் தவிர்த்திருக்கலாம்இ ஆனால் அவர் செய்த தானதர்மம் அவருக்கு உண்மையான ஆன்மீக மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

கதை சொல்லும் கருத்து:
தவக்காலத்தில் நோன்பு இருப்பது என்பது வெறும் உணவைக் கட்டுப்படுத்துவது மட்டுமல்ல. நம்மிடம் உள்ளதைப் பசி உள்ளவர்களோடு பகிர்ந்துகொள்வதும்இ மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்வதும்இ அன்போடு நடப்பதும் தான் கடவுள் விரும்பும் உண்மையான நோன்பு. வெளிப்புற சடங்குகளை விடஇ உள்ளத்தின் அன்பே முக்கியம்.

தவக்காலம்: நாள் 3 – கதை

“ஏழை விதவையின் காணிக்கை”

இயேசு ஒருமுறை எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தார். மக்கள் காணிக்கைப் பெட்டியில் தாராளமாகக் காணிக்கை போடுவதை அவர் கவனித்தார். பணக்காரர்கள் பலர் வந்துஇ தங்கக் காசுகளையும்இ வெள்ளி நாணயங்களையும் அதிக அளவில் போடுவதைக் கண்டார். அவர்கள் காணிக்கை போடும்போதுஇ மற்றவர்கள் அதைப் பார்த்து அவர்களைப் புகழ வேண்டும் என்று நினைத்தனர்.

சிறிது நேரம் கழித்துஇ ஒரு ஏழை விதவை தேவாலயத்திற்குள் நுழைந்தாள். அவள் மிகவும் எளிமையாக உடையணிந்திருந்தாள். அவளுடைய முகத்தில் கவலை இருந்தது. அவள் மெதுவாகக் காணிக்கைப் பெட்டியை நெருங்கிஇ இரண்டு சிறிய செப்பு நாணயங்களை உள்ளே போட்டாள். அவை மிகவும் சிறிய மதிப்புடையவை. அவள் போட்ட சத்தம் யாருக்கும் கேட்கவில்லை.

அருகில் இருந்த சீடர்கள் இதைப் பார்த்துஇ அந்த விதவையின் காணிக்கையை மதிக்கவில்லை. அவர்கள்இ “இந்த விதவை போட்டது மிகவும் குறைந்த மதிப்புடையது. பணக்காரர்கள் போட்டதோடு ஒப்பிடும்போதுஇ இது ஒன்றுமே இல்லை” என்று பேசிக்கொண்டனர்.

ஆனால் இயேசு சீடர்களிடம்இ “உண்மையாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்இ இந்தப் பணக்காரர்கள் எல்லோரையும் விடஇ இந்த ஏழை விதவை அதிகமாகப் போட்டாள்” என்று கூறினார்.

சீடர்கள் ஆச்சரியத்துடன்இ “எப்படிஇ போதகரே? அவளிடம் இருந்தது மிகவும் குறைவுதானே?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு சிரித்துக்கொண்டேஇ “இந்தப் பணக்காரர்கள் எல்லோரும் தங்களிடம் உள்ள செல்வத்தில் ஒரு பகுதியைத்தான் போட்டார்கள். ஆனால்இ இந்த விதவை தன்னிடம் இருந்த எல்லாவற்றையும் போட்டுவிட்டாள். அவள் தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும்இ தன் பிழைப்புக்காக வைத்திருந்ததையும் போட்டுவிட்டாள். அவள் கடவுள் மேல் வைத்திருந்த நம்பிக்கையின் காரணமாகவே இப்படிச் செய்தாள்” என்று விளக்கினார்.

அந்த ஏழை விதவை தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே செல்லும்போதுஇ இயேசு அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். அவள் போட்ட காணிக்கை பணத்தின் மதிப்பில் குறைவாக இருக்கலாம்இ ஆனால் அவளுடைய உள்ளத்தின் அன்பு மற்றும் தியாகத்தின் மதிப்பில் அதிகமாக இருந்தது.

கதை சொல்லும் கருத்து:
தவக்காலத்தில் தானதர்மம் செய்வது என்பது வெறும் பணத்தைக் கொடுப்பது மட்டுமல்ல. நம்மிடம் உள்ளதைஇ மற்றவர்களுக்குத் தேவையான நேரத்தில்இ அன்பு மற்றும் தியாகத்துடன் பகிர்ந்துகொள்வதுதான் முக்கியம். கடவுள் நம் உள்ளத்தின் அன்பைப் பார்க்கிறார்இ நாம் கொடுக்கும் தொகையைப் பார்ப்பதில்லை. நாம் கொடுப்பது குறைவாக இருந்தாலும்இ அது அன்பு மற்றும் தியாகத்துடன் இருந்தால்இ அது கடவுளுக்கு மிகவும் பிரியமானது.

தவக்காலம்: நாள் 4 – கதை

“கடவுளிடம் பேசுதல்”

ஒரு ஊரில் ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் விளையாட்டுப் பிள்ளை. அவனுடைய பெயர் கபிலன். அவன் எப்போது பார்த்தாலும் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடிக் கொண்டே இருப்பான். தேவாலயத்திற்குச் செல்லும்போது கூட, அவனுடைய கவனம் முழுவதும் விளையாட்டில் தான் இருக்கும்.

தவக்காலம் தொடங்கியது. கபிலன் பாதிரியார் சுவாமி பிரசங்கம் செய்வதைக் கேட்டான். “தவக்காலத்தில் நாம் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும். பிரார்த்தனை என்பது கடவுளிடம் பேசுவது” என்று பாதிரியார் கூறினார்.

கபிலன் ஆச்சரியத்துடன், “கடவுளிடம் பேசுவதா? அது எப்படி முடியும்?” என்று யோசித்தான்.

அவன் தேவாலயத்தின் வெளியே வந்து, கைகளில் பூக்களைப் பிடித்துக் கொண்டு, “கடவுளே, நீங்கள் என் பேச்சைக் கேட்கிறீர்களா?” என்று கேட்டான்.

ஆனால் அவனுக்கு பதில் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. அவன் கவலைப்பட்டு, பாதிரியாரிடம் சென்று, “சுவாமி, நான் கடவுளிடம் பேச விரும்புகிறேன். ஆனால் என்னால் பேச முடியவில்லை. என்ன செய்வது?” என்று கேட்டான்.

பாதிரியார் புன்னகையுடன், “கபிலன், கடவுளிடம் பேசுவது என்பது உன் உள்ளத்தின் அன்பைத் தெரிவிப்பது. நீ கடவுளிடம் பேசும்போது, உன் கவலைகள், மகிழ்ச்சி, மற்றும் தேவைகளை அவருக்குச் சொல்லலாம். நீ அவருக்கு நன்றி சொல்லலாம், அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்கலாம்” என்று கூறினார்.

கபிலன் பாதிரியாரின் பேச்சைக் கேட்டு, தேவாலயத்தின் உள்ளே சென்று, கைகளை கூப்பி, “கடவுளே, நான் என் பேச்சைக் கேட்க விரும்புகிறேன். நான் விளையாட்டுப் பிள்ளை தான். ஆனால் நான் உங்களை நேசிக்கிறேன். எனக்குத் தேவையானதை கொடுங்கள். என் பாவங்களை மன்னித்துவிடுங்கள்” என்று கேட்டான்.

சிறிது நேரம் கழித்து, கபிலன் தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே வரும்போது, அவனுடைய முகத்தில் ஒரு அமைதியும் நிறைவும் காணப்பட்டது. அவன் பாதிரியாரிடம் சென்று, “சுவாமி, நான் கடவுளிடம் பேசினேன். அவர் என் பேச்சைக் கேட்டார்” என்று கூறினான்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
தவக்காலத்தில் பிரார்த்தனை செய்வது என்பது கடவுளிடம் பேசுவது. நாம் கடவுளிடம் பேசும்போது, நம் உள்ளத்தின் அன்பைத் தெரிவிக்கலாம். நாம் கடவுளிடம் நன்றி சொல்லலாம், அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்கலாம், மற்றும் நமக்குத் தேவையானதை கேட்கலாம். கடவுள் நம் பேச்சைக் கேட்பார், நமக்கு பதில் அளிப்பார். கடவுளிடம் நெருங்கி வருவதற்கும், ஆன்மீக ரீதியில் வளரவும் உதவும்.

தவக்காலம்: நாள் 5 – கதை

“சோதனைகளை வென்ற இயேசு”

தவக்காலம் என்பது இயேசு 40 நாட்கள் வனாந்தரத்தில் உபவாசம் இருந்ததை நினைவுகூரும் காலம் என்று நாம் அறிவோம். அந்த 40 நாட்களின் முடிவில், இயேசு மிகவும் பசியாக இருந்தார். அந்த நேரத்தில், பிசாசு அவரைச் சோதிக்க வந்தது.

முதல் சோதனை:
பிசாசு இயேசுவிடம், “நீ கடவுளின் மகன் என்றால், இந்தக் கற்களை அப்பங்களாக மாற்றச் சொல்” என்று கூறியது. இயேசு பசியாக இருந்ததால், இது அவருக்கு ஒரு பெரிய சோதனையாக இருந்தது. ஆனால், இயேசு பிசாசின் வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை. அவர், “மனிதர் அப்பத்தினால் மட்டுமல்ல, கடவுளின் வாயிலிருந்து வரும் ஒவ்வொரு வார்த்தையினாலும் வாழ்வர்” என்று பைபிள் வார்த்தைகளைக் கூறி பிசாசை எதிர்த்தார்.

இரண்டாம் சோதனை:
பிசாசு இயேசுவை ஒரு உயர்ந்த மலைக்கு அழைத்துச் சென்று, உலகத்தின் அனைத்து நாடுகளையும், அவற்றின் செல்வங்களையும் காட்டியது.பின்னர் பிசாசு, “நீ என்னை வணங்கினால், இவை அனைத்தையும் உனக்குத் தருவேன்” என்று கூறியது. இயேசுவுக்கு உலகத்தை ஆளும் அதிகாரம் கொடுக்கப்பட இருந்தது, ஆனால் பிசாசு அதை குறுக்கு வழியில் அடையச் சொன்னது. இயேசு, “உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரை மட்டுமே வணங்க வேண்டும், அவருக்கு மட்டுமே பணிவிடை செய்ய வேண்டும்” என்று பைபிள் வார்த்தைகளைக் கூறி பிசாசை மறுத்தார்.

மூன்றாம் சோதனை:
பிசாசு இயேசுவை எருசலேம் தேவாலயத்தின் உச்சியில் நிறுத்தி, “நீ கடவுளின் மகன் என்றால், இங்கிருந்து கீழே குதி. கடவுள் தம் தூதர்களுக்குக் கட்டளையிட்டு உன்னைக் காப்பார் என்று பைபிளில் எழுதப்பட்டுள்ளது” என்று கூறியது. பிசாசு பைபிள் வார்த்தைகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி இயேசுவைச் சோதிக்க முயன்றது. இயேசு, “உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரைச் சோதிக்காதே” என்று பைபிள் வார்த்தைகளைக் கூறி பிசாசின் சூழ்ச்சியை முறியடித்தார்.

மூன்று சோதனைகளிலும் இயேசு வெற்றி பெற்றார். பிசாசு அவரை விட்டுச் சென்றது. தேவதூதர்கள் வந்து இயேசுவுக்குப் பணிவிடை செய்தனர்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இயேசு வனாந்தரத்தில் 40 நாட்கள் உபவாசம் இருந்தபோது, பிசாசின் சோதனைகளை எதிர்கொண்டார்.அவர் கடவுளின் வார்த்தைகளைத் துணையாகக் கொண்டு, சோதனைகளை வென்றார். நாமும் நம் வாழ்க்கையில் பல சோதனைகளை எதிர்கொள்கிறோம். நாம் கடவுளின் வார்த்தைகளை வாசிப்பதன் மூலமும், பிரார்த்தனை செய்வதன் மூலமும், சோதனைகளை எதிர்கொள்ளும் சக்தியைப் பெறலாம். தவக்காலம் என்பது சோதனைகளை வெல்வதற்கும், ஆன்மீக ரீதியில் பலப்படுவதற்கும் ஒரு சிறந்த காலம்.

தவக்காலம்: நாள் 6 – கதை

“காணாமல் போன ஆடு”

ஒரு ஊரில் ஒரு மேய்ப்பன் இருந்தான். அவனிடம் நூறு ஆடுகள் இருந்தன. அவன் அந்த ஆடுகளை மிகவும் அன்பாகப் பார்த்துக் கொண்டான்.ஒவ்வொரு நாளும், அவன் ஆடுகளைப் புல்வெளிகளுக்கு அழைத்துச் சென்று, மாலையில் திரும்ப அழைத்து வருவான்.

ஒரு நாள், மாலை நேரத்தில், மேய்ப்பன் ஆடுகளை எண்ணிப் பார்த்தான். “தொண்ணூற்று ஒன்பது, தொண்ணூற்று பத்து… ஆமாம், ஒரு ஆடு காணவில்லை!” என்று அவன் கவலைப்பட்டான்.

மேய்ப்பன் தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளையும் பாதுகாப்பான இடத்தில் வைத்துவிட்டு, காணாமல் போன ஆட்டைத் தேடிச் சென்றான். அவன் மலைகளிலும், பள்ளத்தாக்குகளிலும், காடுகளிலும் தேடினான். அவன் “ஆடே, ஆடே!” என்று கூப்பிட்டான்.

சிறிது நேரம் கழித்து, மேய்ப்பன் ஒரு முட்செடியில் சிக்கியிருந்த ஆட்டைக் கண்டான். ஆடு பயந்து போயிருந்தது. மேய்ப்பன் ஆட்டை மெதுவாக முட்செடியிலிருந்து விடுவித்து, அதைத் தன் தோளில் சுமந்துகொண்டு திரும்பினான்.

மேய்ப்பன் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், தன் நண்பர்களையும் அயலாரையும் அழைத்து, “என் காணாமல் போன ஆட்டைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். வாருங்கள், என்னோடு சேர்ந்து மகிழ்ச்சியாக இருங்கள்!” என்று கூறினான்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, கடவுளின் அன்பை விளக்குகிறது. கடவுள், மேய்ப்பனைப் போல, நம்மை மிகவும் நேசிக்கிறார். நாம் கடவுளின் வழியை விட்டு விலகிச் சென்றாலும், அவர் நம்மைத் தேடி வருகிறார். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு, கடவுளிடம் திரும்ப வர வேண்டும். கடவுள் நம்மை மன்னித்து, ஏற்றுக் கொள்வார். காணாமல் போன ஆடு, கடவுளிடம் திரும்ப வரும் ஒரு பாவியைப் பிரதிபலிக்கிறது.

தவக்காலம்: நாள் 7 – கதை

“மன்னிக்கத் தெரிந்த மனம்”

இயேசு ஒருமுறை சீடர்களுக்குக் கற்பித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது பேதுரு அவரிடம் வந்து, “ஆண்டவரே, என் சகோதரர் எனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தால், நான் எத்தனை முறை அவரை மன்னிக்க வேண்டும்? ஏழு முறை மட்டுமா?” என்று கேட்டார்.

இயேசு சிரித்துக்கொண்டே, “நான் உனக்குச் சொல்கிறேன், ஏழு முறை மட்டுமல்ல, எழுபத்தேழு முறை மன்னிக்க வேண்டும்” என்று கூறினார்.

பேதுரு ஆச்சரியத்துடன், “எழுபத்தேழு முறையா? அது எப்படி முடியும்?” என்று கேட்டார்.

இயேசு, “ஒரு மன்னரிடம் ஒரு வேலைக்காரன் இருந்தான். அவன் மன்னருக்குப் பெரிய தொகையைக் கடனாகக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. அவன் மன்னரிடம் வந்து, ‘தயவுசெய்து என்னை மன்னியுங்கள், நான் என் கடனைத் திருப்பித் தருகிறேன்’ என்று கேட்டுக்கொண்டான். மன்னர் அவனைக் கண்டு இரக்கப்பட்டு, அவனது கடனை மன்னித்தார்.

ஆனால்,அந்த வேலைக்காரன் வெளியே வரும்போது, அவனுக்குக் கடன் கொடுக்க வேண்டியிருந்த இன்னொரு வேலைக்காரனைக் கண்டான். அவன் அவனைப் பிடித்து, ‘என் கடனைத் திருப்பித் தா!’ என்று மிரட்டினான். அந்த வேலைக்காரன், ‘தயவுசெய்து என்னை மன்னியுங்கள், நான் என் கடனைத் திருப்பித் தருகிறேன்’ என்று கேட்டுக்கொண்டான். ஆனால், அந்த வேலைக்காரன் அவனைக் கண்டுகொள்ளாமல், அவனைச் சிறையில் அடைத்தான்.

மன்னர் இதைக் கேள்விப்பட்டு, அந்த வேலைக்காரனை அழைத்து, ‘நான் உன் கடனை மன்னித்துவிட்டேன், ஆனால் நீ உன் சகோதரனை மன்னிக்கவில்லையே? நீ அவனைச் சிறையில் அடைத்தாயே? உன் கடனைத் திருப்பித் தா!’ என்று கூறி அவனைச் சிறையில் அடைத்தார்” என்று விளக்கினார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, மன்னிப்பின் அவசியத்தை விளக்குகிறது. கடவுள் நம் பாவங்களை மன்னித்தார், நாமும் மற்றவர்களை மன்னிக்க வேண்டும். மன்னிப்பு என்பது நம் உள்ளத்தின் அன்பைத் தெரிவிப்பது. நாம் மற்றவர்களை மன்னிக்கத் தெரிந்தால், கடவுள் நம்மை மன்னிப்பார். தவக்காலம் என்பது மன்னிப்பு கேட்டுப் பெறுவதற்கும், மற்றவர்களை மன்னிக்கத் தெரிவதற்கும் ஒரு சிறந்த காலம்.

தவக்காலம்: நாள் 8 – கதை

“நல்ல சமாரியன்”

இயேசு ஒருமுறை திருச்சட்ட அறிஞர் ஒருவருக்குக் கற்பித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அந்த அறிஞர், “ஆண்டவரே, என் அயலார் யார்?” என்று கேட்டார்.

இயேசு சிரித்துக்கொண்டே, “ஒரு மனிதன் எருசலேமிலிருந்து எரிகோவுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தான். வழியில் கள்ளர்கள் அவனைப் பிடித்து, அவனுடைய உடைகளைக் கிழித்து, அவனைக் காயப்படுத்தி, அரைகுறையாக விட்டுச் சென்றனர்.

ஒரு குரு அந்த வழியே வந்தார். அவர் அந்த மனிதனைக் கண்டும், அவனைக் கடந்து சென்றார். ஒரு லேவியரும் அந்த வழியே வந்தார். அவரும் அந்த மனிதனைக் கண்டும், அவனைக் கடந்து சென்றார்.

ஆனால், ஒரு சமாரியன் அந்த வழியே வந்தான். அவன் அந்த மனிதனைக் கண்டு இரக்கப்பட்டு, அவனது காயங்களைக் கழுவி, அவனுக்கு மருந்திட்டு, அவனைக் காப்பாற்றினான். அவன் அவனைத் தன் தோளில் சுமந்துகொண்டு, ஒரு விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்று, அவனைக் கவனித்துக் கொண்டான்.

மறுநாள், சமாரியன் விடுதிக்காரரிடம், ‘இந்த மனிதனைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். நான் திரும்பி வரும்போது, அவனுக்குச் செய்த செலவை உங்களுக்குத் திருப்பித் தருகிறேன்’ என்று கூறினார்” என்று விளக்கினார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, அயலார் யார் என்பதை விளக்குகிறது. அயலார் என்பது வெறும் நம் உறவினர்கள், நண்பர்கள், மற்றும் அண்டை வீட்டாரல்லர். அயலார் என்பது நமக்குத் தேவையான நேரத்தில், உதவி செய்யும் எவரும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் அயலாரை நேசிக்கவும், அவர்களுக்கு உதவி செய்யவும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 9 – கதை

“தொடர்ந்து கேளுங்கள், கொடுக்கப்படும்”

இயேசு ஒருமுறை சீடர்களுக்குப் பிரார்த்தனையின் வல்லமையைப் பற்றிக் கற்பித்துக் கொண்டிருந்தார்.அப்போது அவர் ஒரு கதையைச் சொன்னார்.

“உங்களில் ஒருவருக்கு ஒரு நண்பர் இருக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். நடு நிசியில் நீங்கள் அந்த நண்பரிடம் சென்று, ‘நண்பா, எனக்கு மூன்று அப்பங்களைக் கடனாகக் கொடு. என் நண்பர் ஒருவர் தூர ஊரிலிருந்து என்னிடம் வந்திருக்கிறார். அவருக்குக் கொடுக்க என்னிடம் ஒன்றுமில்லை’ என்று கேட்கிறீர்கள்.

உள்ளே இருக்கும் நண்பர், ‘என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே. கதவு பூட்டப்பட்டுவிட்டது. என் குழந்தைகளும் என்னோடு படுத்திருக்கிறார்கள். நான் எழுந்து உனக்குக் கொடுக்க முடியாது’ என்று சொல்கிறார்.

நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்:அவர் தன் நண்பர் என்பதற்காக எழுந்து கொடுக்காவிட்டாலும், நீங்கள் விடாமல் தொடர்ந்து கேட்பதைக் கண்டு, எழுந்து உங்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் கொடுப்பார்.”

இயேசு தொடர்ந்து கூறினார்:”எனவே நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: கேளுங்கள், உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும். தேடுங்கள், நீங்கள் கண்டடைவீர்கள். தட்டுங்கள், உங்களுக்குத் திறக்கப்படும். ஏனென்றால், கேட்கிற எவரும் பெற்றுக்கொள்கிறார். தேடுகிற எவரும் கண்டடைகிறார். தட்டுகிற எவருக்கும் திறக்கப்படுகிறது.”

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, பிரார்த்தனையில் விடாமுயற்சியின் அவசியத்தை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளிடம் கேட்கும்போது, சோர்ந்து போகாமல், தொடர்ந்து கேட்க வேண்டும். கடவுள் நம் தந்தை, அவர் நமக்குத் தேவையான அனைத்தையும் சரியான நேரத்தில் கொடுப்பார். தவக்காலம் என்பது பிரார்த்தனையில் நிலைத்திருப்பதற்கும், கடவுள் மேல் நம்பிக்கை வைப்பதற்கும் ஒரு சிறந்த காலம்

தவக்காலம்: நாள் 10 – கதை

“ஊதாரிக் மகன் திரும்பிய கதை”

இயேசு ஒருமுறை ஒரு பெரியவரைப் பற்றிய கதையைச் சொன்னார். அவருக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர்.

ஒரு நாள், இளைய மகன் தந்தையிடம் வந்து, “தந்தையே, சொத்தில் எனக்கு வர வேண்டிய பங்கை இப்போதே கொடுத்துவிடுங்கள்” என்று கேட்டான். தந்தை வருத்தத்துடன், சொத்தைப் பிரித்து அவனுக்குக் கொடுத்தார்.

சில நாட்களில், இளைய மகன் தன் சொத்துக்களோடு தூர ஊருக்குச் சென்றான். அங்கே அவன் தவறான நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, ஆடம்பரமாக வாழ்ந்து, தன் பணத்தை எல்லாம் அழித்தான்.

சிறிது காலம் கழித்து, அந்த ஊரில் பெரிய பஞ்சம் ஏற்பட்டது. இளைய மகனிடம் பணம் எதுவும் இல்லை. பசியால் வாடிய அவன், ஒரு விவசாயியிடம் பன்றி மேய்க்கும் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். பன்றிகள் சாப்பிடும் தவிட்டையாவது சாப்பிடலாமா என்று அவன் ஏங்கினான், ஆனால் அதையும் அவனுக்கு யாரும் கொடுக்கவில்லை.

அப்போது அவனுக்குத் தன் தந்தையின் நினைவு வந்தது. “என் தந்தையின் வீட்டில் வேலைக்காரர்கள் கூட வயிறாரச் சாப்பிடுகிறார்கள். நானோ இங்கே பசியால் சாகிறேன். நான் எழுந்து என் தந்தையிடம் செல்வேன். ‘தந்தையே, நான் கடவுளுக்கும் உங்களுக்கும் எதிராகப் பாவம் செய்தேன். இனி உங்கள் மகன் என்று அழைக்கப்பட எனக்குத் தகுதியில்லை. என்னை உங்கள் வேலைக்காரர்களில் ஒருவனாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்’ என்று கேட்பேன்” என்று முடிவு செய்தான்.

அவன் எழுந்து, தன் தந்தையை நோக்கி நடந்தான். அவன் தூரத்தில் வரும்போதே, தந்தை அவனைக் கண்டார். அவர் இரக்கப்பட்டு, ஓடிச் சென்று, அவனைக் கட்டிப்பிடித்து, முத்தமிட்டார்.

மகன் தந்தையிடம், “தந்தையே, நான் கடவுளுக்கும் உங்களுக்கும் எதிராகப் பாவம் செய்தேன். இனி உங்கள் மகன் என்று அழைக்கப்பட எனக்குத் தகுதியில்லை” என்று கூறினான்.

ஆனால் தந்தை தன் வேலைக்காரர்களை அழைத்து, “உடனே மிகச் சிறந்த அங்கியை எடுத்துக்கொண்டு வந்து இவனுக்கு உடுத்துங்கள். இவன் கைக்கு மோதிரமும், காலுக்கு மிதியடியும் போடுங்கள். கொழுத்த கன்றை அடித்துச் சமையுங்கள். நாம் உண்டு மகிழ்வோம். ஏனென்றால், என் மகன் இறந்துபோயிருந்தான், மீண்டும் பிழைத்துக்கொண்டான். காணாமல் போயிருந்தான், கண்டுபிடிக்கப்பட்டான்” என்று கூறினார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, கடவுளின் பேரன்பையும், மன்னிப்பையும் விளக்குகிறது. நாம் கடவுளை விட்டு விலகிச் சென்றாலும், நம் தவறுகளை உணர்ந்து, மனம்மாறி அவரிடம் திரும்ப வரும்போது, அவர் நம்மை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஊதாரிக் மகன், கடவுளிடம் திரும்ப வரும் ஒரு பாவியைப் பிரதிபலிக்கிறது. தவக்காலம் என்பது மனம்மாற்றத்திற்கும், கடவுளிடம் திரும்ப வருதற்கும் ஒரு சிறந்த காலம்.

தவக்காலம்: நாள் 11 – கதை

“வரியவனும், செல்வந்தனும்”

இயேசு ஒருமுறை சீடர்களுக்குப் பெரியவர்கள் பற்றிய கதையைச் சொன்னார். அவர்களுக்கு ஒரு பெரிய வீடு இருந்தது. அங்கே ஒரு பணக்காரர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மிகவும் ஆடம்பரமாக வாழ்ந்தார். அவரிடம் பல வேலைக்காரர்கள் இருந்தனர்.

அதே ஊரில், லாசர் என்ற ஒரு ஏழை வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மிகவும் ஏழ்மையாக இருந்தார். அவரிடம் போதிய உணவு, உடை, மற்றும் இருப்பிடம் எதுவும் இல்லை. அவர் பஞ்சத்தால் வாடினார், ஆனால் யாருக்கும் அவரிடம் இரக்கம் காட்டவில்லை.

ஒரு நாள், லாசர் பசியால் வாடி, பணக்காரரின் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்தார். அவர் பணக்காரரிடம், “தயவுசெய்து எனக்கு கொஞ்சம் உணவு கொடுங்கள்” என்று கேட்டார்.

ஆனால் பணக்காரர் லாசரை மதிக்கவில்லை. அவர் லாசரைத் தன் வேலைக்காரர்களைக் கொண்டு வெளியே துரத்தினார். லாசர் பசியால் வாடி, அந்த இடத்திலேயே இறந்தார்.

சில காலம் கழித்து, பணக்காரரும் இறந்தார். அவர் நரகத்திற்குச் சென்றார். அங்கே அவர் லாசரைத் தேவதூதர்களோடு பரலோகத்தில் கண்டார். அவர் ஆச்சரியத்துடன், “ஆண்டவரே, லாசரை என் வீட்டு வாசலில் கண்டேன், ஆனால் யாருக்கும் அவரிடம் இரக்கம் காட்டவில்லையே? நான் ஏன் நரகத்தில் இருக்கிறேன்?” என்று கேட்டார்.

ஆண்டவர் சிரித்துக்கொண்டே, “நீ உன் சொத்துக்களோடு ஆடம்பரமாக வாழ்ந்தாய், ஆனால் லாசருக்கு உதவி செய்யவில்லையே? நீ அவனை மதிக்கவில்லை, அவனைத் தேவதூதர்களோடு பரலோகத்தில் கண்டாயே? நீ நரகத்தில் இருக்க வேண்டும்” என்று கூறினார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, ஏழைகளுக்கு உதவி செய்யும் அவசியத்தை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளிடம் நெருங்கி வர விரும்பினால், ஏழைகளுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் அயலாரை நேசிக்கவும், அவர்களுக்கு உதவி செய்யவும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 12 – கதை

“மலையில் மாட்சிமை”

தவக்காலம் என்பது இயேசுவின் பாடுகள் மற்றும் மரணத்தை மட்டும் நினைவுகூரும் காலம் அல்ல, அது அவருடைய உயிர்ப்பின் மகிமையையும் எதிர்நோக்கும் காலமாகும். இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, இயேசு தன் மகிமையைச் சீடர்களுக்கு வெளிப்படுத்திய நிகழ்வைச் சிந்திப்போம்.

இயேசு பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகிய மூன்று சீடர்களை மட்டும் அழைத்துக்கொண்டு ஒரு உயர்ந்த மலைக்குச் சென்றார். அங்கே அவர்கள் முன்னிலையில் இயேசுவின் தோற்றம் மாறியது.

அவருடைய முகம் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தது. அவருடைய ஆடைகள் ஒளியைப் போல வெண்மையாக மாறின. சீடர்கள் இதைப் பார்த்து வியந்தனர்.

அப்போது, மோசேயும் எலியாவும் அங்கே தோன்றி இயேசுவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.மோசே திருச்சட்டத்தையும், எலியா இறைவாக்கினர்களையும் பிரதி நிதித்துவப்படுத்தினர். இயேசு பழைய ஏற்பாட்டின் நிறைவு என்பதை இது காட்டியது.

பேதுரு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து இயேசுவிடம், “ஆண்டவரே, நாம் இங்கே இருப்பது நல்லது. நீங்கள் விரும்பினால், நான் இங்கே மூன்று கூடாரங்களை அமைப்பேன். ஒன்று உங்களுக்கு, ஒன்று மோசேக்கு, ஒன்று எலியாவுக்கு” என்று கூறினார். பேதுரு அந்த மகிமையான தருணத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள விரும்பினார்.

அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, ஒளியுள்ள மேகம் ஒன்று அவர்கள்மேல் நிழலிட்டது. அந்த மேகத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது: “இவர் என் அன்பார்ந்த மகன். இவருக்குச் செவிசாயுங்கள்.” இது கடவுளின் குரல்.

சீடர்கள் அந்தக் குரலைக் கேட்டு மிகவும் பயந்து, முகங்குப்புற விழுந்தனர். இயேசு அவர்களிடம் வந்து, அவர்களைத் தொட்டு, “எழுந்திருங்கள், பயப்படாதீர்கள்” என்று கூறினார்.

சீடர்கள் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, இயேசுவை மட்டும் கண்டனர். மோசேயும் எலியாவும் மறைந்துவிட்டனர்.

மலைகளிலிருந்து இறங்கி வரும்போது, இயேசு சீடர்களிடம், “நான் உயிர்த்தெழும்வரை, இந்த காட்சியைக் குறித்து யாருக்கும் சொல்லாதீர்கள்” என்று கட்டளையிட்டார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இயேசுவின் உருமாற்றம், அவர் கடவுளின் மகன் என்பதையும், அவருடைய மகிமையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இது சீடர்களுக்கு இயேசுவின் பாடுகள் மற்றும் மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் நம்பிக்கையைத் தந்தது. தவக்காலம் என்பது நாமும் இயேசுவின் மகிமையை எதிர்நோக்கி, ஆன்மீக ரீதியில் உருமாற்றம் அடைவதற்கும், கடவுளின் வார்த்தைகளுக்குச் செவிசாய்ப்பதற்கும் ஒரு சிறந்த காலம். பாடுகளுக்குப் பின் மகிமை உண்டு என்ற நம்பிக்கையை இது நமக்கு அளிக்கிறது.

தவக்காலம்: நாள் 13 – கதை

“ஏழை விதவையின் காணிக்கை”

இயேசு ஒருமுறை எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தார். மக்கள் காணிக்கைப் பெட்டியில் தாராளமாகக் காணிக்கை போடுவதை அவர் கவனித்தார். பணக்காரர்கள் பலர் வந்து, தங்கக் காசுகளையும், வெள்ளி நாணயங்களையும் அதிக அளவில் போடுவதைக் கண்டார். அவர்கள் காணிக்கை போடும்போது, மற்றவர்கள் அதைப் பார்த்து அவர்களைப் புகழ வேண்டும் என்று நினைத்தனர்.

சிறிது நேரம் கழித்து, ஒரு ஏழை விதவை தேவாலயத்திற்குள் நுழைந்தாள். அவள் மிகவும் எளிமையாக உடையணிந்திருந்தாள். அவளுடைய முகத்தில் கவலை இருந்தது. அவள் மெதுவாகக் காணிக்கைப் பெட்டியை நெருங்கி, இரண்டு சிறிய செப்பு நாணயங்களை உள்ளே போட்டாள். அவை மிகவும் சிறிய மதிப்புடையவை. அவள் போட்ட சத்தம் யாருக்கும் கேட்கவில்லை.

அருகில் இருந்த சீடர்கள் இதைப் பார்த்து, அந்த விதவையின் காணிக்கையை மதிக்கவில்லை. அவர்கள், “இந்த விதவை போட்டது மிகவும் குறைந்த மதிப்புடையது. பணக்காரர்கள் போட்டதோடு ஒப்பிடும்போது, இது ஒன்றுமே இல்லை” என்று பேசிக்கொண்டனர்.

ஆனால் இயேசு சீடர்களிடம், “உண்மையாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், இந்தப் பணக்காரர்கள் எல்லோரையும் விட, இந்த ஏழை விதவை அதிகமாகப் போட்டாள்” என்று கூறினார்.

சீடர்கள் ஆச்சரியத்துடன், “எப்படி, போதகரே? அவளிடம் இருந்தது மிகவும் குறைவுதானே?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு சிரித்துக்கொண்டே, “இந்தப் பணக்காரர்கள் எல்லோரும் தங்களிடம் உள்ள செல்வத்தில் ஒரு பகுதியைத்தான் போட்டார்கள். ஆனால், இந்த விதவை தன்னிடம் இருந்த எல்லாவற்றையும் போட்டுவிட்டாள். அவள் தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும், தன் பிழைப்புக்காக வைத்திருந்ததையும் போட்டுவிட்டாள். அவள் கடவுள் மேல் வைத்திருந்த நம்பிக்கையின் காரணமாகவே இப்படிச் செய்தாள்” என்று விளக்கினார்.

அந்த ஏழை விதவை தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே செல்லும்போது, இயேசு அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். அவள் போட்ட காணிக்கை பணத்தின் மதிப்பில் குறைவாக இருக்கலாம், ஆனால் அவளுடைய உள்ளத்தின் அன்பு மற்றும் தியாகத்தின் மதிப்பில் அதிகமாக இருந்தது.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, தியாகத்தின் அவசியத்தை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளிடம் நெருங்கி வர விரும்பினால், தியாகம் செய்ய வேண்டும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் சொத்துக்களை நேசிக்காமல், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்…

தவக்காலம்: நாள் 14 – கதை

“வெளிவேடக்காரர்களும், உண்மையான பக்தியும்”

இயேசு எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அங்கே இருந்த மறைநூல் அறிஞர்கள் மற்றும் பரிசேயர்களின் நடத்தையைக் குறித்து மக்களை எச்சரித்தார். அவர்கள் அக்காலத்தின் சமயத் தலைவர்களாகவும், சட்டங்களை நன்கு அறிந்தவர்களாகவும் இருந்தனர்.

இயேசு மக்களை நோக்கி, “மறைநூல் அறிஞர்களும் பரிசேயர்களும் மோசேயின் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். எனவே, அவர்கள் உங்களுக்குச் சொல்லும் அனைத்தையும் கடைபிடித்து நடங்கள். ஆனால், அவர்கள் செய்வதைப் போல நீங்கள் செய்யாதீர்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் சொல்கிறார்கள், ஆனால் செய்வதில்லை” என்று கூறினார்.

அவர்கள் மற்றவர்கள் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவே எல்லாவற்றையும் செய்கிறார்கள் என்று இயேசு விளக்கினார். அவர்கள் தங்கள் இறைவார்த்தைப்பட்டைகளை அகலமாக்கினார்கள், ஆடைகளின் குஞ்சங்களை நீளமாக்கினார்கள். விருந்துகளில் முதன்மையான இடங்களையும், தொழுகைக் கூடங்களில் முதன்மையான ஆசனங்களையும் விரும்பினார்கள். சந்தைவெளிகளில் மக்கள் தங்களை ‘ரபி’ (போதகரே) என்று அழைத்து வாழ்த்துவதையும் அவர்கள் விரும்பினார்கள்.

இயேசு தொடர்ந்து கூறினார்: “நீங்கள் உங்களைப் போதகர் என்று அழைக்கப்பட அனுமதிக்காதீர்கள். ஏனென்றால், உங்களுக்குப் போதகர் ஒருவரே, நீங்கள் அனைவரும் சகோதரர்கள். பூலோகத்தில் யாரையும் தந்தை என்று அழைக்காதீர்கள். ஏனென்றால், உங்களுக்குத் தந்தை ஒருவரே, அவர் விண்ணகத்தில் இருக்கிறார். உங்களில் பெரியவர் உங்களுக்குத் தொண்டராக இருக்க வேண்டும். தன்னை உயர்த்துகிறவன் தாழ்த்தப்படுவான், தன்னைத் தாழ்த்துகிறவன் உயர்த்தப்படுவான்.”

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, வெளிவேடத்தைத் தவிர்த்து, உண்மையான பக்தியுடன் வாழ வேண்டும் என்பதை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளிடம் நெருங்கி வர விரும்பினால், தாழ்மையுடன் வாழ வேண்டும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் பெருமைகளை நேசிக்காமல், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்

தவக்காலம்: நாள் 15 – கதை

“யார் பெரியவர்?”

இயேசு எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, சீடர்கள் அவரிடம் வந்து, “ஆண்டவரே, விண்ணரசில் யார் பெரியவர்?” என்று கேட்டனர். அவர்கள் தங்களுக்குள் யார் பெரியவர் என்ற விவாதத்தைக் கொண்டிருந்தனர்.

இயேசு சிரித்துக்கொண்டே, ஒரு குழந்தையை அழைத்து, அவர்களுக்கு நடுவில் நிற்க வைத்தார். பின்னர் அவர், “நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்கள் மனம்மாறி, குழந்தைகளைப் போல ஆகாவிட்டால், விண்ணரசில் நுழையவே முடியாது. இந்தக் குழந்தையைப் போலத் தன்னைத் தாழ்த்துகிறவனே விண்ணரசில் பெரியவன்” என்று கூறினார்.

இயேசு தொடர்ந்து, குழந்தைகளை ஏற்றுக்கொள்வதைப் பற்றியும், மற்றவர்களுக்குத் தொண்டு செய்வதைப் பற்றியும் கற்பித்தார். “என்னுடைய பெயரால் இந்தக் குழந்தைகளில் ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்கிற எவனும் என்னை ஏற்றுக்கொள்கிறான். என்னையும் என்னை அனுப்பினவரையும் ஏற்றுக்கொள்கிறான்” என்று அவர் கூறினார்.

மேலும், “யாராவது முதலில் வர விரும்பினால், அவர் எல்லோரிலும் கடைசியானவனாகவும், எல்லோருக்கும் தொண்டனாகவும் இருக்க வேண்டும்” என்று இயேசு வலியுறுத்தினார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, தாழ்மை மற்றும் தொண்டின் அவசியத்தை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளிடம் நெருங்கி வர விரும்பினால், தாழ்மையுடன் வாழ வேண்டும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் பெருமைகளை நேசிக்காமல், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 16 – கதை

“பணக்காரனும், ஏழை லாசரும்”

இயேசு ஒருமுறை சீடர்களுக்கும் பரிசேயர்களுக்கும் ஒரு கதையைச் சொன்னார்.

“ஒரு பணக்காரர் இருந்தார். அவர் விலை உயர்ந்த ஆடைகளை உடுத்தி, ஒவ்வொரு நாளும் ஆடம்பரமாக விருந்து உண்டு மகிழ்ந்தார்.

அவருடைய வீட்டு வாசலில் லாசர் என்ற ஒரு ஏழை கிடந்தான். அவன் உடல் முழுவதும் புண்களால் நிறைந்திருந்தது. பணக்காரருடைய மேசையிலிருந்து விழும் துண்டுகளையாவது சாப்பிட்டுத் தன் பசியைத் தீர்த்துக்கொள்ள விரும்பினான். ஆனால் நாய்கள் வந்து அவன் புண்களை நக்கின. யாருமே அவனுக்கு உதவி செய்யவில்லை.

சில காலம் கழித்து, அந்த ஏழை இறந்தான். தேவதூதர்கள் அவனைக் கொண்டு போய் ஆபிரகாமின் மடியில் இருத்தினார்கள். பணக்காரரும் இறந்து அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

பணக்காரர் நரகத்தில் வேதனைப்படும்போது, அண்ணாந்து பார்த்தார். தூரத்தில் ஆபிரகாமையும், அவர் மடியில் லாசரையும் கண்டார்.

அவர், ‘தந்தையாகிய ஆபிரகாமே, எனக்கு இரக்கப்பட்டு, லாசரை அனுப்பி, அவன் விரல் நுனியைத் தண்ணீரில் தோய்த்து என் நாவை குளிரப்பண்ணச் சொல்லும். ஏனனென்றால், இந்த நெருப்புத் தழலில் நான் மிகவும் வேதனைப்படுகிறேன்’ என்று கூப்பிட்டார்.

ஆபிரகாம், ‘மகனே, நீ உயிரோடு இருந்தபோது உனக்கு நல்லதெல்லாம் கிடைத்தது, லாசருக்கோ தீயதெல்லாம் கிடைத்தது. அதை நினைத்துப்பார். இப்போது அவன் இங்கே ஆறுதல் பெறுகிறான், நீயோ வேதனைப்படுகிறாய்’ என்று கூறினார்.

பணக்காரர், ‘அப்படியானால், தந்தையே, லாசரை என் தகப்பன் வீட்டிற்கு அனுப்ப வேண்டுகிறேன். எனக்கு ஐந்து சகோதரர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களும் இந்த வேதனை நிறைந்த இடத்திற்கு வராதபடி, லாசர் அவர்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்யட்டும்’ என்றார்.

ஆபிரகாம், ‘அவர்களுக்கு மோசேயும் இறைவாக்கினர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு அவர்கள் செவிசாய்க்கட்டும்’ என்று பதிலளித்தார்.

பணக்காரர், ‘இல்லை தந்தையாகிய ஆபிரகாமே, இறந்தவர்களில் ஒருவர் அவர்களிடம் போனால் அவர்கள் மனம் மாறுவார்கள்’ என்றார்.

ஆபிரகாம், ‘அவர்கள் மோசேயுக்கும் இறைவாக்கினர்களுக்கும் செவிசாய்க்காவிட்டால், இறந்தவர்களில் ஒருவர் உயிர்த்தெழுந்து போயினும் அவர்கள் நம்ப மாட்டார்கள்’ என்று கூறினார்.”

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, ஏழைகளுக்கு உதவி செய்யும் அவசியத்தை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளிடம் நெருங்கி வர விரும்பினால், ஏழைகளுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் சொத்துக்களை நேசிக்காமல், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 17 – கதை

“கொடிய திராட்சைத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள்”

இயேசு எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, தலைமைச் குருக்களுக்கும் மறைநூல் அறிஞர்களுக்கும் ஒரு உவமையைக் கூறினார்.

“ஒரு நிலக்கிழார் இருந்தார். அவர் ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தை அமைத்து, அதைத் தொழிலாளர்களுக்குக் குத்தகைக்குக் கொடுத்துவிட்டு, வெளிநாட்டிற்குச் சென்றார்.

அறுவடைக் காலம் நெருங்கியபோது, தோட்டத்தின் பழங்களில் தன் பங்கை வாங்கி வரத் தன் வேலைக்காரர்களைத் தொழிலாளர்களிடம் அனுப்பினார்.

ஆனால் தொழிலாளர்கள் வேலைக்காரர்களைப் பிடித்து, ஒருவனை அடித்து, ஒருவனைக் கொன்று, இன்னொருவனைக் கல்லால் எறிந்தார்கள்.

நிலக்கிழார் மீண்டும் முந்தையவர்களை விட அதிகமான வேறு வேலைக்காரர்களை அனுப்பினார். அவர்களுக்கும் தொழிலாளர்கள் அப்படியே செய்தார்கள்.

இறுதியாக, நிலக்கிழார் தன் மகனை அனுப்பினார். ‘என் மகனை அவர்கள் மதிப்பார்கள்’ என்று நினைத்தார்.

ஆனால் தொழிலாளர்கள் மகனைக் கண்டதும், ‘இவன்தான் வாரிசு. வாருங்கள், இவனைக் கொன்றுவிட்டுச் சொத்தை நாம் எடுத்துக் கொள்வோம்’ என்று பேசிக்கொண்டார்கள். அவர்கள் அவனைத் தோட்டத்திற்கு வெளியே தள்ளி, கொன்றுவிட்டார்கள்.

இயேசு தலைமைச் குருக்களை நோக்கி, ‘திராட்சைத் தோட்டத்தின் உரிமையாளர் வரும் போது, அந்தத் தொழிலாளர்களை என்ன செய்வார்?’ என்று கேட்டார்.

அவர்கள், ‘அந்தக் கொடியவர்களைக் கொடூரமாகக் கொன்றுவிட்டு, ஏற்ற காலத்தில் பழங்களைக் கொடுக்கும் வேறு தொழிலாளர்களுக்குத் தோட்டத்தைக் குத்தகைக்குக் கொடுப்பார்’ என்று பதிலளித்தனர்.

இயேசு தொடர்ந்து, ‘வீடு கட்டுகிறவர்கள் தள்ளிவைத்த கல்லே மூலைக்குத் தலைக்கல்லாயிற்று. இது ஆண்டவரால் ஆயிற்று, இது நம் கண்களுக்கு ஆச்சரியமாயிருக்கிறது’ என்று பைபிளில் எழுதப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் வாசிக்கவில்லையா? எனவே நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், கடவுளின் அரசு உங்களிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, அதன் கனிகளைக் கொடுக்கும் மக்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்” என்று கூறினார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, கடவுளின் அன்பை மறுப்பதன் விளைவுகளை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளின் வார்த்தைகளை மறுத்தால், அவர் நம்மைத் தள்ளிவைப்பார். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் பெருமைகளை நேசிக்காமல், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 18 – கதை

“கடவுளின் வாக்குறுதி”

தவக்காலம் என்பது நாம் கடவுளிடம் நெருங்கி வருதற்கும், ஆன்மீக ரீதியில் வளரவும் ஒரு சிறந்த காலம். இந்த நாளில், கடவுளின் வாக்குறுதியைக் குறித்துச் சிந்திப்போம்.

ஒரு ஊரில் அப்ராம் என்ற ஒரு பெரியவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மிகவும் பக்தி உள்ளவர். கடவுள் மேல் வைத்திருந்த நம்பிக்கையின் காரணமாகவே அவர் வாழ்ந்தார்.

ஒரு நாள், கடவுள் அப்ராமுக்குத் தோன்றி, “அப்ராம், பயப்படாதே. நான் உனக்குக் கேடயமாக இருப்பேன். உன் வெகுமதி மிகப் பெரிதாக இருக்கும்” என்று கூறினார்.

அப்ராம் கடவுளிடம், “ஆண்டவரே, எனக்கு என்ன தருவீர்கள்? நான் குழந்தையில்லாமல் இருக்கிறேன். என் வீட்டு வேலைக்காரர்களில் ஒருவன்தான் என் வாரிசாக வருவான்” என்று கேட்டார்.

கடவுள் அப்ராமை வெளியே அழைத்துச் சென்று, “வானத்தைப் பார். நட்சத்திரங்களை எண்ணிப் பார். உன்னால் எண்ண முடியுமா? உன் சந்ததியினர் அப்படியே இருப்பார்கள்” என்று வாக்குறுதி அளித்தார்.

அப்ராம் கடவுளின் வாக்குறுதியை நம்பினார். கடவுள் அவருக்குத் தம்மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையின் காரணமாகவே நீதிமான் என்று ஏற்றுக் கொண்டார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, கடவுளின் வாக்குறுதியின் வல்லமையை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளிடம் நெருங்கி வர விரும்பினால், அவர் மேல் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் பெருமைகளை நேசிக்காமல், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 19 – கதை

“சமாரியப் பெண்ணும், வாழ்வு தரும் தண்ணீரும்”

இயேசு யூதேயாவிலிருந்து கலிலேயாவுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார். வழியில் சமாரியா வழியாகச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் யாக்கோபின் கிணறு என்று அழைக்கப்படும் ஒரு கிணற்றின் அருகே அமர்ந்தார். அவர் மிகவும் களைப்பாகவும் பசியாகவும் இருந்தார். சீடர்கள் உணவு வாங்க ஊருக்குள் சென்றிருந்தனர்.

அப்போது ஒரு சமாரியப் பெண் தண்ணீர் மொள்ள கிணற்றிற்கு வந்தாள். இயேசு அவளிடம், “எனக்குக் குடிக்கக் கொஞ்சம் தண்ணீர் கொடு” என்று கேட்டார்.

சமாரியப் பெண் ஆச்சரியத்துடன், “நீங்கள் ஒரு யூதர். நானோ ஒரு சமாரியப் பெண். நீங்கள் எப்படி என்னிடம் தண்ணீர் கேட்கலாம்?” என்று கேட்டாள். யூதர்களுக்கும் சமாரியர்களுக்கும் இடையே பகைமை இருந்தது.

இயேசு சிரித்துக்கொண்டே, “கடவுளின் கொடை என்னவென்றும், ‘எனக்குக் குடிக்கத் தண்ணீர் கொடு’ என்று உன்னிடம் கேட்கிறவர் யார் என்றும் உனக்குத் தெரிந்திருந்தால், நீயே அவரிடம் கேட்டிருப்பாய். அவரும் உனக்கு வாழ்வு தரும் தண்ணீரைத் தந்திருப்பார்” என்று கூறினார்.

பெண் ஆச்சரியத்துடன், “ஆண்டவரே, கிணறு மிகவும் ஆழமானது. உங்களிடம் மொள்ளப் பாத்திரம் எதுவுமில்லை. உங்களுக்கு வாழ்வு தரும் தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும்?” என்று கேட்டாள்.

இயேசு, “இந்தத் தண்ணீரைக் குடிக்கிற எவருக்கும் மீண்டும் தாகம் எடுக்கும். ஆனால் நான் கொடுக்கும் தண்ணீரைக் குடிக்கிற எவருக்கும் ஒருபோதும் தாகம் எடுக்காது. அது அவருக்குள் பொங்கி எழும் ஊற்றாக இருக்கும். அது அவருக்கு நித்திய வாழ்வைத் தரும்” என்று விளக்கினார்.

பெண் மிகவும் மகிழ்ந்து, “ஆண்டவரே, அந்தத் தண்ணீரை எனக்குக் கொடுங்கள். அப்போது எனக்குத் தாகம் எடுக்காது, நான் தண்ணீர் மொள்ள மீண்டும் இங்கே வர வேண்டியதும் இருக்காது” என்று கேட்டாள்.

இயேசு அவளிடம், “போய், உன் கணவனை அழைத்துக்கொண்டு வா” என்று கூறினார்.

பெண் வருத்தத்துடன், “எனக்குக் கணவன் இல்லை” என்று பதிலளித்தாள்.

இயேசு, “நீ உண்மையைச் சொன்னாய். ‘எனக்குக் கணவன் இல்லை’ என்று நீ சொன்னது சரி. உனக்கு ஐந்து கணவர்கள் இருந்தனர். இப்போது உன்னோடு இருப்பவன் உனக்குக் கணவன் இல்லை. நீ உண்மையைத் தான் சொன்னாய்” என்று கூறினார்.

பெண் ஆச்சரியத்துடன், “ஆண்டவரே, நீங்கள் ஒரு இறைவாக்கினர் என்பதை நான் காண்கிறேன். நம் முன்னோர்கள் இந்த மலையில் கடவுளை வணங்கினார்கள். ஆனால் யூதர்கள் எருசலேமில்தான் கடவுளை வணங்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள்” என்று கேட்டாள்.

இயேசு, “பெண்ணே, காலம் வருகிறது. அப்பொழுது மக்கள் இந்த மலையிலோ எருசலேமிலோ கடவுளை வணங்க மாட்டார்கள். உண்மையிலேயே கடவுளை வணங்குகிறவர்கள் அவரை ஆவியிலும் உண்மையிலும் வணங்குவார்கள். கடவுள் ஒரு ஆவி. அவரை வணங்குகிறவர்கள் ஆவியிலும் உண்மையிலும் வணங்க வேண்டும்” என்று கூறினார்.

பெண் மகிழ்ந்து, “மெசியா என்று அழைக்கப்படுகிறவர் வருவார் என்று எனக்குத் தெரியும். அவர் வரும்போது எல்லாவற்றையும் நமக்கு அறிவிப்பார்” என்று கூறினாள்.

இயேசு, “உன்னோடு பேசிக்கொண்டிருக்கிற நானே அவர்” என்று கூறினார்.

சமாரியப் பெண் மிகவும் மகிழ்ந்து, தேவாலயத்திற்குச் சென்று, “மெசியாவை நான் கண்டேன்!” என்று கூப்பிட்டாள். மக்கள் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தனர். சமாரியப் பெண்ணின் பேச்சைக் கேட்டு மக்கள் கடவுளிடம் நெருங்கி வர விரும்பினர்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, கடவுளின் அன்பை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளிடம் நெருங்கி வர விரும்பினால், அவரை ஆவியிலும் உண்மையிலும் வணங்க வேண்டும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் பெருமைகளை நேசிக்காமல், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 20 – கதை

“சொந்த ஊரில் மதிப்பு இல்லாத இறைவாக்கினர்”

இயேசு சமாரியாவில் சில நாட்கள் தங்கியிருந்து போதித்த பிறகு, அங்கிருந்து புறப்பட்டுத் தான் வளர்ந்த ஊரான நாசரேத்துக்குச் சென்றார். ஓய்வுநாளில், அவர் வழக்கம்போலத் தொழுகைக்கூடத்திற்குச் சென்றார். அங்கே வேதாகமத்தை வாசிப்பதற்காக அவர் எழுந்து நின்றார்.

அவரிடம் எசாயா இறைவாக்கினரின் சுருள் கொடுக்கப்பட்டது. இயேசு அதை விரித்து, பின்வரும் பகுதியைக் கண்டுபிடித்து வாசித்தார்:

“ஆண்டவருடைய ஆவி என்மேல் இருக்கிறது; ஏனெனில், ஏழைகளுக்கு நற்செய்தியை அறிவிக்க அவர் என்னை அபிஷேகம் செய்திருக்கிறார். சிறைப்பட்டவர்கள் விடுதலையடைவார்கள் என்றும், பார்வையற்றவர்கள் பார்வையடைவார்கள் என்றும், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் விடுவிக்கப்படுவார்கள் என்றும், ஆண்டவர் அருளும் ஆண்டை அறிவிக்கவும் அவர் என்னை அனுப்பியிருக்கிறார்.”

வாசித்து முடித்ததும், இயேசு சுருளைச் சுருட்டி, ஊழியரிடம் கொடுத்துவிட்டு அமர்ந்தார். தொழுகைக்கூடத்தில் இருந்த அனைவருடைய கண்களும் அவரையே உற்று நோக்கின.

இயேசு அவர்களிடம் பேசத் தொடங்கினார்: “நீங்கள் கேட்ட இந்த மறைநூல் வாக்கு இன்று நிறைவேறிற்று.”

அவருடைய வாயிலிருந்து வந்த அருமையான வார்த்தைகளைக் கேட்டு அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர். அவர்கள் அவரைப் புகழ்ந்து பேசினார்கள். ஆனால், சிலருக்குள் சந்தேகம் எழுந்தது. “இவர் யோசேப்பின் மகன் அல்லவா? இவருக்கு இவ்வளவு ஞானம் எப்படி வந்தது?” என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்.

இயேசு அவர்களின் எண்ணங்களை அறிந்துகொண்டு, “கலிலேயாவின் மற்ற ஊர்களில் நீங்கள் செய்த அற்புதம் மற்றும் அடையாளங்களை நாசரேத்திலும் செய்யுங்கள் என்று நீங்கள் என்னிடம் கேட்பீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், நான் உங்களுக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்: எந்த ஓர் இறைவாக்கினரும் தம் சொந்த ஊரில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை” என்று கூறினார்.

இயேசு தொடர்ந்து பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து இரண்டு உதாரணங்களைக் கூறினார்: “எலியாவின் காலத்தில் இஸ்ரயேலில் பல விதவைகள் இருந்தனர். ஆனால், எலியா அவர்களில் யாருரிடமும் அனுப்பப்படவில்லை. சீதோன் நாட்டிலுள்ள சாரிபாத் ஊரிலிருந்த ஒரு விதவையிடம்தான் அனுப்பப்பட்டார்.

அதேபோல, எலிசா இறைவாக்கினரின் காலத்தில் இஸ்ரயேலில் பல தொழுநோயாளிகள் இருந்தனர். ஆனால், சீரியா நாட்டைச் சேர்ந்த நாமானைத் தவிர வேறு யாரும் குணமாக்கப்படவில்லை.”

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், தொழுகைக்கூடத்தில் இருந்த அனைவரும் கோபமடைந்தனர். அவர்கள் எழுந்து, இயேசுவை ஊருக்கு வெளியே துரத்தினார்கள். அந்த ஊர் அமைந்திருந்த மலையின் விளிம்பிற்கு அவரைக் கொண்டு சென்று, அங்கிருந்து கீழே தள்ளிவிட முயன்றனர்.

ஆனால், இயேசு அவர்கள் நடுவே புகுந்து, அங்கிருந்து கடந்து சென்றார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, மக்கள் தங்களுக்கு நெருக்கமானவர்களின் உயர்வை ஏற்றுக்கொள்வதில் உள்ள கடினத்தை விளக்குகிறது. நாசரேத் மக்கள் இயேசுவை ஒரு சாதாரணத் தச்சனின் மகனாக மட்டுமே பார்த்தார்கள்; கடவுளின் மகனாக ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தார்கள். நாமும் தவக்காலத்தில், நம்மிடையே இருக்கும் நல்ல உள்ளங்களையும், அவர்களின் திறமைகளையும் மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுளின் வார்த்தை எங்கிருந்து வந்தாலும், அதைத் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 21 – கதை

“ஏழு முறை அல்ல, எழுபத்தேழு முறை”

இயேசு காப்பர்நகூம் என்ற ஊரில் சீடர்களுடன் தங்கியிருந்தபோது, சீடர்கள் அவரிடம் வந்து, “ஆண்டவரே, விண்ணரசில் யார் பெரியவர்?” என்று கேட்டனர். அவர்கள் தங்களுக்குள் யார் பெரியவர் என்ற விவாதத்தைக் கொண்டிருந்தனர்.

இயேசு சிரித்துக்கொண்டே, “நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்கள் மனம்மாறி, குழந்தைகளைப் போல ஆகாவிட்டால், விண்ணரசில் நுழையவே முடியாது. இந்தக் குழந்தையைப் போலத் தன்னைத் தாழ்த்துகிறவனே விண்ணரசில் பெரியவன்” என்று கூறினார்.

இயேசு தொடர்ந்து, குழந்தைகளை ஏற்றுக்கொள்வதைப் பற்றியும், மற்றவர்களுக்குத் தொண்டு செய்வதைப் பற்றியும் கற்பித்தார். “என்னுடைய பெயரால் இந்தக் குழந்தைகளில் ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்கிற எவனும் என்னை ஏற்றுக்கொள்கிறான். என்னையும் என்னை அனுப்பினவரையும் ஏற்றுக்கொள்கிறான்” என்று அவர் கூறினார்.

மேலும், “யாராவது முதலில் வர விரும்பினால், அவர் எல்லோரிலும் கடைசியானவனாகவும், எல்லோருக்கும் தொண்டனாகவும் இருக்க வேண்டும்” என்று இயேசு வலியுறுத்தினார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:

இந்தக் கதை, தாழ்மை மற்றும் தொண்டின் அவசியத்தை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளிடம் நெருங்கி வர விரும்பினால், தாழ்மையுடன் வாழ வேண்டும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் பெருமைகளை நேசிக்காமல், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 22 – கதை

“திருச்சட்டமும் அதன் நிறையும்”

இயேசு காப்பர்நகூம் தொழுகைக்கூடத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு மனிதன் அவரிடம் வந்து, “போதகரே, திருச்சட்டத்தின் மிக முக்கியமான கட்டளை எது?” என்று கேட்டான்.

இயேசு சிரித்துக்கொண்டே, “உன் இறைவனாகிய ஆண்டவரை உன் முழு இதயத்தோடு, முழு உள்ளத்தோடு, முழு நினைவோடு நேசிப்பாய். இதுதான் முதன்மையான மற்றும் மிக முக்கியமான கட்டளை.

அடுத்ததாக, உன் அயலாரை உன்னைப்போல் நேசிப்பாய். இது இரண்டாவது கட்டளை. இந்த இரண்டு கட்டளைகளும் திருச்சட்டம் முழுவதையும், இறைவாக்கினர்களின் வார்த்தைகளையும் உள்ளடக்கியவை” என்று விளக்கினார்.

அந்த மனிதன் மகிழ்ச்சியுடன், “சரியாகச் சொன்னீர்கள் போதகரே. கடவுளை முழுமையாக நேசிப்பதும், அயலாரை நேசிப்பதும் தான் மிக முக்கியம்” என்று கூறினான்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, திருச்சட்டத்தின் சாராம்சத்தை விளக்குகிறது. கடவுளை நேசிப்பதும், அயலாரை நேசிப்பதும் தான் உண்மையான பக்தியின் அடிப்படை. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள அன்பை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். கடவுளின் வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை.

தவக்காலம்: நாள் 23 – கதை

“பேசாத பேயை ஓட்டுதல்”

இயேசு காப்பர்நகூமில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு மனிதன் பேயினால் பேச முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான். அந்த மனிதனை இயேசுவின் அருகே அழைத்து வந்தனர்.

இயேசு அந்த மனிதனைப் பார்த்து இரக்கப்பட்டு, “பேசாத பேயே, இவனை விட்டு வெளியே போ!” என்று கட்டளையிட்டார்.

உடனே பேய் அந்த மனிதனை விட்டு வெளியே சென்றது. அந்த மனிதன் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினான்.

மக்கள் இதைப் பார்த்து மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டனர். அவர்கள், “இதுவரை இப்படிப்பட்ட அற்புதங்களை நாம் கண்டதில்லை” என்று பேசிக்கொண்டனர்.

ஆனால், சில பரிசேயர்கள் இயேசுவின் மேல் பொறாமைப்பட்டு, “அவர் பேய்களின் தலைவனாகிய பெல்செபூலைக் கொண்டுதான் பேய்களை ஓட்டுகிறார்” என்று கூறினர்.

இயேசு அவர்களின் எண்ணங்களை அறிந்துகொண்டு, “ஒரு நாடு தங்களுக்குள் பிரிந்திருந்தால், அது எப்படி நிலைத்திருக்கும்? ஒரு குடும்பம் தங்களுக்குள் பிரிந்திருந்தால், அது எப்படி நிலைத்திருக்கும்? அதேபோல, சாத்தான் சாத்தானை ஓட்டினால், அவனுடைய அரசு எப்படி நிலைத்திருக்கும்?” என்று கேட்டார்.

இயேசு தொடர்ந்து, “நான் கடவுளின் ஆவியினால் பேய்களை ஓட்டுகிறேன் என்றால், கடவுளின் அரசு உங்களிடம் வந்திருக்கிறது” என்று விளக்கினார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, கடவுளின் வல்லமையை விளக்குகிறது. இயேசுவின் வார்த்தைகளுக்குப் பேய்கள் கூடக் கீழ்ப்படியும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள தீய எண்ணங்களை அகற்றி, கடவுளின் ஆவியினால் நிரப்பப்பட வேண்டும். கடவுளின் வல்லமையை நம்பி, நம் வாழ்க்கையில் உள்ள பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 24 – கதை

“மிக முக்கியமான கட்டளை”

இயேசு எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மறைநூல் அறிஞர்களில் ஒருவர் இயேசுவிடம் வந்து, “போதகரே, திருச்சட்டத்தின் மிக முக்கியமான கட்டளை எது?” என்று கேட்டார். அவர் இயேசுவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவரிடம் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்.

இயேசு சிரித்துக்கொண்டே, “உன் இறைவனாகிய ஆண்டவரை உன் முழு இதயத்தோடு, முழு உள்ளத்தோடு, முழு நினைவோடு நேசிப்பாய். இதுதான் முதன்மையான மற்றும் மிக முக்கியமான கட்டளை.

அடுத்ததாக, உன் அயலாரை உன்னைப்போல் நேசிப்பாய். இது இரண்டாவது கட்டளை. இந்த இரண்டு கட்டளைகளும் திருச்சட்டம் முழுவதையும், இறைவாக்கினர்களின் வார்த்தைகளையும் உள்ளடக்கியவை” என்று விளக்கினார்.

அந்த மறைநூல் அறிஞர் ஆச்சரியத்துடன், “சரியாகச் சொன்னீர்கள் போதகரே. கடவுளை முழுமையாக நேசிப்பதும், அயலாரை நேசிப்பதும் தான் மிக முக்கியம்” என்று கூறினான்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, திருச்சட்டத்தின் சாராம்சத்தை விளக்குகிறது. கடவுளை நேசிப்பதும், அயலாரை நேசிப்பதும் தான் உண்மையான பக்தியின் அடிப்படை. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள அன்பை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். கடவுளின் வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை.

தவக்காலம்: நாள் 25 – கதை

“பரிசேயனும் வரிதண்டுபவனும்”

இயேசு தம்மை நீதிமான்கள் என்று நம்பி மற்றவர்களை இகழ்ந்த சிலரை நோக்கி இந்த உவமையைச் சொன்னார்:

“இரண்டு பேர் பிரார்த்தனை செய்ய தேவாலயத்திற்குச் சென்றார்கள். ஒருவர் பரிசேயர், மற்றவர் வரிதண்டுபவர்.

பரிசேயர் நிமிர்ந்து நின்று, தமக்குள்ளே இவ்வாறு பிரார்த்தனை செய்தார்: ‘கடவுளே, நான் மற்ற மனிதர்களைப் போலக் கொள்ளைக்காரனோ, அநீதியாளனோ, விபச்சாரனோ அல்ல. குறிப்பாக, இந்த வரிதண்டுபவனைப் போலவும் நான் அல்ல. அதற்காக உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன். நான் வாரத்திற்கு இரண்டு முறை நோன்பு இருக்கிறேன். என் வருமானத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கை காணிக்கையாகக் கொடுக்கிறேன்.’ அவர் தன் பெருமைகளை மட்டுமே சிந்தித்தார்.

ஆனால் வரிதண்டுபவரோ தூரத்தில் நின்று, வானத்தை அண்ணாந்து பார்க்கவும் துணியாமல், தன் மார்பில் அடித்துக்கொண்டு, ‘கடவுளே, பாவியாகிய என்மேல் இரக்கமாயிரும்’ என்று பிரார்த்தனை செய்தார். அவர் தன் பாவங்களை உணர்ந்து, தாழ்மையுடன் மன்னிப்பு கேட்டார்.

இயேசு தொடர்ந்து கூறினார்: ‘பரிசேயனை விட வரிதண்டுபவனே நீதிமானாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுத் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினான் என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஏனென்றால், தன்னை உயர்த்துகிறவன் எவனும் தாழ்த்தப்படுவான், தன்னைத் தாழ்த்துகிறவன் எவனும் உயர்த்தப்படுவான்.'”

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, தாழ்மை மற்றும் உண்மையான மன்னிப்பின் அவசியத்தை விளக்குகிறது. நாம் கடவுளிடம் நெருங்கி வர விரும்பினால், தாழ்மையுடன் நம் பாவங்களை ஒப்புக்கொண்டு மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் பெருமைகளை நேசிக்காமல், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார், நாமும் மற்றவர்களை நேசிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 26 – கதை

“பிறவினும், அக ஒளியும்”

இயேசு எருசலேம் தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே சென்று கொண்டிருந்தபோது, வழியில் பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒரு மனிதனைக் கண்டார்.

சீடர்கள் இயேசுவிடம், “போதகரே, இவன் பார்வையற்றவனாகப் பிறக்க யார் பாவம் செய்தது? இவனா, அல்லது இவனுடைய பெற்றோரா?” என்று கேட்டனர். அக்காலத்தில் நோய் அல்லது குறைபாடுகள் பாவத்தின் தண்டனை என்று மக்கள் நம்பினர்.

இயேசு அவர்களுக்குப் பதிலளித்தார்: “இவன் பாவம் செய்யவில்லை, இவனுடைய பெற்றோரும் பாவம் செய்யவில்லை. கடவுளின் செயல்கள் இவன் வழியாக வெளிப்படும்பொருட்டே இப்படிப் பிறந்தான். பகலாய் இருக்கும்போதே என்னை அனுப்பினவருடைய செயல்களை நாம் செய்ய வேண்டும்; இரவு வருகிறது, அப்பொழுது யாரும் வேலை செய்ய முடியாது. நான் உலகில் இருக்கும்வரை உலகிற்கு ஒளியாய் இருக்கிறேன்.”

இவ்வாறு சொல்லியபின், இயேசு தரையில் துப்பி, உமிழ்நீரால் சேறு உண்டாக்கி, அந்தச் சேற்றைப் பார்வையற்றவனுடைய கண்களில் பூசினார். பின்னர் அவனிடம், “நீ போய், சீலோவாம் குளத்தில் உன் கண்களைக் கழுவு” என்று கூறினார். (‘சீலோவாம்’ என்பதற்கு ‘அனுப்பப்பட்டவர்’ என்று பொருள்).

அந்த மனிதன் சென்று, தன் கண்களைக் கழுவினான். உடனே அவனுக்குப் பார்வை கிடைத்தது. அவன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினான்.

அவனுடைய அண்டை வீட்டாரும், அவனை இதற்கு முன் பிச்சைக்காரனாகப் பார்த்தவர்களும், “இவன் அமர்ந்து பிச்சை கேட்டுக்கொண்டிருந்தவன் அல்லவா?” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டனர்.

சிலர், “ஆமாம், இவன்தான்” என்றனர். வேறு சிலர், “இல்லை, இவனைப் போல இருக்கிறான்” என்றனர். ஆனால் அவன், “நான்தான் அவன்” என்று கூறினான்.

அவர்கள் அவனிடம், “உனக்கு எப்படிப் பார்வை கிடைத்தது?” என்று கேட்டனர்.

அவன், “இயேசு எனப்படும் மனிதர் சேறு உண்டாக்கி, என் கண்களில் பூசி, ‘சீலோவாம் குளத்திற்குப் போய்க் கழுவு’ என்றார். நான் சென்று கழுவினேன், பார்வை பெற்றேன்” என்று விளக்கினான்.

“அவர் எங்கே?” என்று அவர்கள் கேட்டதற்கு, “எனக்குத் தெரியாது” என்று அவன் பதிலளித்தான்.

மக்கள் அவனைப் பரிசேயர்களிடம் அழைத்துச் சென்றனர். இயேசு சேறு உண்டாக்கி அவனைக் குணமாக்கிய நாள் ஒரு ஓய்வுநாள் ஆகும். ஓய்வுநாளில் வேலை செய்வது திருச்சட்டத்திற்கு எதிரானது என்று பரிசேயர்கள் கருதினர்.

பரிசேயர்கள் அந்த மனிதனிடம் மீண்டும் எப்படிக் குணமானாய் என்று கேட்டனர். அவன் நடந்ததைக் கூறினான்.

அப்போது சில பரிசேயர்கள், “இந்த மனிதன் கடவுளிடமிருந்து வந்தவன் அல்ல. ஏனென்றால், இவன் ஓய்வுநாளைக் கடைபிடிக்கவில்லை” என்றனர். ஆனால் வேறு சிலர், “பாவி ஒருவன் இப்படிப்பட்ட அடையாளங்களை எப்படிச் செய்ய முடியும்?” என்று கேட்டனர். இதனால் அவர்களுக்குள் பிரிவினை உண்டானது.

அவர்கள் மீண்டும் அந்த மனிதனிடம், “உன் கண்களைத் திறந்தவரைப் பற்றி நீ என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கேட்டனர்.

அவன், “அவர் ஒரு இறைவாக்கினர்” என்று துணிச்சலாகக் கூறினான்.

ஆனால் யூதத் தலைவர்கள் அவன் பார்வையற்றவனாய் இருந்து பார்வை பெற்றான் என்பதை நம்பவில்லை. எனவே, அவனுடைய பெற்றோரை அழைத்து, “பிறவியிலேயே பார்வையற்றவன் என்று நீங்கள் சொல்லும் உங்கள் மகன் இவன்தானா? இப்போது இவன் எப்படிப் பார்க்கிறான்?” என்று கேட்டனர்.

பெற்றோர் பயத்துடன், “இவன் எங்கள் மகன்தான், பிறவியிலேயே பார்வையற்றவனாய் இருந்தான் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், இப்போது எப்படிப் பார்க்கிறான், யார் இவன் கண்களைத் திறந்தது என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது. இவனிடமே கேளுங்கள், இவன் பெரியவன், இவனே பதில் சொல்வான்” என்றனர். யூதத் தலைவர்கள் இயேசுவை மெசியா என்று ஏற்றுக்கொள்பவர்களைத் தொழுகைக்கூடத்திலிருந்து விலக்கிவிடுவார்கள் என்று பயந்ததால்தான் அவர்கள் இப்படிக் கூறினார்கள்.

எனவே, பரிசேயர்கள் பார்வை பெற்றவனை இரண்டாம் முறை அழைத்து, “உண்மையைக் கடவுள் முன்னிலையில் சொல். அந்த மனிதன் ஒரு பாவி என்பது எங்களுக்குத் தெரியும்” என்றனர்.

அவன், “அவர் பாவியா இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஒன்று மட்டும் எனக்குத் தெரியும்: நான் பார்வையற்றவனாய் இருந்தேன், இப்போது பார்க்கிறேன்” என்று பதிலளித்தான்.

அவர்கள் மீண்டும், “அவன் உனக்கு என்ன செய்தான்? எப்படிக் கண்களைத் திறந்தான்?” என்று கேட்டனர்.

அவன், “ஏற்கனவே உங்களிடம் சொல்லிவிட்டேன், நீங்கள் கேட்கவில்லை. மீண்டும் ஏன் கேட்கிறீர்கள்? நீங்களும் அவருக்குச் சீடராக விரும்புகிறீர்களா?” என்று கேட்டான்.

இதைக் கேட்டு அவர்கள் கோபமடைந்து, “நீ அவனுக்குச் சீடனாய் இரு. நாங்கள் மோசேயின் சீடர்கள். மோசேயோடு கடவுள் பேசினார் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், இவன் எங்கிருந்து வந்தான் என்றே எங்களுக்குத் தெரியாது” என்று திட்டினார்கள்.

அந்த மனிதன் அவர்களுக்குப் பதிலளித்தான்: “இதுதான் ஆச்சரியம்! அவர் என் கண்களைத் திறந்திருக்கிறார், ஆனால் அவர் எங்கிருந்து வந்தவர் என்று உங்களுக்குத் தெரியவில்லை. பாவம் செய்பவர்களுக்குக் கடவுள் செவிசாய்ப்பதில்லை; ஆனால், கடவுளுக்குப் பயந்து அவருடைய சித்தத்தின்படி நடப்பவர்களுக்கு அவர் செவிசாய்ப்பார் என்பது நமக்குத் தெரியும். பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒருவனுடைய கண்களை யாராவது திறந்ததாக உலகம் உண்டானது முதல் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. இவர் கடவுளிடமிருந்து வராவிட்டால், இவரால் ஒன்றும் செய்திருக்க முடியாது.”

இதைக் கேட்ட பரிசேயர்கள் மிகவும் கோபமடைந்து, “நீ முழுவதும் பாவத்தில் பிறந்தவன், நீயா எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறாய்?” என்று கூறி, அவனைத் தொழுகைக்கூடத்திலிருந்து வெளியே துரத்தினார்கள்.

இயேசு அவனை வெளியே துரத்தியதை அறிந்தார். அவனைக் கண்டபோது, “நீ மனித மகனிடம் நம்பிக்கை கொள்கிறாயா?” என்று கேட்டார்.

அவன், “ஆண்டவரே, அவர் யார்? நான் அவரிடம் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும், சொல்லுங்கள்” என்றான்.

இயேசு அவனிடம், “நீ அவனைக் கண்டிருக்கிறாய். உன்னோடு பேசிக்கொண்டிருக்கிற நானே அவர்” என்றார்.

உடனே அவன், “ஆண்டவரே, நம்பிக்கை கொள்கிறேன்” என்று கூறி, அவரை வணங்கினான்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, உடல் ரீதியான பார்வையை விட ஆன்மீக ரீதியான பார்வை எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை விளக்குகிறது. பிறவி அந்தன் இயேசுவை ‘இறைவாக்கினர்’ என்றும், பின்னர் ‘கடவுளின் மகன்’ என்றும் ஏற்றுக்கொண்டு ஆன்மீக ஒளியைப் பெற்றான். ஆனால், திருச்சட்டத்தை நன்கறிந்த பரிசேயர்கள் தங்கள் அகங்காரத்தினால் இயேசுவை மெசியாவாக ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து, ஆன்மீக இருளில் மூழ்கினர். இயேசுவே உலகிற்கு ஒளி. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் அகக்கண்களைத் திறந்து, இயேசுவை நம் வாழ்வில் ஒளியாக ஏற்றுக்கொண்டு, இருளிலிருந்து ஒளிக்கு வர வேண்டும். ‘மகிழ்ச்சியின் ஞாயிறு’ அன்று, ஆன்மீக ஒளியைப் பெற்ற மகிழ்ச்சியை நாம் கொண்டாட வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 27 – கதை

“அரச அலுவலரின் மகன் குணமாதல்”

இயேசு சமாரியாவிலிருந்து கலிலேயாவுக்குத் திரும்பி வந்தார். அவர் முன்பு தண்ணீரைத் திராட்சை இரசமாக மாற்றிய கானா ஊருக்கு மீண்டும் சென்றார். இயேசுவின் வருகையைப் பற்றிய செய்தி அண்டை ஊர்களுக்கும் பரவியது.

காப்பர்நகூம் என்ற ஊரில் ஓர் அரச அலுவலர் இருந்தார். அவருடைய மகன் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் நோயுற்றிருந்தான். அந்த அலுவலர் இயேசு கானாவிற்கு வந்திருப்பதை அறிந்தார். அவர் உடனே கானாவிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்று, இயேசுவைச் சந்தித்தார்.

அவர் இயேசுவிடம் கெஞ்சினார், “ஆண்டவரே, தயவுசெய்து காப்பர்நகூமிற்கு வந்து என் மகனைக் குணமாக்குங்கள். அவன் இறக்கும் தருவாயில் இருக்கிறான்.”

இயேசு அவரைப் பார்த்து, “அடையாளங்களையும் அற்புதங்களையும் கண்டாலொழிய நீங்கள் நம்ப மாட்டீர்கள்” என்று கூறினார். மக்கள் பெரும்பாலும் இயேசுவின் போதனைகளை விட அவருடைய அதிசயங்களையே பெரிதாகக் கருதினர்.

ஆனால் அந்த அலுவலர் விடவில்லை. அவர் மீண்டும் இயேசுவிடம், “ஆண்டவரே, என் குழந்தை இறப்பதற்கு முன் வாருங்கள்” என்று உருக்கமாகக் கேட்டார்.

இயேசு அவருடைய நம்பிக்கையைக் கண்டு, “நீ போகலாம். உன் மகன் பிழைத்துக்கொண்டான்” என்று கூறினார்.

அந்த மனிதன் இயேசுவின் வார்த்தையை அப்படியே நம்பினார். அவர் மகிழ்ச்சியுடன் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினார். அவர் காப்பர்நகூமிற்குச் சென்று கொண்டிருந்தபோது, வழியில் அவருடைய வேலைக்காரர்கள் அவரைச் சந்தித்தனர். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், “உங்கள் மகன் பிழைத்துக்கொண்டான்!” என்று கூறினர்.

அலுவலர் அவர்களிடம், “எந்த நேரத்தில் அவன் குணமடைந்தான்?” என்று கேட்டார்.

அவர்கள், “நேற்று மதியம் ஒரு மணிக்கு காய்ச்சல் அவனை விட்டு நீங்கியது” என்றனர்.

அந்த அலுவலர் திடுக்கிட்டார். ஏனென்றால், இயேசு “உன் மகன் பிழைத்துக்கொண்டான்” என்று சொன்ன அதே நேரத்தில்தான் அவன் குணமடைந்தான். இயேசுவின் வார்த்தைக்கு எவ்வளவு வல்லமை என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

அந்த அலுவலரும், அவருடைய குடும்பத்தினர் அனைவரும் இயேசுவிடம் நம்பிக்கை கொண்டனர். இது இயேசு கலிலேயாவில் செய்த இரண்டாவது அற்புதம் ஆகும்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் வார்த்தைக்கு உள்ள வல்லமையையும், நம்பிக்கையின் அவசியத்தையும் விளக்குகிறது. அரச அலுவலர் இயேசுவை நேரில் பார்க்காமலேயே, அவருடைய வார்த்தையை நம்பினார். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள சந்தேகங்களை அகற்றி, இயேசுவின் வார்த்தைகளை முழுமையாக நம்ப வேண்டும். கடவுளின் வல்லமையை நம்பி, நம் வாழ்க்கையில் உள்ள பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும். கடவுளின் வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை.

தவக்காலம்: நாள் 28 – கதை

“பெத்சைதா குளக்கரையில் முப்பத்தெட்டு ஆண்டு நோயாளி”

எருசலேமில் ஆட்டு வாயிலுக்கு அருகில் ‘பெத்சைதா’ என்றொரு குளம் இருந்தது. எபிரேய மொழியில் இதற்கு ‘இரக்கத்தின் இல்லம்’ என்று பொருள். இந்தக் குளத்தைச் சுற்றி ஐந்து மண்டபங்கள் இருந்தன.

இந்த மண்டபங்களில் பார்வையற்றோர், முடவர், பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டோர் எனத் திரளான நோயாளிகள் படுத்திருந்தார்கள். அவர்கள் குளத்துத் தண்ணீர் கலங்குவதையே எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார்கள். ஏனென்றால், சில வேளைகளில் ஆண்டவரின் தூதர் குளத்தில் இறங்கித் தண்ணீரைக் கலக்குவார். தண்ணீர் கலங்கிய பிறகு முதலில் இறங்குபவர் எந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் குணமடைவார் என்று மக்கள் நம்பினர்.

அங்கே முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளாக நோயுற்றிருந்த ஒரு மனிதன் படுத்திருந்தான். அவன் மிகவும் பலவீனமாகவும், நம்பிக்கையிழந்தும் காணப்பட்டான்.

இயேசு எருசலேம் திருவிழாவிற்குச் சென்றிருந்தபோது, அந்த இடத்தைக் கடந்து சென்றார். அங்கே படுத்திருந்த பல நோயாளிகளைக் கண்டார். இயேசு அந்த முப்பத்தெட்டு ஆண்டு நோயாளியைப் பார்த்து இரக்கப்பட்டு, அவனிடம் சென்றார்.

இயேசு அவனிடம், “நீ குணமடைய விரும்புகிறாயா?” என்று கேட்டார்.

அந்த நோயாளி வருத்தத்துடன், “ஆண்டவரே, தண்ணீர் கலங்கும்போது என்னைக் குளத்தில் இறக்க யாருமில்லை. நான் போவதற்குள் வேறு ஒருவர் எனக்கு முன் இறங்கிவிடுகிறார்” என்று பதிலளித்தான். அவனுடைய குரலில் நீண்ட கால ஏமாற்றமும், தனிமையும் தெரிந்தது.

இயேசு அவனை உற்றுப் பார்த்து, “எழுந்திரு! உன் படுக்கையை எடுத்துக்கொண்டு நட” என்று கட்டளையிட்டார்.

உடனே அந்த மனிதன் குணமடைந்தான். முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளாக அசைய முடியாமல் இருந்த அவன், எழுந்து நின்று, தன் படுக்கையைச் சுருட்டி எடுத்துக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினான். அவனுடைய மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையில்லை.

அவன் படுக்கையைச் சுமந்துகொண்டு போவதைப் பார்த்த யூதத் தலைவர்கள் சிலர், “இன்று ஓய்வுநாள். நீ படுக்கையைச் சுமப்பது திருச்சட்டத்திற்கு எதிரானது” என்று தடுத்தனர்.

அந்த மனிதன், “என்னைக் குணமாக்கியவர்தான், ‘உன் படுக்கையை எடுத்துக்கொண்டு நட’ என்று சொன்னார்” என்று பதிலளித்தான்.

“அப்படிச் சொன்னவர் யார்?” என்று அவர்கள் கேட்டதற்கு, “எனக்குத் தெரியாது” என்றான். இயேசு கூட்டத்திற்குள் மறைந்துவிட்டதால், அவனால் அடையாளம் காட்ட முடியவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து, இயேசு தேவாலயத்தில் அந்த மனிதனைக் கண்டார். அவனிடம், “இதோ, நீ குணமடைந்துவிட்டாய். இதைவிட மோசமானது எதுவும் உனக்கு நேராதபடி, இனிப் பாவம் செய்யாதே” என்று எச்சரித்தார்.

அந்த மனிதன் உடனே யூதத் தலைவர்களிடம் சென்று, தன்னைத் தூக்கியவர் இயேசுதான் என்று அறிவித்தான்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் வல்லமையையும், அவர் காட்டும் இரக்கத்தையும் விளக்குகிறது. முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளாக நோயுற்றிருந்த மனிதன், இயேசுவின் ஒரே வார்த்தையில் குணமடைந்தான். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் ஆன்மீக நோய்களை உணர்ந்து, இயேசுவின் அருளைப் பெற வேண்டும். கடவுளின் வல்லமையை நம்பி, நம் வாழ்க்கையில் உள்ள பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும். கடவுளின் வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. ஓய்வுநாள் என்பது மனிதர்களுக்கு நன்மை செய்ய வேண்டிய நாள் என்பதை இயேசு உணர்த்தினார்.

தவக்காலம்: நாள் 29 – கதை

“தந்தையும் மகனும்”

இயேசு யூதத் தலைவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர்களுக்குத் தம்மையும் தந்தையாகிய கடவுளையும் பற்றிய உண்மைகளை விளக்கினார்.

“தந்தை மகனை நேசிக்கிறார். அவர் தாம் செய்யும் அனைத்தையும் மகனுக்குக் காட்டுகிறார். மேலும், நீங்கள் ஆச்சரியப்படும்படி இதைவிடப் பெரிய செயல்களையும் அவருக்குக் காட்டுவார்” என்று இயேசு கூறினார்.

தந்தை இறந்தவர்களை எழுப்பி உயிர் கொடுப்பது போலவே, மகனும் தாம் விரும்புகிறவர்களுக்கு உயிர் கொடுக்கிறார் என்று அவர் விளக்கினார். ತந்தை யாருக்கும் தீர்ப்பு அளிப்பதில்லை; தீர்ப்பு அளிக்கும் அதிகாரம் முழுவதையும் மகனுக்கே கொடுத்திருக்கிறார்.

“எல்லாரும் தந்தையை மதிப்பதைப் போலவே மகனையும் மதிக்க வேண்டும். மகனை மதிக்காதவன் அவரை அனுப்பிய தந்தையையும் மதிப்பதில்லை” என்று இயேசு வலியுறுத்தினார்.

இயேசு தொடர்ந்து, “என் வார்த்தையைக் கேட்டு, என்னை அனுப்பினவரை நம்புகிறவனுக்கு நித்திய வாழ்வு உண்டு. அவன் தீர்ப்புக்குள்ளாக மாட்டான்; சாவிலிருந்து வாழ்வுக்குக் கடந்துவிட்டான்” என்று உறுதியளித்தார்.

இறந்தவர்கள் கடவுளின் மகனுடைய குரலைக் கேட்கும் காலம் வரும், அதைக் கேட்கிறவர்கள் பிழைப்பார்கள் என்றும், தந்தை தமக்குள் உயிர் கொண்டிருப்பது போலவே, மகனும் தமக்குள் உயிர் கொண்டிருக்க அருள் செய்திருக்கிறார் என்றும் அவர் கூறினார்.

“நான் மனித மகன் என்பதால், தீர்ப்பு அளிக்கும் அதிகாரத்தையும் அவர் எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். இதைக் கேட்டு ஆச்சரியப்படாதீர்கள். கல்லறைகளில் உள்ள அனைவரும் அவருடைய குரலைக் கேட்டு வெளியே வரும் நேரம் வருகிறது” என்று இயேசு அறிவித்தார்.

நன்மை செய்தவர்கள் வாழ்வு பெற உயிர்த்தெழுவார்கள், தீமை செய்தவர்கள் தண்டனை பெற உயிர்த்தெழுவார்கள் என்று அவர் எச்சரித்தார்.

“நானாக ஒன்றும் செய்ய முடியாது; நான் கேட்பதன்படியே தீர்ப்பு அளிக்கிறேன். என் தீர்ப்பு நீதியானது. ஏனென்றால், நான் என் விருப்பத்தை அல்ல, என்னை அனுப்பினவருடைய விருப்பத்தையே செய்ய விரும்புகிறேன்” என்று இயேசு முடித்தார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையேயான உறவையும், இயேசுவின் அதிகாரத்தையும் விளக்குகிறது. இயேசுவின் வார்த்தையை நம்பி, அவர் கட்டளைகளின்படி நடப்பதே நித்திய வாழ்வைப் பெறுவதற்கான வழி. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள சந்தேகங்களை அகற்றி, இயேசுவின் வார்த்தைகளை முழுமையாக நம்ப வேண்டும். கடவுளின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. தீர்ப்பு நாள் வரும், நன்மை செய்தவர்கள் வாழ்வு பெறுவார்கள், தீமை செய்தவர்கள் தண்டனை பெறுவார்கள் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 30 – கதை

“சாட்சிகளும், கடவுளின் ஒப்புதலும்”

இயேசு யூதத் தலைவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர்களுக்குத் தம்மைக் குறித்தும், கடவுளின் சாட்சியைக் குறித்தும் விளக்கினார்.

“தந்தை மகனை நேசிக்கிறார். அவர் தாம் செய்யும் அனைத்தையும் மகனுக்குக் காட்டுகிறார். மேலும், நீங்கள் ஆச்சரியப்படும்படி இதைவிடப் பெரிய செயல்களையும் அவருக்குக் காட்டுவார்” என்று இயேசு கூறினார்.

ತந்தை இறந்தவர்களை எழுப்பி உயிர் கொடுப்பது போலவே, மகனும் தாம் விரும்புகிறவர்களுக்கு உயிர் கொடுக்கிறார் என்று அவர் விளக்கினார். تੰதை யாருக்கும் தீர்ப்பு அளிப்பதில்லை; தீர்ப்பு அளிக்கும் அதிகாரம் முழுவதையும் மகனுக்கே கொடுத்திருக்கிறார்.

“எல்லாரும் தந்தையை மதிப்பதைப் போலவே மகனையும் மதிக்க வேண்டும். மகனை மதிக்காதவன் அவரை அனுப்பிய தந்தையையும் மதிப்பதில்லை” என்று இயேசு வலியுறுத்தினார்.

இயேசு தொடர்ந்து, “என் வார்த்தையைக் கேட்டு, என்னை அனுப்பினவரை நம்புகிறவனுக்கு நித்திய வாழ்வு உண்டு. அவன் தீர்ப்புக்குள்ளாக மாட்டான்; சாவிலிருந்து வாழ்வுக்குக் கடந்துவிட்டான்” என்று உறுதியளித்தார்.

இறந்தவர்கள் கடவுளின் மகனுடைய குரலைக் கேட்கும் காலம் வரும், அதைக் கேட்கிறவர்கள் பிழைப்பார்கள் என்றும், தந்தை தமக்குள் உயிர் கொண்டிருப்பது போலவே, மகனும் தமக்குள் உயிர் கொண்டிருக்க அருள் செய்திருக்கிறார் என்றும் அவர் கூறினார்.

“நான் மனித மகன் என்பதால், தீர்ப்பு அளிக்கும் அதிகாரத்தையும் அவர் எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். இதைக் கேட்டு ஆச்சரியப்படாதீர்கள். கல்லறைகளில் உள்ள அனைவரும் அவருடைய குரலைக் கேட்டு வெளியே வரும் நேரம் வருகிறது” என்று இயேசு அறிவித்தார்.

நன்மை செய்தவர்கள் வாழ்வு பெற உயிர்த்தெழுவார்கள், தீமை செய்தவர்கள் தண்டனை பெற உயிர்த்தெழுவார்கள் என்று அவர் எச்சரித்தார்.

“நானாக ஒன்றும் செய்ய முடியாது; நான் கேட்பதன்படியே தீர்ப்பு அளிக்கிறேன். என் தீர்ப்பு நீதியானது. ஏனென்றால், நான் என் விருப்பத்தை அல்ல, என்னை அனுப்பினவருடைய விருப்பத்தையே செய்ய விரும்புகிறேன்” என்று இயேசு முடித்தார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையேயான உறவையும், இயேசுவின் அதிகாரத்தையும் விளக்குகிறது. இயேசுவின் வார்த்தையை நம்பி, அவர் கட்டளைகளின்படி நடப்பதே நித்திய வாழ்வைப் பெறுவதற்கான வழி. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள சந்தேகங்களை அகற்றி, இயேசுவின் வார்த்தைகளை முழுமையாக நம்ப வேண்டும். கடவுளின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. தீர்ப்பு நாள் வரும், நன்மை செய்தவர்கள் வாழ்வு பெறுவார்கள், தீமை செய்தவர்கள் தண்டனை பெறுவார்கள் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 31 – கதை

“இயேசுவின் பிறப்பிடமும், அதிகாரமும்”

இயேசு கலிலேயாவில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, கூடார விழா என்று அழைக்கப்படும் யூதர்களின் முக்கியத் திருவிழா நெருங்கியது. இயேசு எருசலேம் சென்று கொண்டிருந்தபோது, மக்கள் அவரைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டனர்.

சிலர், “இவன் மெசியா” என்று கூறினர். ஆனால் வேறு சிலர், “இல்லையே, மெசியா கலிலேயாவிலிருந்தா வருவார்? பெத்லகேமிலிருந்தல்லவா அவர் வருவார்?” என்று வாதிட்டனர். இயேசுவின் பிறப்பிடம் பற்றி மக்களுக்குத் தெளிவு இல்லை.

இயேசு தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, யூதத் தலைவர்கள் சிலர் அவரைப் பிடிக்க முயன்றனர். அவர்கள், “இவன் எங்கிருந்து வந்தான் என்று நமக்குத் தெரியாது. மெசியா வரும்போது, அவர் எங்கிருந்து வருகிறார் என்று யாருக்கும் தெரியாது” என்று கூறினர்.

இயேசு அவர்களின் எண்ணங்களை அறிந்துகொண்டு, “நான் எங்கிருந்து வந்தேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியும். நான் எனக்காக வரவில்லை; என்னை அனுப்பியவர் உண்மையுள்ளவர், அவரை நீங்கள் அறியவில்லை. நான் அவரை அறிவேன். ஏனென்றால் நான் அவரிடமிருந்து வந்தேன், அவர் என்னை அனுப்பினார்” என்று உறுதியாகக் கூறினார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், யூதத் தலைவர்கள் மிகவும் கோபமடைந்தனர். அவர்கள் இயேசுவைப் பிடிக்க முயன்றனர், ஆனால் யாரும் அவரைத் தொடவில்லை. ஏனென்றால், அவருடைய நேரம் இன்னும் வரவில்லை.

மக்கள் பலர் இயேசுவிடம் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர். அவர்கள், “மெசியா வரும்போது, இவரை விட அதிகமான அற்புதங்களைச் செய்வாரா?” என்று பேசிக்கொண்டனர்.

பரிசேயர்கள் மக்கள் இப்படிப் பேசுவதைக் கேட்டு, இயேசுவைப் பிடிக்க தேவாலயக் காவலர்களை அனுப்பினார்கள்.

இயேசு அவர்களைப் பார்த்து, “நான் இன்னும் சிறிது காலமே உங்களோடு இருப்பேன்; பின்னர் என்னை அனுப்பினவரிடம் செல்வேன். நீங்கள் என்னைத் தேடுவீர்கள், ஆனால் காண மாட்டீர்கள்; நான் இருக்கும் இடத்திற்கு நீங்கள் வர முடியாது” என்று கூறினார்.

யூதர்கள், “இவன் எங்கே போகப்போகிறான்? கிரேக்கர்கள் நடுவில் போயா புசநநமள? அல்லது கிரேக்கர்களுக்குப் போதிக்கப் போகிறானா? ‘என்னைத் தேடுவீர்கள், ஆனால் காண மாட்டீர்கள்; நான் இருக்கும் இடத்திற்கு நீங்கள் வர முடியாது’ என்று சொன்னதன் பொருள் என்ன?” என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் அதிகாரத்தையும், அவர் கடவுளால் அனுப்பப்பட்டவர் என்பதையும் விளக்குகிறது. மக்கள் இயேசுவின் பிறப்பிடம் குறித்து விவாதித்தனர், ஆனால் இயேசுவின் உண்மையான தோற்றம் கடவுளிடம் இருந்து வருகிறது என்பதை அவர்கள் உணரவில்லை. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள சந்தேகங்களை அகற்றி, இயேசுவின் வார்த்தைகளை முழுமையாக நம்ப வேண்டும். கடவுளின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. இயேசுவின் நேரம் வரும், அவர் தந்தையிடம் செல்வார், அதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 32 – கதை

“இரக்கமுள்ள தந்தையும், மனமாறிய மகனும்”

ஒரு செல்வந்தருக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். ஒருநாள் இளைய மகன் தந்தையிடம் வந்து, “தந்தையே, சொத்தில் எனக்கு வர வேண்டிய பங்கை இப்போதே கொடுத்துவிடுங்கள்” என்று கேட்டான். தந்தை வருத்தப்பட்டாலும், தன் சொத்தைப் பிரித்து அவனிடம் கொடுத்தார்.

சில நாட்களில், இளைய மகன் தன் சொத்துக்களோடு தூர தேசத்திற்குச் சென்றான். அங்கே அவன் தீய நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, ஆடம்பரமாக வாழ்ந்து தன் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் அழித்தான். அந்த நேரத்தில் அந்த நாட்டில் பெரும் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. உணவிற்கே வழியில்லாத நிலையில், அவன் ஒருவனிடம் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். அவன் இளைய மகனைத் தன் வயலில் பன்றிகளை மேய்க்க அனுப்பினான். பன்றிகள் உண்ணும் தவிட்டையாவது உண்டு தன் பசியைத் தீர்க்க அவன் ஏங்கினான், ஆனால் அதையும் கொடுக்க எவருமில்லை.

அப்போது அவனுக்குப் புத்தி வந்தது. “என் தந்தையிடம் எத்தனை வேலையாட்கள் திருப்தியாக உண்கிறார்கள், நானோ இங்கே பசியால் சாகிறேன்! நான் எழுந்து என் தந்தையிடம் போய்: தந்தையே, கடவுளுக்கும் உமக்கும் எதிராக நான் பாவம் செய்தேன். இனி உம்முடைய மகன் என்று அழைக்கப்பட எனக்குத் தகுதியில்லை; உம்முடைய வேலையாட்களில் ஒருவனாக என்னை வைத்துக்கொள்ளும் என்று சொல்வேன்” என்று நினைத்தான்.

அவன் எழுந்து தன் தந்தையிடம் சென்றான். அவன் இன்னும் தொலைவில் இருக்கும்போதே தந்தை அவனைக் கண்டு, மனமுருகி, ஓடிப் போய் அவனைக் கட்டித்தழுவி முத்தமிட்டார். மகன் தன் பாவத்தை அறிக்கையிட்டான். ஆனால் தந்தை தன் பணியாளர்களை அழைத்து, “சிறந்த ஆடையைக் கொண்டு வந்து இவனுக்கு உடுத்துங்கள்; இவன் விரலில் மோதிரத்தையும், காலில் மிதியடிகளையும் போடுங்கள். கொழுத்த கன்றை அடித்துச் சமையுங்கள்; நாம் உண்டு மகிழ்வோம். ஏனெனில், என் மகன் இறந்து போயிருந்தான், மீண்டும் உயிர் பெற்று வந்திருக்கிறான்; காணாமல் போயிருந்தான், மீண்டும் கிடைத்துவிட்டான்” என்றார். அவர்கள் அனைவரும் விருந்துண்டு மகிழ்ந்தனர்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, நாம் எவ்வளவு பெரிய பாவம் செய்திருந்தாலும், உண்மையான மனவருத்தத்துடன் கடவுளிடம் திரும்பினால், அவர் நம்மை மன்னிக்கக் காத்திருக்கிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது. தவக்காலம் என்பது நாமும் அந்த இளைய மகனைப் போல, நம் தவறுகளை உணர்ந்து, நம் பரம தந்தையிடம் திரும்பிச் செல்ல வேண்டிய காலம்.

தவக்காலம்: நாள் 33 – கதை

“இலாசரை உயிர்ப்பித்தல் – சாவுக்கும் வாழ்வுக்கும் இடையேயான வெற்றி”

இயேசு யூதேயாவிற்கு அப்பால் யோர்தான் ஆற்றங்கரையில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பெத்தானியா ஊரிலிருந்து ஒரு செய்தி வந்தது. மார்த்தா, மரியா என்ற சகோதரிகளின் சகோதரனும், இயேசுவின் அன்பிற்குரிய நண்பனுமான இலாசர் மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தான்.

“ஆண்டவரே, நீர் அன்பு செய்யும் இலாசர் நோயாய் இருக்கிறார்” என்று சகோதரிகள் செய்தி அனுப்பியிருந்தனர்.

இயேசு இதைக் கேட்டதும், “இந்த நோய் சாவில் முடிவடையாது; கடவுளின் மாட்சிமைக்காகவே இது நேர்ந்தது. இதனால் இறைமகன் மாட்சிமை பெறுவார்” என்று கூறினார். இயேசு மார்த்தா, மரியா மற்றும் இலாசர் மேல் மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தார். ஆனாலும், செய்தி கேட்ட பிறகும் அவர் இருந்த இடத்திலேயே இரண்டு நாட்கள் தங்கியிருந்தார்.

பின்னர் அவர் சீடர்களிடம், “மீண்டும் யூதேயாவிற்குப் போவோம்” என்றார்.

சீடர்கள் பதற்றமடைந்தனர். “போதகரே, சற்றுமுன்புதான் யூதர்கள் உம்மைக் கல்லால் எறியத் தேடினார்களே, மீண்டும் அங்கேயா போகிறீர்?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு அவர்களுக்குப் பதிலளித்தார்: “பகலில் பன்னிரண்டு மணிநேரம் இல்லையா? பகலில் நடப்பவர் இடறி விழமாட்டார், ஏனென்றால் அவர் இவ்வுலகின் ஒளியைக் காண்கிறார். இரவில் நடப்பவரோ இடறி விழுவார், ஏனென்றால் ஒளியில் இடமில்லை.”

தொடர்ந்து அவர், “நம் நண்பர் இலாசர் தூங்குகிறார். அவரை எழுப்ப நான் போகிறேன்” என்றார்.

சீடர்கள், “ஆண்டவரே, அவர் தூங்கினால் குணமாகிவிடுவார்” என்றனர். இயேசு அவனது சாவைக் குறித்துப் பேசினார், ஆனால் அவர்கள் சாதாரண தூக்கத்தைக் குறித்துப் பேசுகிறார் என்று நினைத்தனர்.

எனவே இயேசு அவர்களிடம் தெளிவாக, “இலாசர் இறந்துவிட்டார். நான் அங்கே இல்லாதது பற்றி உங்கள் பொருட்டு மகிழ்கிறேன், இதனால் நீங்கள் நம்புவீர்கள். இப்போது அவரிடம் போவோம்” என்றார்.

இயேசு பெத்தானியாவிற்கு வந்தபோது, இலாசர் அடக்கம் செய்யப்பட்டு நான்கு நாட்கள் ஆகிவிட்டன என்று அறிந்தார். எருசலேமிற்கு அருகில் பெத்தானியா இருந்ததால், யூதர்கள் பலர் மார்த்தா, மரியாவிற்கு ஆறுதல் சொல்ல வந்திருந்தனர்.

இயேசு வருவதைக் கேள்விப்பட்ட மார்த்தா, அவருக்கு எதிர் கொண்டு சென்றாள். மரியா வீட்டிலேயே அமர்ந்திருந்தாள்.

மார்த்தா இயேசுவிடம், “ஆண்டவரே, நீர் இங்கே இருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்க மாட்டான். ஆனால், இப்போது கூட நீர் கடவுளிடம் கேட்பதை எல்லாம் அவர் உமக்குத் தருவார் என்று எனக்குத் தெரியும்” என்று தன் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினாள்.

இயேசு அவளிடம், “உன் சகோதரன் உயிர்த்தெழுவான்” என்றார்.

மார்த்தா, “இறுதி நாளில், உயிர்த்தெழுதலின்போது அவன் உயிர்த்தெழுவான் என்று எனக்குத் தெரியும்” என்றாள்.

இயேசு மிக முக்கியமான ஒரு உண்மையை அவளிடம் கூறினார்: “உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வும் நானே. என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்ளும் எவனும் இறந்தாலும் வாழ்வான். வாழும்போதும் என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்ளும் எவனும் ஒருபோதும் சாகமாட்டான். இதை நீ நம்புகிறாயா?” என்று கேட்டார்.

மார்த்தா, “ஆமாம் ஆண்டவரே, நீரே உலகிற்கு வரவிருந்த மெசியா, இறைமகன் என்று நான் நம்புகிறேன்” என்று அறிக்கையிட்டாள்.

இவ்வாறு சொன்னபின், அவள் தன் சகோதரி மரியாவை இரகசியமாக அழைத்து, “போதகர் வந்திருக்கிறார், உன்னை அழைக்கிறார்” என்றாள்.

மரியா இதைக் கேட்டதும், உடனே எழுந்து இயேசுவிடம் சென்றாள். இயேசு இன்னும் ஊருக்குள் வரவில்லை, மார்த்தா சந்தித்த இடத்திலேயே இருந்தார். அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வந்த யூதர்கள், அவள் வேகமாக எழுந்து போவதைக் கண்டு, அவள் கல்லறைக்கு அழுதுகொண்டே போகிறாள் என்று நினைத்து அவளைப் பின்தொடர்ந்தனர்.

மரியா இயேசு இருந்த இடத்திற்கு வந்து, அவரைக் கண்டதும் அவர் காலடியில் விழுந்து, “ஆண்டவரே, நீர் இங்கே இருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்க மாட்டான்” என்று அழுதுகொண்டே கூறினாள்.

அவள் அழுவதையும், அவளோடு வந்த யூதர்கள் அழுவதையும் கண்ட இயேசு, உள்ளம் உருகி, கலக்கமடைந்தார். “அவனை எங்கே வைத்திருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

அவர்கள், “ஆண்டவரே, வந்து பாரும்” என்றனர்.

இயேசு கண்ணீர் விட்டார்.

இதைக் கண்ட யூதர்கள், “பாருங்கள், அவர் இவனை எவ்வளவு அன்பு செய்தார்!” என்றனர். ஆனால் சிலர், “பார்வையற்றவனுக்குப் பார்வை அளித்த இவரால், இவன் சாகாமல் இருக்கச் செய்ய முடியவில்லையா?” என்று முணுமுணுத்தனர்.

இயேசு மீண்டும் உள்ளம் உருகிக் கல்லறைக்கு வந்தார். அது ஒரு குகை, அதன் வாயிலில் ஒரு கல் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

இயேசு, “கல்லை அகற்றுங்கள்” என்றார்.

இறந்தவனின் சகோதரி மார்த்தா, “ஆண்டவரே, நான்கு நாட்கள் ஆகிவிட்டன, நாற்றம் அடிக்குமே” என்றாள்.

இயேசு அவளிடம், “நீ நம்பினால் கடவுளின் மாட்சிமையைக் காண்பாய் என்று நான் உன்னிடம் சொல்லவில்லையா?” என்று கேட்டார்.

அவர்கள் கல்லை அகற்றினார்கள். இயேசு அண்ணாந்து பார்த்து, “தந்தையே, நீர் எனக்குச் செவிசாய்த்ததற்காக உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். நீர் எப்போதும் எனக்குச் செவிசாய்க்கிறீர் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், என்னைச் சூழ்ந்து நிற்கும் இந்த மக்களுக்காகவே இதைச் சொன்னேன்; நீர் என்னை அனுப்பினீர் என்று அவர்கள் நம்பும்பொருட்டே இதைச் சொன்னேன்” என்று பிரார்த்தனை செய்தார்.

இவ்வாறு சொன்னபின், அவர் உரத்த குரலில், “இலாசரே, வெளியே வா!” என்று கூப்பிட்டார்.

உடனே, இறந்தவன் வெளியே வந்தான்! அவனுடைய கைகளும் கால்களும் துணிகளால் கட்டப்பட்டிருந்தன, முகமும் துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது.

இயேசு மக்களிடம், “இவனைக் கட்டவிழ்த்து விடுங்கள், போகட்டும்” என்றார்.

அங்கே வந்திருந்த யூதர்கள் பலர் இயேசு செய்த இந்த அற்புதத்தைக் கண்டு, அவரிடம் நம்பிக்கை கொண்டனர்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவே உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வுமாக இருக்கிறார் என்பதை மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது. நான்கு நாட்கள் இறந்த அழுகிய நிலையில் இருந்த இலாசரை, இயேசு தன் வார்த்தையினால் உயிர்ப்பித்தார். இது சாவுக்கும் பாவங்களுக்கும் மேலான இயேசுவின் முழு அதிகாரத்தைக் காட்டுகிறது. “நீ நம்பினால் கடவுளின் மாட்சிமையைக் காண்பாய்” என்ற இயேசுவின் வார்த்தை, நம் நம்பிக்கையின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் ஆன்மீகச் சாவிலிருந்து (பாவங்களிலிருந்து) விடுபட்டு, இயேசு தரும் புதிய வாழ்வைப் பெற வேண்டும். இயேசுவின் பாடுகளின் வாரம் தொடங்கும் இந்நாளில், அவர் நமக்காகச் சாவுக்கும் மேலான வெற்றியைத் தருவார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் புதுப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 34 – கதை

“யார் பாவம் செய்யாதவரோ, அவர் முதல் கல்லை எறியட்டும்”

இயேசு எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மறைநூல் அறிஞர்களும் பரிசேயர்களும் ஒரு பெண்ணை இழுத்துக்கொண்டு அவரிடம் வந்தனர். அவள் விபச்சாரத்தில் பிடிபட்டிருந்தாள். அவர்கள் அவளை நடுவில் நிறுத்தி, இயேசுவிடம் கேட்டனர்:

“போதகரே, இந்தப் பெண் விபச்சாரத்தில் பிடிபட்டாள். மோசேயின் திருச்சட்டத்தில் இப்படிப்பட்டவர்களைக் கல்லால் எறிந்து கொல்ல வேண்டும் என்று கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. நீர் என்ன சொல்கிறீர்?”

அவர்கள் இயேசுவைக் குற்றஞ்சாட்டக் காரணத்தைத் தேடி, இந்த கேள்வியைக் கேட்டனர். இயேசு என்ன சொன்னாலும், அவர்கள் அவரைக் குற்றஞ்சாட்டுவார்கள் என்று நினைத்தனர்.

இயேசு குனிந்து தரையில் விரலால் எழுதத் தொடங்கினார். அவர்கள் விடாமல் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தனர்.

இயேசு நிமிர்ந்து பார்த்து, “உங்களில் யார் பாவம் செய்யாதவரோ, அவர் இவள்மேல் முதல் கல்லை எறியட்டும்” என்று கூறினார்.

இவ்வாறு சொல்லியபின், மீண்டும் குனிந்து தரையில் எழுதினார்.

இதைக் கேட்டதும், பெரியவர்கள் முதல் சிறியவர்கள் வரை அனைவரும் ஒருவர் பின் ஒருவராக வெளியே சென்றனர். அங்கே இயேசுவும் அந்தப் பெண்ணும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தனர்.

இயேசு நிமிர்ந்து பார்த்து, “பெண்ணே, அவர்கள் எங்கே? உன்னைக் குற்றஞ்சாட்ட யாருமில்லையா?” என்று கேட்டார்.

அவள், “ஆண்டவரே, யாருமில்லை” என்றாள்.

இயேசு அவளிடம், “நானும் உன்னைக் குற்றஞ்சாட்டவில்லை. நீ போகலாம்; இனிப் பாவம் செய்யாதே” என்று கூறினார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, கடவுளின் இரக்கத்தையும் மன்னிப்பையும் விளக்குகிறது. இயேசு அந்தப் பெண்ணை மன்னிக்க விரும்பினார், அவளுக்குப் புதிய வாழ்வு கொடுக்க விரும்பினார். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் பாவங்களை உணர்ந்து, கடவுளிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும். மற்றவர்களைக் குற்றஞ்சாட்டுவதற்கு முன், நம் உள்ளத்தில் உள்ள பாவங்களை நாம் பார்க்க வேண்டும். கடவுளின் மன்னிப்பைப் பெற்று, இனிப் பாவம் செய்யாமல் வாழ முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 35 – கதை

“நான் இருக்கிறேன்”

இயேசு எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, யூதத் தலைவர்களுடன் ஒரு விவாதத்தில் ஈடுபட்டார். அவர்கள் இயேசுவின் அதிகாரத்தையும், அவர் கடவுளால் அனுப்பப்பட்டவர் என்பதையும் கேள்விக்குள்ளாக்கினர்.

இயேசு அவர்களிடம், “நான் எனக்காகச் சாட்சி சொன்னால், என் சாட்சி உண்மையாகாது. ஆனால், என்னை அனுப்பினவர் என்னைக் குறித்துச் சாட்சி சொல்கிறார். அவர் சொல்வது உண்மை என்று எனக்குத் தெரியும்” என்று கூறினார்.

யூதர்கள், “உன் தந்தை எங்கே?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு பதிலளித்தார்: “நீங்கள் என்னையும் அறியவில்லை, என் தந்தையையும் அறியவில்லை. என்னை அறிந்திருந்தால், என் தந்தையையும் அறிந்திருப்பீர்கள்.”

இயேசு தொடர்ந்து, “நான் போகிறேன்; நீங்கள் என்னைத் தேடுவீர்கள், ஆனால் உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள். நான் போகும் இடத்திற்கு நீங்கள் வர முடியாது” என்று எச்சரித்தார்.

யூதர்கள், “இவன் தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போகிறானா? ‘நான் போகும் இடத்திற்கு நீங்கள் வர முடியாது’ என்று சொல்கிறானே?” என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்.

இயேசு அவர்களுக்கு விளக்கினார்: “நீங்கள் கீழே இருந்து வந்தவர்கள், நான் மேலே இருந்து வந்தவன். நீங்கள் இவ்வுலகைச் சேர்ந்தவர்கள், நான் இவ்வுலகைச் சேர்ந்தவன் அல்ல. எனவேதான், ‘உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள்’ என்று சொன்னேன். “நான் இருக்கிறேன்” என்று நீங்கள் நம்பாவிட்டால், உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள்.”

“நீ யார்?” என்று அவர்கள் கேட்டனர்.

இயேசு, “முதலில் இருந்து நான் உங்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேனே, அவர்தான். உங்களைக் குறித்துப் பேசவும் தீர்ப்பு அளிக்கவும் எனக்கு நிறைய இருக்கிறது. ஆனால், என்னை அனுப்பினவர் உண்மையுள்ளவர்; அவரிடமிருந்து நான் கேட்டவற்றையே உலகிற்குச் சொல்கிறேன்” என்றார்.

அவர் தந்தையைக் குறித்துப் பேசுகிறார் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

எனவே இயேசு, “நீங்கள் மனித மகனை உயர்த்தும்போது, ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்றும், நானாக ஒன்றும் செய்யவில்லை, தந்தை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடியே பேசுகிறேன் என்றும் அறிந்துகொள்வீர்கள். என்னை அனுப்பினவர் என்னோடு இருக்கிறார்; அவர் என்னைத் தனியாக விட்டுவிடவில்லை. ஏனென்றால், நான் எப்போதும் அவருக்கு உகந்தவற்றையே செய்கிறேன்” என்று கூறினார்.

அவர் இவ்வாறு பேசியபோது, பலர் அவரிடம் நம்பிக்கை கொண்டனர்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் தெய்வீகத் தன்மையையும், அவர் கடவுளோடு கொண்ட உறவையும் விளக்குகிறது. “நான் இருக்கிறேன்” என்ற வார்த்தை, கடவுள் மோசேயிடம் சொன்ன வார்த்தையை நினைவூட்டுகிறது, இது இயேசுவின் கடவுள் தன்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது. இயேசுவின் வார்த்தையை நம்பி, அவர் கட்டளைகளின்படி நடப்பதே பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு நித்திய வாழ்வைப் பெறுவதற்கான வழி. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள சந்தேகங்களை அகற்றி, இயேசுவின் வார்த்தைகளை முழுமையாக நம்ப வேண்டும். கடவுளின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. மனித மகன் உயர்த்தப்படும்போது (சிலுவையில் அறையப்படும்போது), இயேசுவின் உண்மைத் தன்மை வெளிப்படும் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 36 – கதை

“உண்மை உங்களை விடுவிக்கும்”

இயேசு எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, தம்மீது நம்பிக்கை கொண்ட யூதர்களை நோக்கி இவ்வாறு கூறினார்:

“நீங்கள் என் வார்த்தையில் நிலைத்திருந்தால், உண்மையிலேயே என் சீடர்களாய் இருப்பீர்கள்; உண்மையை அறிந்துகொள்வீர்கள், உண்மை உங்களை விடுவிக்கும்.”

இதைக் கேட்ட யூதர்கள் சிலர் ஆச்சரியத்துடன், “நாங்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியினர். நாங்கள் யாருக்கும் அடிமையாக இருந்ததில்லையே. ‘நீங்கள் விடுவிக்கப்படுவீர்கள்’ என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்?” என்று கேட்டனர். அவர்கள் அரசியல் ரீதியான விடுதலையை நினைத்து இப்படிக் கேட்டனர்.

இயேசு அவர்களுக்கு விளக்கினார்: “நான் உங்களுக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்: பாவம் செய்யும் எவனும் பாவத்திற்கு அடிமை. அடிமை எப்போதும் வீட்டில் நிலைத்திருக்க மாட்டான்; மகனோ எப்போதும் நிலைத்திருப்பான். எனவே, மகன் உங்களை விடுவித்தால், நீங்கள் உண்மையிலேயே விடுவிக்கப்படுவீர்கள்.”

இயேசு தொடர்ந்து, “நீங்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியினர் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், என் வார்த்தைக்கு உங்களிடம் இடமில்லாததால், என்னைக் கொல்லத் தேடுகிறீர்கள். நான் என் தந்தையிடம் கண்டவற்றைப் பேசுகிறேன்; நீங்களும் உங்கள் தந்தையிடம் கேட்டவற்றையே செய்கிறீர்கள்” என்று கூறினார்.

“எங்கள் தந்தை ஆபிரகாம்” என்று அவர்கள் வாதிட்டனர்.

இயேசு, “நீங்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளாய் இருந்தால், ஆபிரகாம் செய்த செயல்களைச் செய்வீர்கள். ஆனால், கடவுளிடமிருந்து கேட்ட உண்மையைக் கூறிய என்னைக் கொல்லத் தேடுகிறீர்கள். ஆபிரகாம் இப்படிச் செய்யவில்லை. நீங்கள் உங்கள் தந்தையின் செயல்களையே செய்கிறீர்கள்” என்றார்.

“நாங்கள் விபச்சாரத்தினால் பிறந்தவர்கள் அல்ல. எங்களுக்கு ஒரே தந்தை, அவரே கடவுள்” என்றனர்.

இயேசு அவர்களுக்குப் பதிலளித்தார்: “கடவுள் உங்கள் தந்தையாய் இருந்தால், நீங்கள் என்னை அன்பு செய்திருப்பீர்கள். ஏனென்றால், நான் கடவுளிடமிருந்து வந்தவன், அவரால்தான் அனுப்பப்பட்டேன். நானாக வரவில்லை, அவர்தான் என்னை அனுப்பினார். என் பேச்சை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையா? ஏனென்றால், என் வார்த்தையைக் கேட்கும் தகுதி உங்களிடம் இல்லை.”

இயேசு தொடர்ந்து அவர்கள் பிசாசின் பிள்ளைகள் என்றும், பொய்க்கும் கொலைக்கும் பிசாசே தந்தை என்றும் எச்சரித்தார்.

“உங்களில் யார் என்னைக் குற்றஞ்சாட்ட முடியும்? நான் உண்மையைப் பேசுவதால், ஏன் என்னை நம்பவில்லை? கடவுளிடமிருந்து வந்தவன் கடவுளின் வார்த்தைகளைக் கேட்கிறான். நீங்கள் கடவுளிடமிருந்து வராததால்தான் கேட்கவில்லை” என்று இயேசு முடித்தார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, உண்மையான விடுதலையை விளக்குகிறது. அரசியல் ரீதியான அடிமைத்தனத்தை விட, பாவத்தின் அடிமைத்தனம் மிகவும் கொடியது. இயேசுவின் வார்த்தையில் நிலைத்திருந்து, உண்மையை அறிந்துகொள்வதே பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு உண்மையான சுதந்திரத்தைப் பெறுவதற்கான வழி. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் ஆன்மீக அடிமைத்தனத்தை (பாவங்களை) உணர்ந்து, இயேசுவின் அருளைப் பெற வேண்டும். கடவுளின் வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. பிசாசின் பொய்களை அகற்றி, இயேசுவின் உண்மையை நம் வாழ்வில் ஏற்றுக்கொண்டு, விடுதலையின் மகிழ்ச்சியை நாம் கொண்டாட வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 37 – கதை

“ஆபிரகாமுக்கு முன்பே நான் இருக்கிறேன்”

இயேசு எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, யூதத் தலைவர்களுடன் ஒரு விவாதத்தில் ஈடுபட்டார். அவர்கள் இயேசுவின் அதிகாரத்தையும், அவர் கடவுளால் அனுப்பப்பட்டவர் என்பதையும் கேள்விக்குள்ளாக்கினர்.

இயேசு அவர்களிடம், “நான் எனக்காகச் சாட்சி சொன்னால், என் சாட்சி உண்மையாகாது. ஆனால், என்னை அனுப்பினவர் என்னைக் குறித்துச் சாட்சி சொல்கிறார். அவர் சொல்வது உண்மை என்று எனக்குத் தெரியும்” என்று கூறினார்.

யூதர்கள், “உன் தந்தை எங்கே?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு பதிலளித்தார்: “நீங்கள் என்னையும் அறியவில்லை, என் தந்தையையும் அறியவில்லை. என்னை அறிந்திருந்தால், என் தந்தையையும் அறிந்திருப்பீர்கள்.”

இயேசு தொடர்ந்து, “நான் போகிறேன்; நீங்கள் என்னைத் தேடுவீர்கள், ஆனால் உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள். நான் போகும் இடத்திற்கு நீங்கள் வர முடியாது” என்று எச்சரித்தார்.

யூதர்கள், “இவன் தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போகிறானா? ‘நான் போகும் இடத்திற்கு நீங்கள் வர முடியாது’ என்று சொல்கிறானே?” என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்.

இயேசு அவர்களுக்கு விளக்கினார்: “நீங்கள் கீழே இருந்து வந்தவர்கள், நான் மேலே இருந்து வந்தவன். நீங்கள் இவ்வுலகைச் சேர்ந்தவர்கள், நான் இவ்வுலகைச் சேர்ந்தவன் அல்ல. எனவேதான், ‘உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள்’ என்று சொன்னேன். “நான் இருக்கிறேன்” என்று நீங்கள் நம்பாவிட்டால், உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள்.”

“நீ யார்?” என்று அவர்கள் கேட்டனர்.

இயேசு, “முதலில் இருந்து நான் உங்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேனே, அவர்தான். உங்களைக் குறித்துப் பேசவும் தீர்ப்பு அளிக்கவும் எனக்கு நிறைய இருக்கிறது. ஆனால், என்னை அனுப்பினவர் உண்மையுள்ளவர்; அவரிடமிருந்து நான் கேட்டவற்றையே உலகிற்குச் சொல்கிறேன்” என்றார்.

அவர் தந்தையைக் குறித்துப் பேசுகிறார் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

எனவே இயேசு, “நீங்கள் மனித மகனை உயர்த்தும்போது, ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்றும், நானாக ஒன்றும் செய்யவில்லை, தந்தை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடியே பேசுகிறேன் என்றும் அறிந்துகொள்வீர்கள். என்னை அனுப்பினவர் என்னோடு இருக்கிறார்; அவர் என்னைத் தனியாக விட்டுவிடவில்லை. ஏனென்றால், நான் எப்போதும் அவருக்கு உகந்தவற்றையே செய்கிறேன்” என்று கூறினார்.

அவர் இவ்வாறு பேசியபோது, பலர் அவரிடம் நம்பிக்கை கொண்டனர்.

யூதர்கள் ஆச்சரியத்துடன், “உனக்கு இன்னும் ஐம்பது வயது கூட ஆகவில்லை. நீ ஆபிரகாமைப் பார்த்தாயா?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு மிக உறுதியாக, “நான் உங்களுக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்: ஆபிரகாமுக்கு முன்பே நான் இருக்கிறேன்” என்று கூறினார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், யூதத் தலைவர்கள் கோபமடைந்து, இயேசுவை எறியக் கற்களை எடுத்தனர். ஆனால் இயேசு கூட்டத்திற்குள் மறைந்து தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே சென்றார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் தெய்வீகத் தன்மையையும், அவர் கடவுளோடு கொண்ட உறவையும் விளக்குகிறது. “ஆபிரகாமுக்கு முன்பே நான் இருக்கிறேன்” என்ற வார்த்தை, கடவுள் மோசேயிடம் சொன்ன வார்த்தையை நினைவூட்டுகிறது, இது இயேசுவின் கடவுள் தன்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது. இயேசுவின் வார்த்தையை நம்பி, அவர் கட்டளைகளின்படி நடப்பதே பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு நித்திய வாழ்வைப் பெறுவதற்கான வழி. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள சந்தேகங்களை அகற்றி, இயேசுவின் வார்த்தைகளை முழுமையாக நம்ப வேண்டும். கடவுளின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. மனித மகன் உயர்த்தப்படும்போது (சிலுவையில் அறையப்படும்போது), இயேசுவின் உண்மைத் தன்மை வெளிப்படும் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 38 – கதை

“இயேசுவை கல்லெறிய முயலுதல்”

இயேசு எருசலேம் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, யூதத் தலைவர்களுடன் ஒரு கடும் விவாதத்தில் ஈடுபட்டார். அவர்கள் இயேசுவின் அதிகாரத்தையும், அவர் கடவுளோடு கொண்ட உறவையும் மீண்டும் கேள்விக்குள்ளாக்கினர்.

இயேசு அவர்களிடம், “நான் எனக்காகச் சாட்சி சொன்னால், என் சாட்சி உண்மையாகாது. ஆனால், என்னை அனுப்பினவர் என்னைக் குறித்துச் சாட்சி சொல்கிறார். அவர் சொல்வது உண்மை என்று எனக்குத் தெரியும்” என்று கூறினார்.

யூதர்கள், “உன் தந்தை எங்கே?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு பதிலளித்தார்: “நீங்கள் என்னையும் அறியவில்லை, என் தந்தையையும் அறியவில்லை. என்னை அறிந்திருந்தால், என் தந்தையையும் அறிந்திருப்பீர்கள்.”

இயேசு தொடர்ந்து, “நான் போகிறேன்; நீங்கள் என்னைத் தேடுவீர்கள், ஆனால் உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள். நான் போகும் இடத்திற்கு நீங்கள் வர முடியாது” என்று எச்சரித்தார்.

யூதர்கள், “இவன் தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போகிறானா? ‘நான் போகும் இடத்திற்கு நீங்கள் வர முடியாது’ என்று சொல்கிறானே?” என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்.

இயேசு அவர்களுக்கு விளக்கினார்: “நீங்கள் கீழே இருந்து வந்தவர்கள், நான் மேலே இருந்து வந்தவன். நீங்கள் இவ்வுலகைச் சேர்ந்தவர்கள், நான் இவ்வுலகைச் சேர்ந்தவன் அல்ல. எனவேதான், ‘உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள்’ என்று சொன்னேன். ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்று நீங்கள் நம்பாவிட்டால், உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள்.”

“நீ யார்?” என்று அவர்கள் கேட்டனர்.

இயேசு, “முதலில் இருந்து நான் உங்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேனே, அவர்தான். உங்களைக் குறித்துப் பேசவும் தீர்ப்பு அளிக்கவும் எனக்கு நிறைய இருக்கிறது. ஆனால், என்னை அனுப்பினவர் உண்மையுள்ளவர்; அவரிடமிருந்து நான் கேட்டவற்றையே உலகிற்குச் சொல்கிறேன்” என்றார்.

அவர் தந்தையைக் குறித்துப் பேசுகிறார் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

எனவே இயேசு, “நீங்கள் மனித மகனை உயர்த்தும்போது, ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்றும், நானாக ஒன்றும் செய்யவில்லை, தந்தை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடியே பேசுகிறேன் என்றும் அறிந்துகொள்வீர்கள். என்னை அனுப்பினவர் என்னோடு இருக்கிறார்; அவர் என்னைத் தனியாக விட்டுவிடவில்லை. ஏனென்றால், நான் எப்போதும் அவருக்கு உகந்தவற்றையே செய்கிறேன்” என்று கூறினார்.

அவர் இவ்வாறு பேசியபோது, பலர் அவரிடம் நம்பிக்கை கொண்டனர்.

யூதர்கள் ஆச்சரியத்துடன், “உனக்கு இன்னும் ஐம்பது வயது கூட ஆகவில்லை. நீ ஆபிரகாமைப் பார்த்தாயா?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு மிக உறுதியாக, “நான் உங்களுக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்: ஆபிரகாமுக்கு முன்பே நான் இருக்கிறேன்” என்று கூறினார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், யூதத் தலைவர்கள் கோபமடைந்து, இயேசுவை எறியக் கற்களை எடுத்தனர். ஆனால் இயேசு கூட்டத்திற்குள் மறைந்து தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே சென்றார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் தெய்வீகத் தன்மையையும், அவர் கடவுளோடு கொண்ட உறவையும் விளக்குகிறது. “ஆபிரகாமுக்கு முன்பே நான் இருக்கிறேன்” என்ற வார்த்தை, கடவுள் மோசேயிடம் சொன்ன வார்த்தையை நினைவூட்டுகிறது, இது இயேசுவின் கடவுள் தன்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது. இயேசுவின் வார்த்தையை நம்பி, அவர் கட்டளைகளின்படி நடப்பதே பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு நித்திய வாழ்வைப் பெறுவதற்கான வழி. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள சந்தேகங்களை அகற்றி, இயேசுவின் வார்த்தைகளை முழுமையாக நம்ப வேண்டும். கடவுளின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. மனித மகன் உயர்த்தப்படும்போது (சிலுவையில் அறையப்படும்போது), இயேசுவின் உண்மைத் தன்மை வெளிப்படும் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ‘பாடுகளின் வெள்ளிக்கிழமை’ நெருங்கும் இந்நாளில், இயேசுவின் சிலுவைச் சாவையும், அவர் நமக்காகச் செய்த தியாகத்தையும் நாம் ஆழமாகச் சிந்தித்து, நம் பாவங்களை உணர்ந்து, மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 39 – கதை

“இயேசுவைக் கொல்ல சதி”

இயேசு எருசலேமில் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, யூதத் தலைவர்களுடன் ஒரு விவாதத்தில் ஈடுபட்டார். அவர்கள் இயேசுவின் அதிகாரத்தையும், அவர் கடவுளோடு கொண்ட உறவையும் மீண்டும் கேள்விக்குள்ளாக்கினர்.

இயேசு அவர்களிடம், “நான் எனக்காகச் சாட்சி சொன்னால், என் சாட்சி உண்மையாகாது. ஆனால், என்னை அனுப்பினவர் என்னைக் குறித்துச் சாட்சி சொல்கிறார். அவர் சொல்வது உண்மை என்று எனக்குத் தெரியும்” என்று கூறினார்.

யூதர்கள், “உன் தந்தை எங்கே?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு பதிலளித்தார்: “நீங்கள் என்னையும் அறியவில்லை, என் தந்தையையும் அறியவில்லை. என்னை அறிந்திருந்தால், என் தந்தையையும் அறிந்திருப்பீர்கள்.”

இயேசு தொடர்ந்து, “நான் போகிறேன்; நீங்கள் என்னைத் தேடுவீர்கள், ஆனால் உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள். நான் போகும் இடத்திற்கு நீங்கள் வர முடியாது” என்று எச்சரித்தார்.

யூதர்கள், “இவன் தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போகிறானா? ‘நான் போகும் இடத்திற்கு நீங்கள் வர முடியாது’ என்று சொல்கிறானே?” என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்.

இயேசு அவர்களுக்கு விளக்கினார்: “நீங்கள் கீழே இருந்து வந்தவர்கள், நான் மேலே இருந்து வந்தவன். நீங்கள் இவ்வுலகைச் சேர்ந்தவர்கள், நான் இவ்வுலகைச் சேர்ந்தவன் அல்ல. எனவேதான், ‘உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள்’ என்று சொன்னேன். “நான் இருக்கிறேன்” என்று நீங்கள் நம்பாவிட்டால், உங்கள் பாவத்திலேயே சாவீர்கள்.”

“நீ யார்?” என்று அவர்கள் கேட்டனர்.

இயேசு, “முதலில் இருந்து நான் உங்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேனே, அவர்தான். உங்களைக் குறித்துப் பேசவும் தீர்ப்பு அளிக்கவும் எனக்கு நிறைய இருக்கிறது. ஆனால், என்னை அனுப்பினவர் உண்மையுள்ளவர்; அவரிடமிருந்து நான் கேட்டவற்றையே உலகிற்குச் சொல்கிறேன்” என்றார்.

அவர் தந்தையைக் குறித்துப் பேசுகிறார் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

எனவே இயேசு, “நீங்கள் மனித மகனை உயர்த்தும்போது, ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்றும், நானாக ஒன்றும் செய்யவில்லை, தந்தை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடியே பேசுகிறேன் என்றும் அறிந்துகொள்வீர்கள். என்னை அனுப்பினவர் என்னோடு இருக்கிறார்; அவர் என்னைத் தனியாக விட்டுவிடவில்லை. ஏனென்றால், நான் எப்போதும் அவருக்கு உகந்தவற்றையே செய்கிறேன்” என்று கூறினார்.

அவர் இவ்வாறு பேசியபோது, பலர் அவரிடம் நம்பிக்கை கொண்டனர்.

யூதர்கள் ஆச்சரியத்துடன், “உனக்கு இன்னும் ஐம்பது வயது கூட ஆகவில்லை. நீ ஆபிரகாமைப் பார்த்தாயா?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு மிக உறுதியாக, “நான் உங்களுக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்: ஆபிரகாமுக்கு முன்பே நான் இருக்கிறேன்” என்று கூறினார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், யூதத் தலைவர்கள் கோபமடைந்து, இயேசுவை எறியக் கற்களை எடுத்தனர். ஆனால் இயேசு கூட்டத்திற்குள் மறைந்து தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே சென்றார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் தெய்வீகத் தன்மையையும், அவர் கடவுளோடு கொண்ட உறவையும் விளக்குகிறது. “ஆபிரகாமுக்கு முன்பே நான் இருக்கிறேன்” என்ற வார்த்தை, கடவுள் மோசேயிடம் சொன்ன வார்த்தையை நினைவூட்டுகிறது, இது இயேசுவின் கடவுள் தன்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது. இயேசுவின் வார்த்தையை நம்பி, அவர் கட்டளைகளின்படி நடப்பதே பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு நித்திய வாழ்வைப் பெறுவதற்கான வழி. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள சந்தேகங்களை அகற்றி, இயேசுவின் வார்த்தைகளை முழுமையாக நம்ப வேண்டும். கடவுளின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. மனித மகன் உயர்த்தப்படும்போது (சிலுவையில் அறையப்படும்போது), இயேசுவின் உண்மைத் தன்மை வெளிப்படும் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். புனித வாரம் நெருங்கும் இந்நாளில், இயேசுவின் சிலுவைச் சாவையும், அவர் நமக்காகச் செய்த தியாகத்தையும் நாம் ஆழமாகச் சிந்தித்து, நம் பாவங்களை உணர்ந்து, மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 40 – கதை

“எருசலேமில் இயேசுவின் அரச பயணம்”

இயேசு தம் சீடர்களுடன் எருசலேம் நகரை நெருங்கினார். ஒலிவ மலைக்கு அருகில் உள்ள பெத்பகேயை அடைந்தபோது, அவர் இரு சீடர்களை அழைத்து, “உங்களுக்கு எதிரே இருக்கும் ஊருக்குப் போங்கள். அங்கே ஒரு கழுதையும், அதனோடு ஒரு குட்டியும் கட்டப்பட்டிருப்பதைக் காண்பீர்கள். அவற்றை அவிழ்த்து என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள். யாராவது உங்களிடம் எதுவும் கேட்டால், ‘ஆண்டவருக்கு இவை தேவை’ என்று சொல்லுங்கள்; உடனே அவர் அனுப்பிவிடுவார்” என்று கூறினார்.

“மகளே சீயோனே, இதோ உன் அரசர் உன்னிடம் வருகிறார்; அவர் தாழ்மையுள்ளவர், கழுதையின்மேல் ஏறி வருகிறார்; கழுதைக் குட்டியின்மேல் ஏறி வருகிறார்” என்று இறைவாக்கினர் சொன்னது நிறைவேறும்படி இது நடந்தது.

சீடர்கள் சென்று, இயேசு சொன்னபடியே செய்தனர். அவர்கள் கழுதையையும் குட்டியையும் கொண்டு வந்து, அவற்றின்மேல் தங்கள் மேலாடைகளைப் போட்டனர். இயேசு கழுதைக் குட்டியின்மேல் ஏறி எருசலேம் நகருக்குள் நுழைந்தார்.

திரளான மக்கள் கூட்டமாக வந்து, தங்கள் மேலாடைகளை வழியில் விரித்தனர். வேறு சிலர் மரக்கிளைகளை வெட்டி வழியில் பரப்பினர். இயேசுவுக்கு முன்னும் பின்னும் சென்ற மக்கள் கூட்டத்தினர் ஆரவாரம் செய்தனர்:

“தாவீதின் மகனுக்கு ஓசன்னா!
ஆண்டவர் பெயரால் வருகிறவர் ஆசி பெற்றவர்!
உன்னதத்தில் ஓசன்னா!”

இயேசு எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது, நகரம் முழுவதும் பரபரப்படைந்தது. “இவர் யார்?” என்று மக்கள் கேட்டனர். கூட்டத்தினர், “இவர் கலிலேயாவிலுள்ள நாசரேத்தைச் சேர்ந்த இறைவாக்கினர் இயேசு” என்று பதிலளித்தனர்.

இயேசு தேவாலயத்திற்குச் சென்றார். அங்கே பார்வையற்றோர் மற்றும் முடவர்கள் அவரிடம் வர, அவர் அவர்களைக் குணமாக்கினார். ஆனால், முதன்மைக் குருக்களும் மறைநூல் அறிஞர்களும் இயேசு செய்த அற்புதங்களைக் கண்டு, தேவாலயத்தில் சிறுவர்கள் “தாவீதின் மகனுக்கு ஓசன்னா!” என்று முழக்கமிடுவதைக் கேட்டு கோபமடைந்தனர்.

அவர்கள் இயேசுவிடம், “இவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கிறீரா?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு அவர்களுக்கு, “ஆமாம், கேட்கிறேன். ‘குழந்தைகள் மற்றும் பாலகர்களின் வாயிலிருந்து புகழை வரச்செய்தீர்’ என்று நீங்கள் வாசித்ததில்லையா?” என்று பதிலளித்தார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் அரச தன்மையையும், அவர் தாழ்மையுடன் எருசலேமுக்குள் நுழைந்ததையும் விளக்குகிறது. மக்கள் அவரை மெசியாவாகவும் அரசராகவும் ஏற்றுக்கொண்டு ஆரவாரம் செய்தனர். ஆனால், அவர் ஆடம்பரமான குதிரையில் வராமல், தாழ்மையின் அடையாளமான கழுதையில் ஏறி வந்தார். நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள பெருமைகளை அகற்றி, தாழ்மையுடன் இயேசுவை நம் வாழ்வில் அரசராக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கடவுளின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. புனித வாரத்தின் தொடக்கமான இந்நாளில், இயேசு நமக்காகச் செய்த தியாகத்தையும், அவர் காட்டிய அன்பையும் நாம் ஆழமாகச் சிந்தித்து, நம் பாவங்களை உணர்ந்து, மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும். ‘ஓசன்னா!’ என்ற முழக்கத்துடன், இயேசுவை நம் வாழ்வில் வரவேற்று, அவருடன் பாடுகளின் வாரத்தில் பயணிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 41 – கதை

“இயேசுவின் இறுதி உணவு – அன்பும் தியாகமும்”

இயேசு தம் சீடர்களுடன் எருசலேம் நகரில் ஒரு மேல் மாடியில் ஒரு அறையை ஏற்பாடு செய்தார். அது யூதர்களின் முக்கியத் திருவிழாவான பாஸ்கா விழா ஆகும். இயேசு தாம் தந்தையிடம் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று அறிந்தார். அவர் உலகிலுள்ள தம்முடையவர்களை இறுதிவரை அன்பு செய்தார்.

சீடர்கள் அனைவரும் அமர்ந்திருந்தபோது, இயேசு எழுந்து, தன் மேலாடையைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு, ஒரு துண்டை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டார். பின்னர், ஒரு பேசினில் தண்ணீரை ஊற்றி, சீடர்களின் கால்களைக் கழுவி, தன் இடுப்பில் கட்டியிருந்த துண்டால் துடைக்கத் தொடங்கினார்.

பேதுருவிடம் வந்தபோது, அவர், “ஆண்டவரே, நீர் என் கால்களைக் கழுவலாமா?” என்று கேட்டார்.

இயேசு அவரிடம், “நான் செய்வது என்னவென்று இப்போது உனக்குத் தெரியாது, பின்னர் புரிந்துகொள்வாய்” என்றார்.

பேதுரு, “நீர் என் கால்களை ஒருபோதும் கழுவக்கூடாது” என்று மறுத்தார்.

இயேசு அவரிடம், “நான் உன்னைக் கழுவாவிட்டால், என்னோடு உனக்குப் பங்கில்லை” என்றார்.

இதைக் கேட்ட பேதுரு, “ஆண்டவரே, என் கால்களை மட்டுமல்ல, என் கைகளையும் தலையையும் கூட கழுவும்!” என்றார்.

இயேசு அவரிடம், “குளித்தவர் சுத்தமாய் இருக்கிறார், கால்களை மட்டும் கழுவினால் போதும். நீங்கள் சுத்தமாய் இருக்கிறீர்கள், ஆனால் எல்லாரும் அல்ல” என்றார். ஏனென்றால், தம்மைக் காட்டிக்கொடுக்கப் போகிறவர் யார் என்று அவர் அறிந்திருந்தார்.

அனைவரின் கால்களையும் கழுவியபின், இயேசு மீண்டும் தன் ஆடையை அணிந்து, பந்தியில் அமர்ந்தார். அவர் அவர்களிடம், “நான் உங்களுக்குச் செய்தது என்னவென்று புரிந்ததா? நீங்கள் என்னை ‘போதகர்’ என்றும் ‘ஆண்டவர்’ என்றும் கூப்பிடுகிறீர்கள்; அது சரிதான், நான் அவர்தான். ஆண்டவரும் போதகருமான நானே உங்கள் கால்களைக் கழுவினேன் என்றால், நீங்களும் ஒருவர் கால்களை ஒருவர் கழுவ வேண்டும். நான் உங்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரி காட்டியிருக்கிறேன். நான் உங்களுக்குச் செய்தது போலவே நீங்களும் செய்ய வேண்டும்” என்று கற்பித்தார்.

தொடர்ந்து, அவர்கள் உணவருந்திக் கொண்டிருந்தபோது, இயேசு அப்பத்தை எடுத்து, ஆசி வழங்கி, அதைப் பிட்டு, “வாங்கி உண்ணுங்கள்; இது என் உடல்” என்று கூறி சீடர்களுக்குக் கொடுத்தார். பின்னர், திராட்சை இரசம் நிறைந்த கிண்ணத்தை எடுத்து, நன்றி செலுத்தி, அவர்களிடம் கொடுத்து, “இக்கிண்ணத்திலிருந்து எல்லாரும் பருகுங்கள்; இது என் உடன்படிக்கையின் இரத்தம். பாவ மன்னிப்பிற்காகப் பலருக்காகச் சிந்தப்படும் இரத்தம். இதை என் நினைவாகச் செய்யுங்கள்” என்று கூறினார்.

இயேசு சீடர்களிடம், “உங்களில் ஒருவர் என்னைக் காட்டிக்கொடுப்பார்” என்று கூறி, யூதாஸை அடையாளம் காட்டினார். யூதாஸ் உடனே எழுந்து வெளியே சென்றார். இயேசு மற்ற சீடர்களிடம், “நான் உங்களோடு இன்னும் சிறிது காலமே இருப்பேன். ஒரு புதிய கட்டளையை நான் உங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன்: ‘நான் உங்களிடம் அன்பாய் இருந்தது போலவே, நீங்களும் ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்பாய் இருங்கள். நீங்கள் ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்பாய் இருந்தால், நீங்கள் என் சீடர்கள் என்று எல்லாரும் அறிந்துகொள்வார்கள்” என்று போதித்தார்.

உணவருந்தியபின், அவர்கள் பாட்டுப் பாடிக்கொண்டு ஒலிவ மலைக்குச் சென்றனர். அங்கே கெத்சமனே என்ற தோட்டத்தில், இயேசு மிகுந்த வேதனையுடன் தந்தையிடம் பிரார்த்தனை செய்தார்: “தந்தையே, முடிந்தால் இக்கிண்ணம் என்னை விட்டு நீங்கட்டும். ஆனாலும், என் விருப்பப்படி அல்ல, உம் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்” என்று பிரார்த்தித்தார்.

பின்னர், யூதாஸ் படைவீரர்களுடன் வந்து, இயேசுவை முத்தமிட்டுக் காட்டிக்கொடுத்தார். படைவீரர்கள் இயேசுவைக் கைது செய்து, தலைமைச் சங்கத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் தாழ்மையையும், அன்பையும், தியாகத்தையும் விளக்குகிறது. அவர் ஆண்டவராகவும் போதகராகவும் இருந்தபோதும், சீடர்களின் கால்களைக் கழுவி, அவர்களுக்குத் தாழ்மையைக் கற்பித்தார். இறுதி உணவின்போது, அவர் அப்பத்தையும் திராட்சை இரசத்தையும் தன் உடலாகவும் இரத்தமாகவும் கொடுத்து, நமக்காகத் தியாகம் செய்தார். ‘என் நினைவாகச் செய்யுங்கள்’ என்ற வார்த்தை, நாம் அவருடைய தியாகத்தை நினைவுகூர்ந்து, அவருடைய அன்பில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. நாமும் தவக்காலத்தில், நம் உள்ளத்தில் உள்ள பெருமைகளை அகற்றி, தாழ்மையுடன் மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும். கடவுளின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை. ‘பெரிய வியாழன்’ இந்நாளில், இயேசுவின் இறுதி உணவையும், அவர் நமக்காகச் செய்த தியாகத்தையும் நாம் ஆழமாகச் சிந்தித்து, நம் பாவங்களை உணர்ந்து, மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும். அவருடைய அன்பில் நிலைத்திருந்து, அவருடன் பாடுகளின் வாரத்தில் பயணிக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 42 – கதை

“இயேசுவின் சிலுவைச் சாவு – அன்பும் மீட்பும்”

இயேசுவை தலைமைச் சங்கத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். அங்கே முதன்மைக் குருக்களும் மறைநூல் அறிஞர்களும் இயேசுவை விசாரிக்க முயன்றனர். அவர்கள் இயேசுவிடம், “நீர் மெசியாவா? கடவுளின் மகனா?” என்று கேட்டனர்.

இயேசு அவர்களுக்குப் பதிலளித்தார்: “ஆமாம், நான்தான். மனித மகன் கடவுளின் வலது பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பதையும், வானமேகங்கள் நடுவில் வருவதையும் நீங்கள் காண்பீர்கள்.”

இதைக் கேட்ட தலைமைச் சங்கத்தினர், “இது கடவுள் நிந்தனை! நமக்கு இன்னும் என்ன சாட்சி வேண்டும்? இவன் சாக வேண்டும்” என்று கூச்சலிட்டனர்.

யூதர்கள் இயேசுவைக் கொல்ல அதிகாரமில்லை என்று அறிந்திருந்ததால், அவர்கள் இயேசுவை ஆளுநர் பிலாத்துவிடம் அழைத்துச் சென்றனர். பிலாத்து இயேசுவை விசாரித்து, “இவர் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை” என்று கூறினார்.

ஆனால், யூதர்கள் விடவில்லை. “இவன் கலிலேயாவிலிருந்து தொடங்கி, யூதேயா முழுவதும் கலகம் உண்டாக்குகிறான்” என்று குற்றஞ்சாட்டினார்கள்.

பிலாத்து இயேசு கலிலேயாவைச் சேர்ந்தவர் என்று அறிந்ததும், கலிலேயாவின் அரசராக இருந்த ஏரோதுவிடம் இயேசுவை அனுப்பினார். ஏரோது இயேசுவிடம் பேச விரும்பினார், ஆனால் இயேசு அவரிடம் பேசவில்லை. ஏரோது இயேசுவைப் பரியாசம் செய்து, மீண்டும் பிலாத்துவிடம் அனுப்பினார்.

பிலாத்து மீண்டும் இயேசுவை விசாரித்து, “ஏரோதும் இவரை விசாரித்தார், இவருக்குத் தண்டனை கொடுக்க வேண்டிய ஒன்றும் இல்லை” என்று கூறினார். பிலாத்து இயேசுவை விடுவிக்க விரும்பினார். ஆனால், யூதர்கள் கூட்டமாக வந்து, “இவனைக் கொல், பரபாஸை விடுவி” என்று கூச்சலிட்டனர். பரபாஸ் ஒரு கொலைகாரன் மற்றும் கலகக்காரன்.

பிலாத்து மீண்டும், “நான் இவனைத் தண்டித்து விடுவிக்கிறேன்” என்று கூறினார். ஆனால் யூதர்கள் விடாமல், “சிலுவையில் அறையும், சிலுவையில் அறையும்!” என்று கத்தினார்கள்.

பிலாத்து பயந்து, யூதர்களின் விருப்பப்படி செய்ய ஒப்புக்கொண்டார். அவர் பரபாஸை விடுவித்து, இயேசுவைச் சவுக்கால் அடித்து, சிலுவையில் அறைய படைவீரர்களிடம் ஒப்புக்கொடுத்தார்.

படைவீரர்கள் இயேசுவைப் பரியாசம் செய்து, அவருக்கு முள்முடி சூட்டி, ஊதா ஆடை அணிவித்து, “யூதர்களின் அரசரே, வாழ்க!” என்று கூச்சலிட்டனர். பின்னர், அவர்கள் இயேசுவின் ஆடையைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு, அவருக்குச் சிலுவையைச் சுமக்க வைத்தனர்.

இயேசு சிலுவையைச் சுமக்க முடியாத அளவுக்குப் பலவீனமாக இருந்தார். எனவே, அவர்கள் சீமோன் என்ற ஒருவரை இயேசுவின் சிலுவையைச் சுமக்க கட்டாயப்படுத்தினர்.

இயேசு எருசலேம் நகருக்கு வெளியே கொல்கொதா என்று அழைக்கப்படும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். ‘கொல்கொதா’ என்பதற்கு ‘மண்டை ஓட்டு இடம்’ என்று பொருள். அங்கே அவர்கள் இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைந்தனர். இரண்டு குற்றவாளிகளையும் இயேசுவின் வலது மற்றும் இடது பக்கத்தில் சிலுவையில் அறைந்தனர்.

இயேசு சிலுவையில் வேதனையுடன் இருந்தபோதும், “தந்தையே, இவர்களை மன்னியும், இவர்கள் செய்வது என்னவென்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை” என்று பிரார்த்தனை செய்தார்.

படைவீரர்கள் இயேசுவின் ஆடைகளைப் பங்கிட்டுக்கொண்டனர். மக்கள் கூடி நின்று இயேசுவைப் பார்த்தனர். முதன்மைக் குருக்களும், மறைநூல் அறிஞர்களும் இயேசுவைப் பரியாசம் செய்தனர்: “மற்றவர்களைக் காப்பாற்றினான், தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை! இவன் மெசியா என்றால், இப்போது சிலுவையிலிருந்து இறங்கட்டும், நாம் நம்புவோம்.”

குற்றவாளிகளில் ஒருவனும் இயேசுவைப் பரியாசம் செய்தான்: “நீர் மெசியா அல்லவா? உம்மையும் எம்மையும் காப்பாற்றும்!”

ஆனால், மற்றவன் அவனைத் தடுத்து, “கடவுளுக்குப் பயப்படவில்லையா? நாம் செய்த குற்றத்திற்காகத் தண்டனை பெறுகிறோம், ஆனால் இவர் ஒன்றும் தவறு செய்யவில்லை” என்றான். பின்னர், அவன் இயேசுவிடம், “ஆண்டவரே, நீர் உம் ஆட்சியை நிறுவும்போது என்னை நினைத்துக்கொள்ளும்” என்று கெஞ்சினான்.

இயேசு அவனிடம், “இன்றே நீ என்னோடு வான் வீட்டில் இருப்பாய்” என்று உறுதியளித்தார்.

மதியம் பன்னிரண்டு மணி முதல் மூன்று மணி வரை உலகம் முழுவதும் இருள் சூழ்ந்தது. மூன்று மணிக்கு இயேசு உரத்த குரலில், “எலோயி, எலோயி, லெமா சபக்தானி?” என்று கத்தினார். இதற்கு, “என் கடவுளே, என் கடவுளே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” என்று பொருள்.

சிறிது நேரம் கழித்து, இயேசு, “தாகமாய் இருக்கிறது” என்றார். படைவீரர்கள் காடியில் நனைத்த கடற்பஞ்சை அவருக்குக் கொடுத்தனர்.

இயேசு, “முடிந்தது!” என்று கூறி, “தந்தையே, உம் கைகளில் என் ஆவியை ஒப்புவிக்கிறேன்” என்று சொல்லி, உயிர் துறந்தார்.

உடனே, தேவாலயத்தின் திரைச்சீலை மேலிருந்து கீழாக இரண்டாகக் கிழிந்தது. பூமி அதிர்ந்தது, பாறைகள் பிளந்தன, கல்லறைகள் திறந்தன, புனிதர்கள் பலர் உயிர்த்தெழுந்தனர்.

இதைக் கண்ட நூற்றுவர் தலைவர் பயந்து, “உண்மையிலேயே இவர் கடவுளின் மகன்” என்று அறிக்கையிட்டார்.

அரிமத்தியா ஊரைச் சேர்ந்த யோசேப்பு என்ற ஒரு நீதிமான் பிலாத்துவிடம் சென்று, இயேசுவின் உடலைக் கேட்டார். பிலாத்து ஒப்புக்கொண்டார். யோசேப்பு இயேசுவின் உடலைச் சிலுவையிலிருந்து இறக்கி, தூய துணியால் சுற்றினார். பின்னர், ஒரு புதிய கல்லறையில் இயேசுவின் உடலை அடக்கம் செய்தார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் சிலுவைச் சாவையும், அவர் நமக்காகச் செய்த தியாகத்தையும் ஆழமாக விளக்குகிறது. அவர் எந்தக் குற்றமும் செய்யாதபோதும், நம் பாவங்களுக்காகத் தண்டனை பெற்றார். ‘தந்தையே, இவர்களை மன்னியும்’ என்ற வார்த்தை, அவருடைய எல்லையற்ற அன்பையும் மன்னிப்பையும் காட்டுகிறது. சிலுவையில் தொங்கிய குற்றவாளியின் நம்பிக்கை, கடவுளின் இரக்கத்தையும் மீட்பையும் உறுதிப்படுத்துகிறது. இயேசுவின் சாவு, சாவுக்கும் பாவங்களுக்கும் மேலான வெற்றியைக் குறிக்கிறது. ‘பெரிய வெள்ளி’ இந்நாளில், இயேசுவின் சிலுவைச் சாவையும், அவர் நமக்காகச் செய்த தியாகத்தையும் நாம் ஆழமாகச் சிந்தித்து, நம் பாவங்களை உணர்ந்து, மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும். அவருடைய அன்பில் நிலைத்திருந்து, அவருடன் பாடுகளின் வாரத்தில் பயணிக்க வேண்டும். அவருடைய சாவு, நமக்கு மீட்பையும் புதிய வாழ்வையும் தரும் என்ற நம்பிக்கையை நாம் புதுப்பித்துக்கொள்ள வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 43 – கதை

“இயேசுவின் கல்லறையில் அமைதி – நம்பிக்கையின் வித்து”

இயேசு சிலுவையில் உயிர் துறந்த பின், அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். அரிமத்தியா யோசேப்பு பிலாத்துவிடம் இயேசுவின் உடலைக் கேட்டார். பிலாத்து ஒப்புக்கொண்டார். யோசேப்பு இயேசுவின் உடலைச் சிலுவையிலிருந்து இறக்கி, தூய துணியால் சுற்றினார். பின்னர், ஒரு புதிய கல்லறையில் இயேசுவின் உடலை அடக்கம் செய்தார்.

கல்லறை வாசலில் ஒரு பெரிய கல்லை உருட்டி வைத்தார்கள். முதன்மைக் குருக்களும் பரிசேயர்களும் பிலாத்துவிடம் சென்று, “ஆளுநரே, அந்த ஏமாற்றுக்காரன் உயிரோடு இருக்கும்போது, ‘மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு உயிர்த்தெழுவேன்’ என்று சொன்னான். எனவே, சீடர்கள் வந்து அவனுடைய உடலைத் திருடிக்கொண்டு, ‘இவர் உயிர்த்தெழுந்தார்’ என்று மக்களிடம் சொல்லாதபடி, மூன்றாவது நாள் வரை கல்லறையைக் காவலில் வைக்க வேண்டும்” என்று கேட்டனர்.

பிலாத்து, “உங்களிடம் காவலர்கள் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் விரும்பியபடி காவலில் வையுங்கள்” என்று கூறினார்.

அவர்கள் சென்று, கல்லறைக்கு முத்திரை போட்டு, காவலர்களை நிறுத்தினர்.

சனிக்கிழமை முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது. இயேசுவின் சீடர்கள் பயந்து, கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டு இருந்தனர். அவர்கள் இயேசுவின் வார்த்தைகளை நம்பவில்லை. இயேசு உயிர்த்தெழுவார் என்பதை அவர்கள் உணரவில்லை.

ஆனால், மரியாவும் மற்ற பெண்களும் இயேசுவின் உடலுக்கு நறுமணத் தைலம் பூச விரும்பினர். சனிக்கிழமை ஓய்வுநாள் என்பதால், அவர்கள் காத்திருந்தனர்.

சனிக்கிழமை இரவு, தேவாலயத்தில் சிறப்பு பிரார்த்தனைகள் நடந்தன. ‘பாஸ்கா திருவிழிப்பு’ (நுயளவநச ஏபைடை) என்று அழைக்கப்படும் இந்தப் பிரார்த்தனை, இயேசுவின் உயிர்ப்பை எதிர்நோக்கி கொண்டாடப்பட்டது. தீபம் ஏற்றி, வாசகங்கள் வாசித்து, இயேசுவின் உயிர்ப்பின் மகிழ்ச்சியை மக்கள் கொண்டாடினர்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் கல்லறையில் அமைதியையும், வரவிருக்கும் உயிர்ப்பையும் ஆழமாக விளக்குகிறது. இயேசுவின் சாவு, சாவுக்கும் பாவங்களுக்கும் மேலான வெற்றியைக் குறிக்கிறது. ‘துக்கச் சனிக்கிழமை’ இந்நாளில், இயேசுவின் கல்லறையில் அமைதியையும், வரவிருக்கும் உயிர்ப்பையும் நாம் ஆழமாகச் சிந்தித்து, நம் நம்பிக்கையை புதுப்பித்துக்கொள்ள வேண்டும். இயேசு உயிர்த்தெழுவார், நமக்கு மீட்பையும் புதிய வாழ்வையும் தருவார் என்ற நம்பிக்கையில் நாம் நிலைத்திருக்க வேண்டும். இயேசுவின் உயிர்ப்பின் மகிழ்ச்சியை நாம் எதிர்நோக்கி காத்திருக்க வேண்டும்.

தவக்காலம்: நாள் 44 – கதை

“இயேசுவின் உயிர்ப்பு – மீட்பும் புதிய வாழ்வும்”

இயேசு சிலுவையில் உயிர் துறந்த பின், அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். அரிமத்தியா யோசேப்பு பிலாத்துவிடம் இயேசுவின் உடலைக் கேட்டார். பிலாத்து ஒப்புக்கொண்டார். யோசேப்பு இயேசுவின் உடலைச் சிலுவையிலிருந்து இறக்கி, தூய துணியால் சுற்றினார். பின்னர், ஒரு புதிய கல்லறையில் இயேசுவின் உடலை அடக்கம் செய்தார்.

கல்லறை வாசலில் ஒரு பெரிய கல்லை உருட்டி வைத்தார்கள். முதன்மைக் குருக்களும் பரிசேயர்களும் பிலாத்துவிடம் சென்று, “ஆளுநரே, அந்த ஏமாற்றுக்காரன் உயிரோடு இருக்கும்போது, ‘மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு உயிர்த்தெழுவேன்’ என்று சொன்னான். எனவே, சீடர்கள் வந்து அவனுடைய உடலைத் திருடிக்கொண்டு, ‘இவர் உயிர்த்தெழுந்தார்’ என்று மக்களிடம் சொல்லாதபடி, மூன்றாவது நாள் வரை கல்லறையைக் காவலில் வைக்க வேண்டும்” என்று கேட்டனர்.

பிலாத்து, “உங்களிடம் காவலர்கள் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் விரும்பியபடி காவலில் வையுங்கள்” என்று கூறினார்.

அவர்கள் சென்று, கல்லறைக்கு முத்திரை போட்டு, காவலர்களை நிறுத்தினர்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை விடியற்காலையில், பெரிய பூகம்பம் உண்டானது. ஆண்டவருடைய தூதர் வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்து, கல்லை உருட்டித் தள்ளி, அதின்மேல் உட்கார்ந்தார். அவருடைய தோற்றம் மின்னல் போலவும், அவருடைய வஸ்திரம் உறைந்த மழையைப் போல வெண்மையாகவும் இருந்தது. காவலர்கள் பயந்து, செத்தவர்கள் போலானார்கள்.

தூதர் பெண்களைப் பார்த்து, “நீங்கள் பயப்படாதீர்கள்; சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவைத் தேடுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். அவர் இங்கே இல்லை; தாம் சொன்னபடியே உயிர்த்தெழுந்தார். வந்து, ஆண்டவர் கிடத்தப்பட்ட இடத்தைப் பாருங்கள். சீக்கிரம் போய், ‘அவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தார்’ என்று அவருடைய சீடர்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; இதோ, அவர் உங்களுக்கு முன்னே கலிலேயாவுக்குப் போகிறார்; அங்கே அவரைக் காண்பீர்கள்; இதோ, உங்களுக்குச் சொன்னேன்” என்றார்.

பெண்கள் பயத்தோடும் மிகுந்த சந்தோஷத்தோடும் கல்லறையை விட்டுச் சீக்கிரமாய்ப் புறப்பட்டு, அவருடைய சீடர்களுக்கு அறிவிக்க ஓடினார்கள். அவர்கள் போகும்போது, இயேசு அவர்களுக்கு எதிர்ப்பட்டு, “வாழ்க!” என்றார். அவர்கள் அருகில் வந்து, அவருடைய பாதங்களைத் தழுவி, அவரைப் பணிந்துகொண்டார்கள்.

அப்பொழுது இயேசு அவர்களை நோக்கி, “பயப்படாதீர்கள்; நீங்கள் போய், என் சகோதரர்களுக்குக் கலிலேயாவுக்குப் போகும்படி சொல்லுங்கள்; அங்கே என்னைக் காண்பார்கள்” என்றார்.

அவர்கள் போகையில், காவற்காரரில் சிலர் நகரத்துக்குள் வந்து, நடந்த சங்கதிகளையெல்லாம் பிரதான ஆசாரியர்களுக்கு அறிவித்தார்கள். அவர்கள் மூப்பர்களுடனே கூடிவந்து, ஆலோசனைபண்ணி, போர்ச்சேவகருக்குப் பணத்தைக் கொடுத்து, “நாங்கள் தூங்கும்போது, அவனுடைய சீடர்கள் இராத்திரியிலே வந்து, அவனைக் களவாடிக்கொண்டு போனார்கள் என்று சொல்லுங்கள். இது தேசாதிபதிக்குக் கேள்வியானால், நாங்கள் அவரைச் சம்மதப்படுத்தி, உங்களைத் தப்புவிப்போம்” என்றார்கள். அவர்கள் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு, தங்களுக்குப் போதிக்கப்பட்டபடியே செய்தார்கள். இந்த வார்த்தை யூதர்களுக்குள்ளே இந்நாள் வரைக்கும் பிரசித்தமாயிருக்கிறது.

பதினொரு சீடர்களும் கலிலேயாவிலே இயேசு தங்களுக்குக் குறித்திருந்த மலைக்குப் போனார்கள். அவர்கள் அவரைக் கண்டு பணிந்துகொண்டார்கள்; சிலரோ சந்தேகப்பட்டார்கள்.

இயேசு அருகில் வந்து, அவர்களை நோக்கி, “வானத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகையால், நீங்கள் புறப்பட்டுப் போய், சகல ஜாதிகளையும் சீஷராக்கி, பிதா குமாரன் பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்தினாலே அவர்களுக்கு ஞானஸ்நானங்கொடுத்து, நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட யாவையும் அவர்கள் கைக்கொள்ளும்படி அவர்களுக்குப் போதியுங்கள். இதோ, உலகத்தின் முடிவுவரைக்கும் சகல நாட்களிலும் நான் உங்களுடனேகூட இருக்கிறேன்” என்றார்.

கதை சொல்லும் கருத்து:
இந்தக் கதை, இயேசுவின் உயிர்ப்பையும், அவர் நமக்காகச் செய்த தியாகத்தையும் ஆழமாக விளக்குகிறது. இயேசுவின் சாவு, சாவுக்கும் பாவங்களுக்கும் மேலான வெற்றியைக் குறிக்கிறது. ‘பாஸ்கா ஞாயிறு’ இந்நாளில், இயேசுவின் உயிர்ப்பின் மகிழ்ச்சியை நாம் ஆழமாகச் சிந்தித்து, நம் நம்பிக்கையை புதுப்பித்துக்கொள்ள வேண்டும். இயேசு உயிர்த்தெழுந்தார், நமக்கு மீட்பையும் புதிய வாழ்வையும் தருவார் என்ற நம்பிக்கையில் நாம் நிலைத்திருக்க வேண்டும். இயேசுவின் உயிர்ப்பின் மகிழ்ச்சியை நாம் கொண்டாடி, உலகமெங்கும் அவருடைய அன்பை அறிவிக்க வேண்டும்.