மண்ணின் நினைவுகள்

“மண்ணுக்கு மட்டும் பேசத் தெரிந்தால், அது சொல்லும் கதைகள் உலகத்தையே அழவைக்கும். ஆனால், சில மண் பேசாது; அது காத்திருக்கும் – நியாயம் கேட்கத் தக்க ஒரு நாளுக்காக.”

யாழ்ப்பாணம், நல்லூர். 1995-ஆம் ஆண்டு, மே மாதம். வேப்ப மரங்கள் பூத்துக் குலுங்கும் காலம். கருணாகரன் வீட்டின் முற்றத்தில் சிவப்புக் கோலம் ஒன்று போடப்பட்டிருந்தது. அவனுடைய மகள் சிவகாமிக்கு வயது 18. அவளுக்கு விரைவில் திருமணம். வீடெங்கும் மகிழ்ச்சி.

சிவகாமிக்கு ஒரு சிறப்பு. அவளுக்கு மண்ணின் வாசனையைத் தெரியும். அவள் தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் போது, “அப்பா, இந்த மண்ணுக்கு ஏதோ சொல்லத் தெரியும். அது நம்மிடம் ஏதோ சொல்ல விரும்புகிறது” என்று சொல்வாள்.

கருணாகரன் சிரிப்பான். “மண்ணுக்குப் பேச்சு வந்தா, அது எங்கே போயிருக்கும்? மண்ணெல்லாம் அமைதிதான்.”

சிவகாமி சொல்வாள்: “இல்லை அப்பா, மண் மௌனமாக இருப்பதில்லை. நாம் கேட்கத் தெரியாமல் தான் இருக்கிறோம்.”

அந்த மாலை, சிவகாமி தன் தோழிகளுடன் உட்கார்ந்து, தாலி கயிறு முடிந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் கையில் ஒரு சிறிய கயிறு, அதில் மஞ்சள் நிறம். தாலி கயிற்றின் வாசனை மண்ணுடன் கலந்து, ஒரு புதிய மணம்.

“சிவகாமி, உனக்கு சந்தோஷமா?” என்று கேட்டாள் தோழி சாந்தி.

“சந்தோஷம்தான். ஆனால், எனக்கு ஒரு பயமாக இருக்கிறது. இந்த மண்ணை விட்டுப் பிரியப் போகிறோமே என்று.”

“பயப்படாதே. உன் கணவர் கொழும்பில் வேலை பார்க்கிறார். அங்கே புது வாழ்க்கை.”

சிவகாமி புன்னகைத்தாள். ஆனால், அவள் கண்களில் ஒரு கவலை இருந்தது. அவள் பார்க்க முடியாத ஒன்றைப் பார்ப்பது போல்.

இரவு பத்து மணி. எல்லோரும் தூங்கச் சென்றுவிட்டார்கள். கருணாகரன் மட்டும் வாசலில் உட்கார்ந்து, பீடி பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். தூரத்தில் இராணுவ லொறிகளின் சத்தம் கேட்டது. அவை வழக்கமானவைதான். ஆனால், இந்த முறை ஏதோ வித்தியாசமாக இருந்தது. மிக நெருங்கி வருவது போல்.

திடீரென்று, வீட்டின் கதவு சத்தமாகத் தட்டப்பட்டது. கருணாகரன் எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தான். வெளியில் ஆறு இராணுவ வீரர்கள். அவர்கள் கையில் துப்பாக்கிகள். டார்ச் வெளிச்சத்தில் அவர்கள் முகங்கள் தெரியவில்லை.

“எல்லாரையும் வெளியே கூட்டி வாங்க!” என்று ஒரு வீரர் கத்தினான்.

“ஐயா, எங்கள் பிள்ளைகள் தூங்குகிறார்கள். நாளைக் காலை வாங்க…”

“நான் சொன்னது கேட்கல்லியா?” என்று சொல்லி, துப்பாக்கியைக் காட்டினான்.

கருணாகரன் நடுங்கினான். உள்ளே சென்று, மனைவி கமலத்தையும், குழந்தைகளையும் எழுப்பினான். சிவகாமிக்கு மட்டும் தூக்கம் வரவில்லை. அவள் ஏற்கனவே எழுந்து, தன் தாலி கயிற்றை மடித்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“அம்மா, ஏதோ நடக்கிறது” என்றாள் சிவகாமி.

“பயப்படாதே, குட்டி. நாம் ஒன்றாக இருக்கிறோம்.”

ஐந்து பேரும் வெளியே வந்தார்கள். கருணாகரன், கமலம், சிவகாமி, சிவகாமியின் தம்பி செல்வம் (14) , மற்றும் தங்கை தங்கம் (8) .

இராணுவ லொறியில் ஏற்றப்பட்டார்கள். சிவகாமி பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தாள். தன் வீட்டை, தன் முற்றத்தை, தன் சிவப்புக் கோலத்தை. அது அவள் கடைசியாகப் பார்த்த காட்சி.

லொறி நகர்ந்தது. உள்ளே இருள். குழந்தைகள் அழுதார்கள். வயதானவர்கள் கதறினார்கள். யாருக்கும் எதுவும் புரியவில்லை. லொறி நின்ற இடம் செம்மணி கிராமம். ஒரு பெரிய வெட்ட வெளி. அங்கே ஏற்கனவே நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் கூட்டப்பட்டிருந்தார்கள். பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள். எல்லோரும் தரையில் உட்கார வைக்கப்பட்டார்கள்.

சிவகாமி தன் தங்கையை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள். “தங்கம், பயப்படாதே. நான் இருக்கிறேன்.”

தங்கம் அழுதாள். “அக்கா, எனக்கு பயமாயிருக்கு. நம்ம வீட்டுக்குப் போகலாமா?”

“போகலாம். அப்பா வருவார்.”

கருணாகரன் வீரர்களிடம் கெஞ்சினான். “ஐயா, எங்களை விட்டுடுங்க. எங்களுக்கு ஒண்ணும் தெரியாது.”

ஒரு வீரர் சிரித்தார். “உங்களுக்கு ஒண்ணும் தெரியாது. ஆனால், உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு ஒருநாள் தெரியும். அதற்காகத்தான்.”

இரவு மூன்று மணி. சத்தம் கேட்டது. துப்பாக்கிகள். ஒரே ஒரு குண்டு. பல குண்டுகள். ஒரு பெரும் சத்தம். பின்னர் மௌனம். முழுமையான மௌனம்.

செம்மணி மண் அன்று கனத்தது. புதிய உடல்களின் எடையால். புதிய ரத்தத்தின் சூட்டால். அந்த மண் அன்று முதல் பேசுவதை நிறுத்தியது. ஆனால், அது நினைவுகளை மட்டும் நிறுத்தவில்லை. அது காத்திருந்தது. 26 ஆண்டுகள்.

சிவகாமி தப்பிப் பிழைத்தாள். அவளால் தெரியாது எப்படி. அவள் உடலில் குண்டுப் புண்கள் இருந்தன. ஆனால், உயிர் இருந்தது. விடியற்காலையில், அவள் கண்விழித்தாள். சுற்றிலும் உடல்கள். அம்மா இல்லை. அப்பா இல்லை. தம்பி இல்லை. தங்கை இல்லை. எல்லோரும் புதைக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

அவள் மெதுவாக எழுந்தாள். அவளுக்கு ஒரு கால் வேலை செய்யவில்லை. ஆனால், அவள் ஊர்ந்து சென்றாள். செம்மணியின் வெட்ட வெளியில், ஒரு இளம் பெண் ஊர்ந்து சென்ற காட்சி. சிறிது தூரத்தில் ஒரு சிறிய குடிசை. அங்கே ஒரு முதியவர் இருந்தார்.

“அம்மா, உனக்கு என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்டார்.

“எல்லோரும் செத்துப் போனாங்க. எனக்கு உதவுங்க” என்று கெஞ்சினாள்.

முதியவர் அவளை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்றார். சிவகாமி குணமடைந்தாள். ஆனால், அவளால் நடக்க முடியாமல் போனது. ஒரு கால் ஊனமாகிவிட்டது.

சிவகாமி கொழும்புக்கு வந்தாள். அவளுடைய திருமணம் நடக்காமல் போய்விட்டது. மாப்பிள்ளை வேறு பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். சிவகாமி ஒரு சிறிய அறையில் தங்கினாள். அவள் தையல் வேலை கற்றுக் கொண்டாள். இரவும், பகலும் உழைத்தாள். காலப்போக்கில், ஒரு சிறிய தையல் கடையைத் தொடங்கினாள்.

ஒரு நாள், ஒரு இளைஞன் அவள் கடைக்கு வந்தான். அவன் பெயர் சுதாகர். அவன் ஒரு ஓட்டுநர். அவனுக்கு சிவகாமியின் கதை தெரியாது. ஆனால், அவன் அவளை விரும்பினான்.

“உங்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறேன்” என்றான் சுதாகர்.

“எனக்குக் கால் இல்லை. என்னால் நடக்க முடியாது.”

“எனக்கு ஒரு கால் போதாது. உங்கள் மனது போதும்.”

சிவகாமி சிரித்தாள். அது பல வருடங்களில் அவள் சிரித்த முதல் முறை. அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். சிவகாமிக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். அவன் பெயர் சிவன். அவனுக்குத் தன் தங்கையின் பெயரைச் சூட்ட விரும்பினாள். ஆனால், வலி பொறுக்க முடியாமல், சிவன் என்று வைத்தாள்.

சிவனுக்கு வயது 5. அவன் ஒரு விசித்திரமான குழந்தை. அவனுக்கு மண்ணின் வாசனையை அடையாளம் கண்டுகொள்ளும் திறன் இருந்தது. ஒரு நாள், சிவகாமி அவனை யாழ்ப்பாணத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாள். அவள் தன் குடும்பம் புதைக்கப்பட்ட இடத்திற்குச் சென்றாள்.

சிவன் அந்த மண்ணில் கையை வைத்தான். “அம்மா, இந்த மண் அழுகிறது” என்றான்.

சிவகாமிக்கு அதிர்ச்சி. “என்ன சொல்றே?”

“இந்த மண் அழுகிறது. நிறைய பேர் இங்கே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் தூங்க முடியாமல் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் கண்கள் திறந்திருக்கின்றன.”

சிவகாமி அழுதாள். அவள் தன் மகனை அணைத்துக் கொண்டாள். “நீ எப்படி இதைக் கேட்கிறாய்?”

“எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், மண் பேசுகிறது. அது என்னிடம் பேசுகிறது.”

சிவகாமிக்கு ஒன்று புரிந்தது. தன் மகன், தன் குடும்பத்தின் மண்ணின் நினைவுகளை சுமந்துகொண்டு பிறந்திருக்கிறான்.

2009-ஆம் ஆண்டு மே மாதம். இலங்கை இராணுவம் போர் முடிவுக்கு வந்ததாக அறிவித்தது. சிவகாமி தொலைக்காட்சியில் செய்தி பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர். “என் அப்பா, அம்மா, தங்கை, தம்பி – அவர்கள் எல்லோரும் இறந்தது வீண் போகவில்லை. போர் முடிந்துவிட்டது.”

ஆனால், அவள் மனதில் ஒரு கேள்வி: “என் குடும்பத்தின் உடல்கள் எங்கே? அவர்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா?”

சிவனுக்கு இப்போது வயது 14. அவன் புத்திசாலி. அவன் தாயிடம் சொன்னான்: “அம்மா, நாம் செம்மணிக்குப் போக வேண்டும். மண் நமக்குப் பதில் சொல்லும்.”

சிவகாமிக்கு நடக்க முடியாது. சுதாகர் அவளைச் சக்கர நாற்காலியில் தூக்கி வைத்தான். மூவரும் யாழ்ப்பாணம், செம்மணிக்குப் பயணம் மேற்கொண்டார்கள். அந்த இடம் இப்போது வெறும் வெட்ட வெளியாக இருந்தது. எந்த அடையாளமும் இல்லை. எந்தக் கல்லும் இல்லை. மறதியின் பச்சைப் புல் மட்டும் வளர்ந்திருந்தது.

சிவன் அந்த மண்ணில் நின்றான். அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். “அம்மா, இங்கே நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பெயர்களைச் சொல்ல முடியுமா?”

“என் அப்பா கருணாகரன். என் அம்மா கமலம். என் தம்பி செல்வம். என் தங்கை தங்கம்.”

சிவன் மண்ணில் கையை வைத்தான். சில நிமிடங்கள் கழித்து, “அம்மா, உங்கள் தங்கை இங்கே இல்லை. அவள் வேறு இடத்தில் இருக்கிறாள்.”

சிவகாமி திடுக்கிட்டாள். “என்ன சொல்றே?”

“உங்கள் தங்கை உயிரோடு இருக்கிறாள். அவள் கொழும்பில் இருக்கிறாள்.”

சிவகாமிக்கு நம்ப முடியவில்லை. “எப்படி முடியும்? நான் அவளை அன்று இரவு பார்த்தேன். அவள்…”

“அம்மா, மண்ணுக்குத் தெரியும். நான் பொய் சொல்லவில்லை.”

சிவகாமி தன் தங்கையைத் தேடும் பயணத்தைத் தொடங்கினாள். அவள் கொழும்பில் உள்ள தமிழ் அமைப்புகளுக்குச் சென்றாள். காணாமல் போனோர் பட்டியலைப் பார்த்தாள். ஒரு நாள், ஒரு சிறிய செய்தி: “1995-இல் காணாமல் போன ஒரு சிறுமி, ஒரு அனாதை இல்லத்தில் வளர்க்கப்பட்டு, தற்போது கொழும்பில் வசித்து வருகிறாள்.”

சிவகாமி அந்த இடத்திற்குச் சென்றாள். ஒரு இளம் பெண் கதவைத் திறந்தாள். அவளுக்கு வயது 26. அவள் முகம் சிவகாமியின் தாயின் முகத்தை ஒத்திருந்தது.

“நீ… தங்கமா?” என்று கேட்டாள் சிவகாமி.

“யார் நீங்கள்?”

“நான் உன் அக்கா, சிவகாமி.”

தங்கம் அதிர்ச்சியடைந்தாள். “எனக்கு அக்கா இருந்ததாக நினைவில்லை. எனக்கு வயது 8 இருக்கும் போது, யாரோ என்னைக் காப்பாற்றி, அனாதை இல்லத்தில் சேர்த்தார்கள். எனக்கு எதுவும் நினைவில்லை.”

சிவகாமி அழுதாள். “நான் உன் அக்கா. நாம் பிரிந்து 26 ஆண்டுகள் ஆகின்றன. உன்னைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.”

இரண்டு சகோதரிகளும் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு அழுதார்கள். மண்ணின் நினைவுகள் ஒரு குடும்பத்தை மீண்டும் இணைத்திருந்தன.

2015-ஆம் ஆண்டு, இலங்கை அரசு செம்மணியில் முதல் அகழ்வாராய்ச்சியை நடத்தியது. சிவகாமி, சிவன், மற்றும் தங்கம் மூவரும் அந்த இடத்திற்குச் சென்றார்கள். சிவகாமி முதல் முறையாகத் தன் குடும்பம் புதைக்கப்பட்ட இடத்தைப் பார்க்கப் போவதாக உணர்ந்தாள்.

மண் தோண்டப்பட்டது. முதல் எலும்புக்கூடு வெளிப்பட்டது. இரண்டாவது. மூன்றாவது. ஒவ்வொரு எலும்புக்கூடும் ஒரு கதையைச் சொல்லத் தொடங்கியது. ஒரு சிறிய கைக்குட்டை. ஒரு குழந்தையின் வளையல். ஒரு ஆணின் மோதிரம்.

சிவகாமி அந்தப் பொருட்களைப் பார்த்தாள். அவளால் அழுவதை நிறுத்த முடியவில்லை. சிவன் அவளைத் தேற்றினான். “அம்மா, நாம் அவர்களைக் கண்டுபிடித்துவிட்டோம். இப்போது அவர்கள் அமைதியாகத் தூங்கலாம்.”

சிவகாமியின் டிஎன்ஏ எடுக்கப்பட்டு, கண்டுபிடிக்கப்பட்ட எலும்புக்கூடுகளுடன் ஒப்பிடப்பட்டது. ஒரு வாரம் கழித்து, முடிவு வந்தது: “கருணாகரன் மற்றும் கமலத்தின் எலும்புக்கூடுகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன.”

சிவகாமி அந்தச் செய்தியைக் கேட்டு, உட்கார்ந்த இடத்திலேயே சரிந்தாள். அவளுக்கு அழுகை வந்தது, சிரிப்பு வந்தது, கோபம் வந்தது, சாந்தம் வந்தது. எல்லா உணர்வுகளும் ஒன்றாகக் கலந்து, ஒரு பெரும் வெள்ளமாக வெளிப்பட்டன.

தங்கம் அவளைக் கட்டிப்பிடித்தாள். “அக்கா, நாம் அம்மா, அப்பாவைக் கண்டுபிடித்துவிட்டோம். இனி அவர்களை நாம் புதைத்து, மரியாதை செய்யலாம்.”

செம்மணியில், கண்டுபிடிக்கப்பட்ட 200-க்கும் மேற்பட்ட எலும்புக்கூடுகளுக்கும் ஒரு கூட்டு இறுதிச் சடங்கு நடத்தப்பட்டது. சிவகாமி, தங்கம், சிவன், மற்றும் நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்கள் கலந்து கொண்டன. ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஒரு விளக்கு ஏற்றி, அதை மண்ணில் வைத்தார்கள்.

சிவகாமி தன் பெற்றோரின் எலும்புக்கூடுகளுக்கு முன்னால் நின்றாள். “அப்பா, அம்மா, உங்களைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். 20 வருடங்களாக உங்களுக்காகக் காத்திருந்தேன். இப்போது நீங்கள் அமைதியாகத் தூங்கலாம். உங்கள் பேத்தி, பேரன் உங்களை மறக்க மாட்டார்கள்.”

சிவன் அந்த மண்ணில் ஒரு சிறிய மரக்கன்றை நட்டான். “இது உங்கள் நினைவுக்காக. இந்த மரம் வளரும் போது, நீங்கள் எங்கள் நெஞ்சில் வளர்வீர்கள்.”

2020-ஆம் ஆண்டு, கொரோனா தொற்று உலகத்தையே உலுக்கியது. சிவகாமி கொழும்பில் தனிமையில் இருந்தாள். சுதாகர் வேலை இழந்தான். சிவன் வகுப்புகள் ஆன்லைனில் நடந்தன. ஆனால், சிவகாமிக்கு ஒரு புதிய வேலை கிடைத்தது. அவள் இணையத்தில் தையல் பயிற்சி வகுப்புகளை நடத்தத் தொடங்கினாள்.

ஒரு நாள், ஒரு இளம் பெண் அவள் வகுப்பில் சேர்ந்தாள். அவள் பெயர் செல்வி. அவளுக்கு வயது 19. அவள் சிவகாமியிடம் சொன்னாள்: “ஐயா, என் அம்மா செம்மணியில் இறந்துபோனார். நான் அனாதை இல்லத்தில் வளர்ந்தேன். நீங்கள் தையல் கற்றுக் கொடுத்தால், நான் ஒரு சொந்தக் கடை தொடங்கலாம்.”

சிவகாமி அதிர்ச்சியடைந்தாள். “உன் அம்மா பெயர் என்ன?”

“எனக்குத் தெரியாது. எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பெயர் செல்வி.”

சிவகாமி அழுதாள். “நானும் ஒரு செம்மணி உயிர் பிழைத்தவள். உனக்கு நான் அம்மாவாக இருக்கிறேன்.”

செல்வி சிவகாமியின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினாள். அன்று முதல், சிவகாமிக்கு ஒரு புதிய மகள் கிடைத்தாள்.

சிவனுக்கு இப்போது வயது 25. அவன் ஒரு பொறியியல் மாணவன். அவனுக்கு மண்ணின் குரலைக் கேட்கும் திறன் இன்னும் இருந்தது. ஒரு நாள், அவன் கொழும்பில் ஒரு கட்டுமானத் தளத்திற்குச் சென்றான். அங்கே மண் தோண்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. திடீரென்று, அவன் நடுங்கினான்.

“இங்கே நிறுத்துங்கள்!” என்று கத்தினான்.

“ஏன்?” என்று கேட்டார் பொறுப்பாளர்.

“இங்கே மனித எலும்புகள் இருக்கின்றன. நான் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.”

பொறுப்பாளர் நம்பவில்லை. ஆனால், சிவன் விடாப்பிடியாக இருந்தான். இறுதியில், தோண்டப்பட்டது. அங்கே 10 எலும்புக்கூடுகள் கிடந்தன. அவை போரின் போது காணாமல் போனவர்களின் உடல்கள்.

சிவகாமி தன் மகனைக் கட்டிப்பிடித்தாள். “நீ என் மகன் மட்டுமல்ல; நீ இந்த மண்ணின் குரல். இறந்தவர்களின் வாக்கு.”

2025-ஆம் ஆண்டு, இலங்கையில் தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) ஆட்சிக்கு வந்தது. புதிய ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க செம்மணிக்கு விஜயம் செய்தார். அவர் மண்ணில் மலர்ச் செங்கல் வைத்து வணங்கினார். “இங்கே புதைந்துள்ள ஒவ்வொரு உயிருக்கும் நியாயம் கிடைக்கும் வரை, இந்த அரசு ஓயாது” என்று உறுதியளித்தார்.

சிவகாமி அந்தச் செய்தியைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர். “சுதாகர், நாம் காத்திருந்த நாள் வந்துவிட்டது. இனி நியாயம் கிடைக்கும்.”

2025, ஜூன் மாதம். செம்மணியில் மூன்றாம் கட்ட அகழ்வாராய்ச்சி தொடங்கியது. சிவகாமி, சிவன், தங்கம், செல்வி – நால்வரும் அங்கு சென்றார்கள். சிவகாமிக்கு இப்போது வயது 48. அவளால் நடக்க முடியாது. ஆனால், சிவன் அவளைச் சக்கர நாற்காலியில் தள்ளிச் சென்றான்.

அகழ்வாராய்ச்சியில், இன்னும் 40 எலும்புக்கூடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. ஒவ்வொரு எலும்புக்கூட்டிற்கும் அடுத்து, ஒரு பெயர் பலகை வைக்கப்பட்டது. “அடையாளம் தெரியாதவர்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. சிவகாமி அதைப் பார்த்தாள். “இவர்கள் அடையாளம் தெரியாதவர்கள் இல்லை. இவர்கள் எங்கள் குடும்பத்தினர். இவர்களுக்கு ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பெயர் உண்டு. ஒரு கதை உண்டு.”

சிவன் சொன்னான்: “அம்மா, நாம் இவர்களின் பெயர்களைக் கண்டுபிடிக்க உதவுவோம். நம்மால் முடியும்.”

சிவன் ஒரு வலைதளத்தை உருவாக்கினான். “செம்மணி நினைவுகள்” என்ற பெயரில். அதில், காணாமல் போனோரின் பெயர்களைப் பதிவு செய்ய ஒரு அமைப்பு இருந்தது. நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்கள் அதில் பெயர்களைப் பதிவு செய்தன. சிவன் ஒவ்வொரு எலும்புக்கூட்டின் டிஎன்ஏவையும், பதிவு செய்யப்பட்ட பெயர்களுடன் ஒப்பிட உதவினான்.

ஓராண்டில், 60 எலும்புக்கூடுகள் அடையாளம் காணப்பட்டன. ஒவ்வொரு அடையாளத்திற்கும், சிவகாமி அந்தக் குடும்பத்திற்குச் சென்று, “உங்கள் அன்புக்குரியவரைக் கண்டுபிடித்துவிட்டோம்” என்று சொன்னாள். அந்தச் சொற்கள், எத்தனை இதயங்களை ஆற்றின.

இலங்கை அரசு, செம்மணியில் ஒரு நினைவு அருங்காட்சியகத்தை அமைக்க முடிவு செய்தது. அதன் கட்டிடக் கலைஞர் யார்? சிவன். அவன் தன் பொறியியல் படிப்பைப் பயன்படுத்தி, அந்த அருங்காட்சியகத்தை வடிவமைத்தான். அது மண்ணின் நிறத்தில், மண்ணின் வடிவத்தில், ஆனால் மிகவும் நவீனமாக இருந்தது.

அருங்காட்சியகத்தின் மையத்தில், ஒரு பெரிய சுவர் இருந்தது. அதில், செம்மணியில் புதைக்கப்பட்ட அனைத்து உடல்களின் பெயர்களும் எழுதப்பட்டன. “அடையாளம் தெரியாதவர்கள்” என்ற ஒரு பகுதியும் இருந்தது. அதில், “நீங்கள் யாராக இருந்தாலும், நீங்கள் எங்கள் குடும்பத்தினர். உங்கள் பெயர் தெரியாவிட்டாலும், உங்கள் நினைவு என்றும் நிலைக்கும்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

அருங்காட்சியகத்தின் திறப்பு விழா, 2026-ஆம் ஆண்டு, மே மாதம் நடைபெற்றது. சிவகாமி, சிவன், தங்கம், செல்வி, மற்றும் நூற்றுக்கணக்கான உயிர் பிழைத்தவர்கள் கலந்து கொண்டனர். ஜனாதிபதி அநுரகுமார திசாநாயக்கவும் வந்திருந்தார்.

சிவகாமி மேடையில் பேசினாள்:

“இந்த மண் 30 ஆண்டுகளாக மௌனமாக இருந்தது. ஏனென்றால், அதற்குப் பேசத் தெரியாது. ஆனால், அது நினைவுகளை மட்டும் நிறுத்தவில்லை. அது ஒவ்வொரு கண்ணீர்த் துளியையும், ஒவ்வொரு அலறலையும், ஒவ்வொரு குழந்தையின் சிரிப்பையும் தனக்குள் பத்திரமாக வைத்திருந்தது. இன்று, அந்த மண் பேசத் தொடங்கியுள்ளது. இது வெறும் அருங்காட்சியகம் அல்ல; இது இறந்தவர்களின் குரல். இது உயிருடன் இருப்பவர்களின் போராட்டம். இது வரலாறு. இது எச்சரிக்கை. இது நம்பிக்கை.”

அவள் பேசி முடித்ததும், சிவன் அவளை அணைத்துக் கொண்டான். தங்கம் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். செல்வி அவள் மடியில் சாய்ந்தாள். சுதாகர் தூரத்தில் நின்று, கண்ணீருடன் கைதட்டினான்.

சிவகாமி தன் மகனிடம் சொன்னாள்: “சிவன், நான் இறந்த பிறகு, என் உடலை இங்கேயே புதைக்க வேண்டும். எனக்கு வேறு எந்த இடமும் தேவையில்லை. என் அம்மா, அப்பா, தம்பி, தங்கை – அவர்கள் அனைவரும் இங்கே இருக்கிறார்கள். நானும் இங்கே இருக்க விரும்புகிறேன்.”

“அம்மா, இப்படிச் சொல்லாதீங்க. நீங்கள் இன்னும் நூறு வருடம் வாழ்வீர்கள்.”

“இல்லை மகனே. நான் இப்போது அமைதியாக இருக்கிறேன். என் குடும்பத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். என் தங்கையைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். உன்னைப் போன்ற ஒரு மகனைப் பெற்றிருக்கிறேன். எனக்கு வேறு எதுவும் தேவையில்லை.”

சிவன் அழுதான். “அம்மா, நீங்கள் சொல்வதைச் செய்கிறேன். ஆனால், நீங்கள் இப்போது இறக்க மாட்டீர்கள்.”

சிவகாமி இன்றும் உயிரோடு இருக்கிறாள். அவளுக்கு வயது 49. அவள் தையல் கடையைச் செல்வியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டாள். அவள் இப்போது முழு நேரமும் செம்மணி நினைவு அருங்காட்சியகத்தில் தன்னார்வலராகப் பணியாற்றுகிறாள். பார்வையாளர்களுக்கு வரலாற்றை விளக்குகிறாள். காணாமல் போனோரின் குடும்பங்களை ஆறுதல்படுத்துகிறாள்.

சிவன் இப்போது ஒரு பிரபலமான கட்டிடக் கலைஞர். அவர் இலங்கையில் பல நினைவு அருங்காட்சியகங்களை வடிவமைத்துள்ளார். ஆனால், அவர் மனதில் மிகப் பெரிய இடத்தைப் பெற்றிருப்பது, செம்மணி அருங்காட்சியகம்தான்.

தங்கம் கொழும்பில் ஒரு சிறிய உணவகம் நடத்துகிறாள். அவள் உணவகத்தின் பெயர் “செம்மணி உணவகம்” . அங்கே வாடிக்கையாளர்களுக்கு அவள் சமைத்து ஊட்டும் ஒவ்வொரு உணவும், ஒரு கதையைச் சொல்லும்.

செல்வி இப்போது ஒரு நல்ல தையல் கலைஞர். அவள் சிவகாமியின் கடையைத் திறமையாக நடத்துகிறாள். அவளுக்கு ஒரு மகள் பிறந்திருக்கிறாள். அவள் பெயர் “சிவகாமி” .

சிவகாமி ஒரு நாள் சிவனிடம் சொன்னாள்:

“மகனே, நான் இந்த உலகத்தில் பல இழப்புகளைச் சந்தித்தேன். என் குடும்பத்தை இழந்தேன். என் காலை இழந்தேன். என் இளமையை இழந்தேன். ஆனால், நான் ஒருபோதும் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. ஏனென்றால், மண்ணின் நினைவுகள் ஒருபோதும் இறந்து போவதில்லை. அவை நமக்குள் வாழ்கின்றன. அவை நம் குழந்தைகளுக்குள் வாழ்கின்றன. அவை நம் பேரக்குழந்தைகளுக்குள் வாழ்கின்றன. இந்த அருங்காட்சியகத்தின் ஒவ்வொரு கல்லும், ஒவ்வொரு மண்ணும், ஒவ்வொரு எலும்பும் – அவை ஒரு கதையைச் சொல்கின்றன. அந்தக் கதை இனி ஒருபோதும் மறக்கப்படாது.”

சிவன் தன் தாயை அணைத்துக் கொண்டான். “அம்மா, நீங்கள் சொல்வது சரிதான். மண்ணின் நினைவுகள் ஒருபோதும் இறந்து போவதில்லை. அவை நம்முடைய இரத்தத்தில் ஓடுகின்றன. நாம் அவற்றைச் சுமந்து செல்கிறோம். இனி எந்த மண்ணும் மௌனமாக இருக்காது. ஏனென்றால், நாம் அதன் குரலாக இருக்கிறோம்.”

சூரியன் மறையும் நேரம். செம்மணி அருங்காட்சியகத்தின் வெளிப்புறத்தில், சிவகாமி ஒரு மரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்திருக்கிறாள். அவள் மடியில் ஒரு சிறிய குழந்தை – செல்வியின் மகள், சிவகாமி. சிவன் அவளுக்குப் பக்கத்தில் நிற்கிறான். தங்கம் தூரத்தில் வந்துகொண்டிருக்கிறாள். செல்வி உணவுப் பொட்டலங்களை எடுத்துக்கொண்டு வருகிறாள்.

சிவகாமி மெதுவாகப் பாடுகிறாள். அது ஒரு பழைய தாலாட்டு. அவளுடைய அம்மா அவளுக்குப் பாடிக் கொடுத்த தாலாட்டு.

“ஆடு ஆடு ஆடு… பாம்பு படுக்குது… குழந்தை கண்ணுறங்குது…”

சிறு சிவகாமி தூங்குகிறாள். சிவகாமியின் கண்களில் கண்ணீர். ஆனால், அந்தக் கண்ணீர் வலியின் கண்ணீர் அல்ல. அது மண்ணின் நினைவுகளுக்கு செலுத்தும் ஒரு அஞ்சலி.

இந்தக் கதை ஒரு கற்பனைக் கதைதான். ஆனால், இதில் வரும் உணர்வுகள் கற்பனை இல்லை. சிவகாமி, கருணாகரன், கமலம், சிவன், தங்கம் – இவர்கள் அனைவரும் உண்மையான மனிதர்களின் பிரதிபலிப்புகள். செம்மணியில் புதைக்கப்பட்ட 240-க்கும் மேற்பட்ட உடல்கள், ஒவ்வொன்றும் ஒரு குடும்பத்தின் கண்ணீர். இந்தக் கதை, அந்தக் கண்ணீருக்கு ஒரு சிறிய மரியாதை.

மண்ணின் நினைவுகள் ஒருபோதும் இறந்து போவதில்லை. அவை காத்திருக்கின்றன – நாம் அவற்றை நினைவுகூரும் ஒரு நாளுக்காக.

“இந்த மண் ஒருபோதும் மௌனமாக இருப்பதில்லை. அது நம்முடன் பேசுகிறது. அதன் குரலைக் கேட்பதும், அதற்கு நியாயம் வழங்குவதும், நாம் ஒவ்வொருவரின் பொறுப்பாகும்.”

வாழ்க மண்ணின் நினைவுகள்! வாழ்க நியாயம்!