காலம் ஒரு நதி போன்றது

மாலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் வீதிகள் அமைதியடையத் தொடங்கும் ஒரு சிறிய கிராமம் அது. திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் கிழக்கே, தாமிரபரணியின் கிளை நதி ஒன்றின் கரையில் அமைந்திருந்தது அந்த ஊர். பெயர் “கருங்குளம்”.

கிராமத்தின் நடுவே பழமையான ஆலமரம் ஒன்று நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தன் வேர்களைப் பரப்பி நின்றது. அந்த மரத்தின் கீழ்தான் ஊரின் முதியவர்கள் மாலையில் கூடுவார்கள். அன்றும், மாரியப்பன், சுந்தரம், கோவிந்தன், மற்றும் சிலர் அமர்ந்திருந்தனர்.

மாரியப்பனுக்கு வயது எழுபத்தைந்து. அவன் உடம்பெல்லாம் சுருக்கமும், முகத்தில் ஆழமான கோடுகளுமாக, காலம் அவனை எவ்வளவு கடுமையாகத் தழுவியிருந்தது என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவனுடைய கண்கள் மட்டும் இன்னும் தெளிவாகவும், உறுதியாகவும் இருந்தன. ஏனென்றால், அந்தக் கண்கள் நிறையப் பார்த்திருந்தன. நிறைய.

“மாரியப்பா, இன்னிக்கு ஏன் இவ்வளவு மவுனமா இருக்க?” என்று கேட்டான் சுந்தரம்.

மாரியப்பன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டுப் பேசத் தொடங்கினான்.

“சுந்தரம்… நம்ம காலம் ஒரு நதி மாதிரி. அதோ, அந்தத் தாமிரபரணியைப் பாருங்க. எங்கே தொடங்குது? எங்கே போய் முடியுது? நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் அது ஓடிக்கிட்டேதானே இருக்கு?”

கோவிந்தன் சிரித்தான். “இப்ப என்னத்துக்கு இந்த தத்துவமெல்லாம்? ஒரு விசிக் குடிச்சிட்டுப் பேசுனியா?”

“இல்லை கோவிந்தா… இல்லை. இன்னிக்கு காலையில என் பேரன் அருளைக்கிட்ட இருந்து ஒரு போன் வந்தது. அவன் வேலை கிடைச்சிருக்காம், அமெரிக்காவில. கம்ப்யூட்டர் வேலை. சந்தோஷமா இருக்கு… ஆனாலும்…”

“ஆனாலும் என்ன?” என்று எல்லோரும் ஒருசேரக் கேட்டனர்.

“ஆனாலும், எனக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வு. நான் இங்கே உட்கார்ந்திருக்கேன். என் பேரன் உலகத்தின் மறுமுனையில். நான் பார்த்த கிராமம் இப்போது எனக்கே அந்நியமாகத் தெரியுது. என்னோட காலம் ஒரு நதி. அது எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறதோ…”

அவனுடைய குரல் தழுதழுத்தது.

சுந்தரம் அவன் தோளில் கை வைத்தான். “சொல்லுப்பா, சொல்லு. எங்களுக்கும் சொல்லு. உன் கதையைச் சொல்லு.”

மாரியப்பன் நெடிய மூச்சை இழுத்தான். பிறகு, தன் கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினான். வானம் இருட்டத் தொடங்கியது. ஆலமரத்தின் கிளைகளுக்கிடையே மின்மினிப் பூச்சிகள் ஒளிரத் தொடங்கின. அந்த ஒளியில், அவனுடைய முகம் ஒரு பழைய புராணப் படமாகத் தெரிந்தது.

குழந்தைப் பருவம்

“எனக்கு வயது ஐந்து. அப்போது இங்கே ரேடியோ கூட இல்லை. மண்ணெண்ணெய் விளக்கு வெளிச்சத்தில்தான் படித்தேன். எங்க அப்பா பெயர் முத்துலிங்கம். அவர் விவசாயி. அம்மா பெயர் பொன்னம்மாள். அவங்க வீட்டுக் காரியம் பார்த்துக்கிட்டு, எங்களையும் பார்த்துக்கிட்டு…”

மாரியப்பனின் குரல் தூரத்தில் எங்கோ போய்க்கொண்டிருந்தது.

“எங்க வீட்டுக்கு முன்னால ஒரு வாழைத்தோப்பு இருந்தது. அதற்கு அப்புறமாதான் தாமிரபரணி. நானும் என் தம்பி வேலுச்சாமியும் அந்தத் தோப்பில் விளையாடுவோம். மாம்பழம் பறிப்போம். குருவிகள் கூடு கலைப்போம். அம்மா கத்துவாங்க ‘பொண்ணுகளா… சாப்பிட வாங்க…’

“ஒரு நாள்… நான் ஆறு வயசிருக்கும். எங்கப்பா என்னைக் கூட்டிட்டுப் போய் நதிக்கரையில் உட்கார வச்சார். அப்போதான் முதல் முறையா அவர் எனக்கு ஒரு பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

“மகனே, இதைப் பார். இந்த நதி எங்கேருந்து வருது? மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளிலிருந்து. அது எங்கே போகுது? வங்காள விரிகுடாவில. இந்தப் பயணத்துல, இது எத்தனையோ கிராமங்களைக் கடக்குது. எத்தனையோ மனிதர்களுக்குத் தண்ணீர் தருது. சில இடங்களில் கொந்தளிக்கும். சில இடங்களில் மெதுவா ஓடும். ஆனால், ஒருபோதும் நிற்காது. அதுதான் காலமும். நீயும் அந்த நதியைப் போல இருக்கணும். எத்தனை தடைகள் வந்தாலும், ஓடிக்கிட்டே இருக்கணும்.”

மாரியப்பன் சிறிது நேரம் அமைதியானான். பிறகு தொடர்ந்தான்.

“எனக்கு அப்போது அதன் பொருள் புரியலை. ஆனால், இப்போது… இப்போது நான் அந்த நதியைப் போல ஆயிட்டேன். ஆனால், என்னோட கிளைகள் எங்கே போகுதுன்னு எனக்குத் தெரியலை.”

இளமைப் பருவம்

“நான் பதினைந்து வயதிருக்கும். அப்போது பள்ளிக்கூடம் இங்கே இருந்தது. மூணு கிலோமீட்டர் நடந்துதான் போகணும். ஒரு நாள், பள்ளிக்கூடம் முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வந்தேன். அம்மா முகத்தில் ஒரு விசேஷமான புன்னகை.

“‘மாரியா… உனக்கு ஒரு சேதி சொல்லணும்.’

“‘என்னம்மா?’

“‘உனக்கு பெண் பார்க்கப் போறோம். உங்க அப்பாவோட நண்பர் மகள். ரொம்ப நல்ல பொண்ணாம்.’

“எனக்கு ஒன்றும் புரியலை. ‘எனக்கு இப்போதைக்குக் கல்யாணமெல்லாம் வேணாம்மா… நான் படிக்கணும்…’

“‘உனக்குப் படிக்க யார் தடுக்கறது? கல்யாணம் ஆனதும், அவளையும் கூட்டிட்டுப் போய் நீ படி. அவளுக்கும் படிப்பு இருக்கு.’

“அந்தப் பொண்ணு பேருதான் செல்லம்மா.”

மாரியப்பனின் குரல் இனிமையாக மாறியது. அவன் கண்கள் மின்னின.

“அவளை முதல் முதலில் பார்த்தது… நதிக்கரையில்தான். வைகாசி மாதம். மே மாதம். மருதமரங்கள் பூத்துக் குலுங்கும் காலம். மஞ்சள் நிறப் பட்டுப் புடவை. கையில் ஒரு வெள்ளரிப்பூ. கூந்தலில் மல்லிகை. அவள் நதிக்கரையில் நின்று, தண்ணீரில் கையை விட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

“நான் அவள் அருகில் சென்றேன். ‘செல்லம்மா…’

“அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில்தான் என் வாழ்க்கையே மாறிப்போனது. அது ஒரு நதியின் சங்கமம் மாதிரி இருந்தது. இரண்டு ஆறுகள் ஒன்று சேருவது போல.”

“செல்லம்மாவுக்கு அப்போது பதின்மூணு வயது. எனக்கு பதினெட்டு. அவளைப் பார்த்த நாள் முதல்தான் எனக்கு ‘வாழ்க்கை’ன்னா என்னன்னே புரிய ஆரம்பிச்சது. அவள் சிரிப்பு… அந்தச் சிரிப்பில் எத்தனை கோடி மலர்கள் மலரும்? அவள் குரல்… அந்தக் குரலில் எத்தனை கோடி ராகங்கள் ஒலிக்கும்?”

“நான் அவளுக்குக் கடிதம் எழுத ஆரம்பித்தேன். முதல் கடிதம்… ஒரு வாழை இலையில். ‘செல்லம்மா… நீ இல்லாத இந்த உலகம் எனக்குப் பாலைவனம் மாதிரி…’ன்னு எழுதினேன். அவள் பதில் எழுதினாள். ‘மாரியப்பா… நீ இல்லாத என் வாழ்க்கை நதியில்லாத கரை மாதிரி…’

“இப்படியே இரண்டு வருஷம் கடிதங்கள் போய்க்கொண்டிருந்தன.”

திருமணமும் பிரிவும்

“எனக்கு இருபது வயசு. அவளுக்குப் பதினைந்து. எங்க கல்யாணம் நடந்தது. கிராமத்து முறைப்படி. மாங்கல்யம் கட்டினேன். அவள் வீட்டுக்கு வந்தாள். எங்கள் வீடு முழுக்க சிரிப்பும், பாட்டுமாக இருந்தது.

“செல்லம்மாவுக்கு சமையலில் அலாதி ஆர்வம். அவள் கையில் சமைத்த உணவு சுவைக்குமா? கேட்காதேங்க. ஒரு நாள் அவள் கேட்டாள், ‘மாரியப்பா… உனக்கு நான் சமைக்கறது பிடிக்குமா?’

“‘நீ சமைக்கறதுன்னா எனக்குப் பிடிக்கும்… நீ எனக்குப் பிடிக்கும்… உன்னோட எல்லாமே எனக்குப் பிடிக்கும்…’ என்றேன்.

“அவள் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பு… இன்னும் என் காதில் ஒலிக்கிறது. அது ஒரு குயிலின் கானம். அது ஒரு மணியின் ஒலி.

“ஆனால், எங்கள் கதையில் சோகம் காத்திருந்தது. கல்யாணமான இரண்டு வருஷத்திலேயே எனக்கு ஒரு வேலை கிடைத்தது. திருச்சியில். தண்ணீர் தொட்டித் துறையில் குமாஸ்தா வேலை. நான் செல்லம்மாவை அழைத்துச் செல்ல விரும்பினேன். ஆனால், அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லை. என்னமோ வலி. எங்க அம்மா ‘இங்கேயே இருந்து பார்த்துக்கறேன். நீ போயிட்டு வா’ன்னாங்க.

“நான் திருச்சி போனேன். முதல் மூணு மாசம்… கடிதங்கள்தான். ஒவ்வொரு வாரமும் நான் எழுதுவேன். அவளும் எழுதுவாள். ஆனால், நான்காவது மாசத்திலிருந்து அவள் கடிதங்கள் நின்றுபோயின.

“நான் என் அம்மாவுக்குக் கடிதம் எழுதினேன். ‘என்னாச்சு? செல்லம்மா சுகமா?’ன்னு.

“என் அம்மா பதில் எழுதினார். ‘செல்லம்மா உனக்காகக் காத்திருக்கிறாள். சீக்கிரம் வந்திடு’ன்னு.

“நான் ஒரு மாத விடுப்பு எடுத்துக்கிட்டு ஊருக்கு வந்தேன்.”

மாரியப்பனின் குரல் உடைந்தது. அவன் கண்கள் கலங்கின. சுந்தரம் அவனுக்கு ஒரு தண்ணீர் கிளாஸை நீட்டினான்.

“வந்து பார்த்தேன்… செல்லம்மாவை… அவள் படுத்த படுக்கையாக இருந்தாள். உடம்பெல்லாம் ஒல்லியாக… முகம் வெளுத்து… ஆனால், என்னைப் பார்த்ததும் அவள் முகத்தில் ஒரு சந்தோஷம். ‘வந்துட்டியா?’ன்னு சிரிச்சா.

“‘என்னாச்சு உனக்கு?’ன்னு கேட்டேன்.

“‘ஒண்ணும் இல்லை… கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்ல…’ன்னு சொல்லி மழுப்பினா.

“நான் அவளை அருகில் அமர்த்தினேன். ‘செல்லம்மா… என்கிட்ட சொல்லு. என்ன பிரச்சனை?’

“அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள். ‘மாரியப்பா… எனக்குக் குழந்தை வேணும்னு ஆசை… ஆனால்…’

“எனக்கு ஒன்றும் புரியலை. நான் டாக்டரிடம் கேட்டேன். அவர் சொன்னார், ‘அவளுக்கு ஏதோ ஒரு விதமான இரத்தக் கோளாறு. குழந்தை பிறப்பது அவளுக்கு ஆபத்து. இதுவரை அவள் சொல்லலைனு நினைக்கிறேன்…’

“எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால், நான் அவளிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ‘செல்லம்மா… எனக்கு நீ மட்டும் போதும். குழந்தை இல்லன்னா பரவாயில்லை…’ என்றேன்.

“அவள் கண்களில் கண்ணீர். ‘ஆனால், உனக்குக் குழந்தைணுமே… உன் குலம் தொடரணுமே…’

“‘என் குலம் நீதான், செல்லம்மா. நீதான் என் குடும்பம்…’

“நான் மறுபடி திருச்சி திரும்பினேன். அவளைக் கூட்டிட்டுப் போகலாம்னு முடிவு பண்ணினேன். ஆனால், மூணு மாசத்திலேயே ஒரு கடிதம் வந்தது. என் அம்மாவிடமிருந்து.

“‘மாரியா… உடனே வா. செல்லம்மாவின் உடல் நிலை மோசம்…’

“நான் ஓடி வந்தேன். ஆனால், எனக்குள் ஒரு பயம். நதி ஒரு முறை கரை புரண்டு ஓடினால், அதை நிறுத்த முடியாது. அதுபோல, விதியும்…”

இழப்பு

“நான் வந்து சேர்ந்தபோது, செல்லம்மா மருத்துவமனையில் இருந்தாள். அவள் என்னைப் பார்த்ததும், ‘மாரியப்பா… என்னை மன்னிச்சிடு…’ என்றாள்.

“‘எதுக்கு மன்னிக்கணும்?’ என்றேன்.

“‘என்னால உனக்குக் குழந்தை கொடுக்க முடியலை… நான் உனக்கு ஒரு சுமையா இருக்கேனோன்னு பயம்…’

“‘செல்லம்மா… நீ என்னோட வாழ்க்கை. நீ இல்லாட்டி நான் இல்லை…’

“அவள் பலவீனமாகச் சிரித்தாள். ‘உனக்கு ஒரு வாக்குறுதி தர்றேன் மாரியப்பா… நான் இல்லாத பிறகும், நான் உன்னை விட்டுப் போக மாட்டேன்… நதியில கலக்கும் துளியா இருந்தாலும்… நான் உன்னோட இருப்பேன்…’

“அவள் கண்கள் மூடின. மெதுவாக… மெதுவாக… ஒரு பறவை இறக்கைகளை மடிப்பது போல.

“செல்லம்மா என்னை விட்டுப் பிரிந்தாள். எங்கள் கதை… இரண்டு ஆறுகள் சேர்ந்து ஓடுவதுபோலத் தொடங்கி, ஒரு ஆறு கடலில் கலந்துவிட்டது. இன்னொன்று தனியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

“நான் அழுதேன். அன்று நதிக்கரையில் உட்கார்ந்து, எத்தனை மணி நேரம் அழுதேன்னு எனக்குத் தெரியாது. என் கண்ணீர் நதியில் கலந்தது. அந்த நதி அதை வங்காள விரிகுடாவிற்குக் கொண்டு போயிருக்கும்.

“என் அம்மா என்னைத் தேடி வந்தாங்க. ‘மாரியா… எழுந்திரு. வாழ்க்கை அப்படி. செல்லம்மா இப்போது இல்லை… ஆனால் அவள் உன் நெஞ்சில் இருப்பா…’

“நான் எழுந்தேன். ஆனால், எனக்குள் ஒரு வெற்றிடம். ஒரு பாலைவனம்.

“நான் திருச்சிக்கே திரும்பவில்லை. வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு, ஊரிலேயே இருந்துவிட்டேன். விவசாயம் செய்ய ஆரம்பித்தேன். ஆனால், என் மனம் மட்டும்… அது நதியைப் போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது. எங்கே? தெரியாது.”

மறுமணம் மற்றும் குடும்பம்

“செல்லம்மா போன மூணு வருஷத்துக்குப் பிறகு, என் அம்மாவும், அப்பாவும் எனக்கு மறுமணம் செய்து வைக்க முயற்சி செய்தார்கள். எனக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால், என் அம்மா அழுதாங்க. ‘மாரியா… எங்களுக்கு ஒரு பேரன் பேத்தி வேணும்… எங்களைப் புரிஞ்சுக்கோ…’

“நான் ஒப்புக்கொண்டேன். இரண்டாவது திருமணம். பொண்ணு பெயர் கமலம். அவளுக்கு அப்போது இருபத்து மூணு வயது. அவள் எங்க ஊரை ஒட்டிய கிராமத்தைச் சேர்ந்தவள். வயலில் வேலை செய்யும் பெண். கறுத்த நிறம். கையில் கூலியின் கரடுமுரடான தழும்புகள். ஆனால், அவளுக்குள் ஒரு எளிமை. ஒரு உழைப்பின் பெண்மை.

“நான் அவளை மணந்துகொண்டேன். ஆனால், என் மனதில் இன்னும் செல்லம்மாவின் நிழல் இருந்தது. கமலம் அதை உணர்ந்தாள். ஒருநாள் அவள் கேட்டாள், ‘உனக்கு என்னைப் பிடிக்கலையா மாரியப்பா?’

“‘பிடிக்கும்… ஆனால்…’

“‘ஆனால் உன் மனசுல இன்னொருத்தி இருக்காளா? எனக்குத் தெரியும். நான் உன் மனைவியா இருந்து, உன் மனசுல இருந்த அவளை நான் நீக்க முடியாதுன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனால், நான் உனக்கு ஒரு குடும்பத்தைக் கொடுக்க முடியும்…’

“அவள் சொன்னது உண்மை. கமலம் எனக்கு ஒரு மகனைப் பெற்றெடுத்தாள். அவன் பெயர் சண்முகம். அவனுக்குப் பிறகு ஒரு மகள். பெயர் இராஜேஸ்வரி.

“சண்முகம்… என்னோட உயிர். அவன் பிறந்தபோது, நான் நதிக்கரைக்கு ஓடிப்போய், ‘தாயே தாமிரபரணி… நான் தந்தை ஆனேன்…’ என்று கத்தியதுண்டு.

“ஆனால், என் மகனுக்கு நான் கொடுக்க முடியாத ஒன்று இருந்தது. அது என் முழு மனதும். ஏனென்றால், என் மனதின் ஒரு பகுதி எப்போதும் செல்லம்மாவோடு கடலில் கலந்துகொண்டிருந்தது.

“கமலம் ஒரு நல்ல தாய். அவள் குழந்தைகளைக் கண்ணும் கருத்துமாகப் பார்த்துக்கொண்டாள். ஆனால், அவளும் என்னைப் போலவே பாதிக்கப்பட்டாள். எங்கள் வீட்டில் மூன்று பேருக்கு இடம் இருந்தது: நான், கமலம், செல்லம்மாவின் நினைவு. அது ஒரு விசித்திரமான முக்கோணம்.”

குழந்தைகள் வளர்ந்த கதை

“சண்முகம் வளர்ந்தான். அவனுக்கு எங்கள் நிலம், எங்கள் பாரம்பரியத்தில் ஈடுபாடு இல்லை. அவனுக்கு வேறு ஏதோ உலகம் தேவைப்பட்டது. அவன் படித்தான். மெட்ராஸ் போனான். பொறியியல் படித்தான். அப்புறம் வெளிநாடு சென்றான்.

“இராஜேஸ்வரி… அவள் ஒரு அதிசயம். அவள் அம்மா கமலத்தைப் போல உழைப்பாளி. என்னைப் போலப் பிடிவாதக்காரி. அவளுக்குப் பாட்டு, நடனம்னா உயிர். ஊரில் நடக்கும் எல்லா கச்சேரிகளிலும் அவள் பங்குபெறுவாள்.

“ஒருநாள் இராஜேஸ்வரி என்னிடம் சொன்னாள், ‘அப்பா… உனக்குத் தெரியுமா, அம்மா உன்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறாங்க?’ என்று.

“நான் அமைதியாக இருந்தேன்.

“‘ஆனால், நீ யாரையும் நேசிக்க மாட்டியா? அப்படித்தானே?’

“அவள் பேச்சு என்னைக் குத்தியது. ஏனென்றால், அது உண்மை. நான் செல்லம்மாவுக்குப் பிறகு யாரையும் முழுமையாக நேசிக்க முடியாமல் போனேன். என் இதயம் ஒரு கடலில் கலந்து, மறுபடி ஒருபோதும் கரைக்குத் திரும்பாத நதியைப் போல இருந்தது.

“சண்முகம் வெளிநாடு சென்ற பிறகு, அவன் எங்களுக்கு அடிக்கடி போன் செய்வான். ஆனால், அந்தப் போன்களில் ஒரு இடைவெளி இருந்தது. ஒரு தூரம். அவன் தன் உலகில் மூழ்கிப்போனான். எங்கள் பாரம்பரியம், எங்கள் நிலம், எங்கள் கிராமம் – எல்லாம் அவனுக்கு அந்நியமாகிப் போயின.

“ஒரு நாள், சண்முகம் வீட்டுக்கு வந்தான். தன் புது மனைவியுடன். அவள் பெயர் பிரியா. வட இந்தியப் பெண். இங்கிலீஷ் பேசுவாள். தமிழ் தெரியாது. நான் அவளை வரவேற்றேன். ஆனால், எங்களுக்கிடையே ஒரு மொழித் தடை. ஒரு கலாச்சாரத் தடை.

“அவர்கள் ஒரு வாரம் இருந்துவிட்டுப் போனார்கள். அவர்கள் போன பிறகு, கமலம் அழுதாள். ‘எங்க பையன்… எங்களுக்கு அந்நியனாயிட்டானே…’ என்றாள்.

“நான் அவளைத் தேற்ற முயற்சித்தேன். ‘அவன் சந்தோஷமா இருக்கணும். அவன் வாழ்க்கை அவனுடையது…’ என்றேன்.

“ஆனால், என் மனதிலும் ஒரு வேதனை. நான் என் அப்பாவுக்குச் செய்தது போலவே, என் மகனுக்கும் நான் ஒரு பாடம் சொல்லித் தர முடியவில்லை. ‘காலம் ஒரு நதி…’ என்று நான் அவனுக்குச் சொல்லித் தரவில்லை.

“ஏனென்றால், நானே அந்த நதியின் ஓட்டத்தில் சிக்கித் தவித்துக்கொண்டிருந்தேன்.”

கமலத்தின் புறப்பாடு

“கமலம் என் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான அத்தியாயம். அவள் நிழலில் இருந்தாள். ஆனால், நான் அவளைப் பார்க்கத் தவறினேன். ஒரு நாள், அவள் என்னிடம் சொன்னாள், ‘மாரியப்பா… நான் உன்னை விட்டுப் போகப் போறேன்…’ என்றாள்.

“‘எங்கே?’ என்றேன்.

“‘உன் மனசுல இடமில்லை. நான் என் பிள்ளைகளோடு போறேன்…’

“நான் திகைத்தேன். ‘நீ… என்னை விட்டுப் போகிறியா?’

“‘நான் உன்னை நேசிக்கிறேன் மாரியப்பா… ஆனால், என்னால ஒரு பிணத்தோட வாழ முடியாது. நீ செத்துப் போனவனோட வாழ்றே. நானும் செத்துப் போகிறேன்…’

“அவள் சென்றுவிட்டாள். மகளுடன். மகனும் வெளிநாட்டில். நான் மட்டும்… நதிக்கரையில் உட்கார்ந்தேன். அன்று மாலை, தாமிரபரணி வற்றியிருந்தது. வறட்சி. ஆறே இல்லை. நானும் வற்றிப்போனேன்.”

மீண்டும் ஒரு சந்திப்பு

“பல வருஷங்கள் கடந்தன. எனக்கு வயது எழுபது. உடம்பெல்லாம் தள்ளாட்டம். ஒருநாள், என் மகன் சண்முகத்திடமிருந்து போன் வந்தது. ‘அப்பா… நான் இந்தியா வர்றேன்…’ என்றான்.

“நான் ஆச்சரியப்பட்டேன். ‘ஏன்?’ என்றேன்.

“‘ஒரு முக்கியமான வேலை… நான் உன்னைப் பார்க்கணும்…’

“அவன் வந்தான். அவன் கையில் ஒரு சிறிய பெட்டி. ‘அப்பா… இது உனக்காக…’ என்றான்.

“நான் பெட்டியைத் திறந்தேன். அதில்… ஒரு சிறிய கடிதம். செல்லம்மாவின் கையெழுத்து.

“எனக்கு அதிர்ச்சி. ‘இது எங்கே கிடைத்தது?’ என்றேன்.

“‘அப்பா… நான் செல்லம்மாவைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்தேன். அவளுக்கு ஒரு தங்கை இருந்தாள். அவள் வைத்திருந்தாள் இந்தக் கடிதத்தை. நான் அந்தத் தங்கையைச் சந்தித்தேன்…’

“நான் கடிதத்தைப் படித்தேன். அதில் ஒரே ஒரு வரிதான்.

“‘மாரியப்பா… நான் சொன்னேன், நதியில் கலக்கும் துளியாக இருந்தாலும் நான் உன்னோடு இருப்பேன் என்று. இதோ இருக்கிறேன். உன் நெஞ்சில். என்றென்றும்.’

“நான் அழுதேன். எழுபது வயதில், ஒரு சிறுவனைப் போல அழுதேன்.

“சண்முகம் என்னை அணைத்துக்கொண்டான். ‘அப்பா… நான் உன்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டேன். நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்…’

“ஆனால், எனக்கு ஒன்று புரிந்தது. என் மகன் என்னிடம் திரும்பி வந்திருந்தாலும், கமலம் திரும்பி வரவில்லை. என் குடும்பம் சிதறிப்போயிருந்தது. நான் நதியின் நடுவே ஒரு தீவு. சுற்றிலும் தண்ணீர். ஆனால், குடிக்கத் தண்ணீர் இல்லை.”

“இப்போது நான் இங்கே உங்களோடு உட்கார்ந்திருக்கிறேன். என் பேரன் அருளை அமெரிக்கா போகிறான். அவனுக்கு நான் என்ன சொல்ல முடியும்? ‘காலம் ஒரு நதி…’ என்று சொல்லலாம். ஆனால், அந்த நதியில் எத்தனை சுழிகள், எத்தனை வெள்ளங்கள், எத்தனை வறட்சிகள் என்பதை நான்தான் அறிவேன்.

“நான் இளமையில் நினைத்தேன், நான் நதியைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்று. நான் திருமணம் செய்துகொண்டேன், குழந்தைகளைப் பெற்றேன், ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்கினேன். ஆனால், என் மனம் எப்போதும் வேறு எங்கோ இருந்தது. செல்லம்மா எனக்கு அந்த நதி. அவள் என்னை விட்டுப் போன பிறகு, நான் ஒரு வறண்ட நிலமாகிப் போனேன். கமலம் என்னைப் பாசித்தாள். நான் அவளைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

“இப்போது, இந்த ஆலமரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்து, நான் உணருகிறேன்: காலம் ஒரு நதி. அது நம்மைச் சுமந்து செல்கிறது. நாம் அதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. நாம் செய்யக்கூடியது, அதில் மிதக்கக் கற்றுக்கொள்வதுதான்.

“என் பேரன் அருளை அமெரிக்கா போகிறான். அவன் என்னைப் பார்க்க வரவில்லை. போனில் பேசினான். ‘தாத்தா… நான் உன்னைப் பார்க்கணும்… ஆனால், எனக்கு நேரமில்லை…’ என்றான்.

“நான் சொன்னேன், ‘போகணும் போகும்போது, ஒரு நதியைப் பார். அதிலிருந்து கற்றுக்கொள். அது ஒருபோதும் நிற்பதில்லை. நீயும் நிற்காதே…’

“அவன் சிரித்தான். ‘தாத்தா… நீங்க ரொம்ப தத்துவமா பேசறீங்க…’ என்றான்.

“நான் சிரித்தேன். ஆனால், என் சிரிப்புக்குப் பின்னால் ஒரு வலி இருந்தது. அவன் புரிந்துகொள்வானா? ஒரு வேளை, அவன் வயதில் நானும் இப்படித்தான் இருந்தேன். என் அப்பா சொன்ன ‘நதி’ உருவகத்தை நான் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவித்தேன்.

“இப்போது, என் வாழ்க்கை முடியும் தருவாயில், நான் உணருகிறேன். காலம் ஒரு நதி. ஆனால், அந்த நதியின் ஒவ்வொரு துளியும் நமக்கு ஒரு பாடம். ஒவ்வொரு வெள்ளமும் ஒரு சோதனை. ஒவ்வொரு வறட்சியும் ஒரு தவம்.

“செல்லம்மா… கமலம்… சண்முகம்… இராஜேஸ்வரி… அருளை… எல்லோரும் அந்த நதியின் கிளைகள். நான் மட்டும் பிரதான ஆறு. நான் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறேன். ஆனால், நான் எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறேன்? என் கிளைகள் என்னை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டன. நான் தனியாகக் கடலை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.”

இரவு வெகு நேரமாகியது

மாரியப்பன் தன் கதையை முடித்தான். வானம் முழுக்க இருட்டாகியிருந்தது. ஆலமரத்தில் வெளவால்கள் ரீங்காரமிட்டன. மின்மினிப் பூச்சிகள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன.

சுந்தரம் மெதுவாகப் பேசினான். “மாரியப்பா… உன் கதை என்னைக் கண்ணீர் வடிக்க வைத்துவிட்டது. ஆனால், உனக்கு ஒன்று சொல்லணும். நீ நினைப்பது போல நீ தனியாக இல்லை. நாங்கள் இருக்கிறோம். இந்த ஊர் இருக்கிறது. இந்த ஆலமரம் இருக்கிறது. இந்தத் தாமிரபரணி இருக்கிறது.”

கோவிந்தன் சேர்ந்துகொண்டான். “ஆமாம் மாரியப்பா… உன் மகன் உன்னைத் தேடி வந்தானே? அவன் உன்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டானே? உன் பேரன் உன்னைப் போனில் பேசினானே? அவர்கள் உன்னை விட்டுப் போகவில்லை. அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்கிறார்கள். அதுதான் இயற்கை.”

மாரியப்பன் சிரித்தான். ஆனால், அந்தச் சிரிப்பு வலியை மூடிக்கொண்டது. “நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால், எனக்குள் இருக்கும் வெற்றிடத்தை உங்களால் பார்க்க முடியாது. செல்லம்மா இறந்த பிறகு, நான் ஒருபோதும் முழுமையாக வாழவில்லை. கமலம் என்னை நேசித்தாள். ஆனால், நான் அவளை நேசிக்கத் தவறிவிட்டேன். அதுதான் என் தவறு. அதுதான் என் பாவம்.”

“நீ எந்த பாவமும் செய்யவில்லை மாரியப்பா. நீ ஒரு மனிதன். மனிதர்கள் தவறு செய்கிறார்கள். அதுதான் காலம் நமக்குச் சொல்லித் தரும் பாடம்.”

மாரியப்பன் எழுந்தான். “நான் வீட்டுக்குப் போகிறேன். நாளை காலையில் மறுபடி வருகிறேன்.”

அவன் மெதுவாக நடந்து சென்றான். அவனுடைய உருவம் இருளில் மறைந்தது. சுந்தரமும், கோவிந்தனும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

சுந்தரம் சொன்னான், “கோவிந்தா… நாமும் வயதாகிக்கிட்டு இருக்கோம். நமக்கும் இப்படி ஒரு கதை இருக்கா?”

கோவிந்தன் சிரித்தான். “ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது சுந்தரம். ஒவ்வொரு நதிக்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது. நாம்தான் அதைச் சொல்லத் தெரியாமல் போகிறோம்.”

மறுநாள் காலை

மறுநாள் காலை, மாரியப்பன் வழக்கம்போல ஆலமரத்தின் கீழ் வந்தான். அவன் கையில் ஒரு சிறிய பெட்டி. சுந்தரமும் கோவிந்தனும் வந்தார்கள்.

“என்ன மாரியப்பா, அந்தப் பெட்டி?” என்று கேட்டான் சுந்தரம்.

“இது… என் வாழ்க்கை. நான் செல்லம்மாவுக்கு எழுதிய கடிதங்கள். அவள் எனக்கு எழுதிய கடிதங்கள். என் மகன் பிறந்தபோது எடுத்த புகைப்படம். என் மகளின் கல்யாணப் புகைப்படம். கமலம் எனக்குச் செய்த கடைசி உணவின் பட்டியல். இதெல்லாம் என் வாழ்க்கை.”

“இப்போது இதை எதற்கு எடுத்து வந்திருக்கிறாய்?”

“இதை நதியில் கரைக்கப் போகிறேன். என் கடந்த காலத்தை நதியில் விட்டுவிட்டுப் புதிதாக வாழப் போகிறேன்.”

மாரியப்பன் எழுந்தான். அவன் நதிக்கரை நோக்கி நடந்தான். சுந்தரமும் கோவிந்தனும் அவனைப் பின்தொடர்ந்தனர்.

தாமிரபரணி கரையில் நின்றான் மாரியப்பன். காலைக் கதிரவன் நதியின் மீது பொன்னிற ஒளியை வீசியது. மாரியப்பன் அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தான். ஒவ்வொரு கடிதமாக எடுத்து, நதியில் விட்டான். கடிதங்கள் தண்ணீரில் மிதந்து, மெதுவாகத் தொலைவில் சென்றன.

“செல்லம்மா… நான் உன்னை மறக்க மாட்டேன். ஆனால், நான் உன்னுடன் இறந்து போக மாட்டேன். நான் வாழ்வேன். என் மீதி நாட்களை வாழ்வேன்.”

பிறகு, கமலத்தின் கடைசி உணவுப் பட்டியலை நதியில் விட்டான்.

“கமலம்… என்னை மன்னித்துவிடு. நான் உன்னைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டேன். ஆனால், நீ சொன்னது சரிதான். நான் ஒரு பிணத்துடன் வாழ்ந்தேன். இனி நான் வாழ்வேன்.”

கடைசியாக, அவன் தன் கைகளை நதியில் நீட்டினான். தண்ணீரை அள்ளி, தன் தலையில் விட்டுக்கொண்டான்.

“தாயே தாமிரபரணி… என்னை ஏற்றுக்கொள். நான் உன் மகன். நான் இனி ஒரு புதிய பயணத்தைத் தொடங்குகிறேன்.”

அவன் திரும்பி வந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு புதிய பிரகாசம்.

சுந்தரம் கேட்டான், “இப்போது என்ன செய்யப் போகிறாய்?”

“முதலில், என் மகளுக்குப் போன் செய்யப் போகிறேன். பிறகு, என் மகனுக்கு. அவர்களைப் பார்க்கப் போகிறேன். என் பேரனுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதப் போகிறேன். ‘காலம் ஒரு நதி…’ என்று. ஆனால், இந்த முறை அந்தக் கடிதத்தில் சந்தோஷம் இருக்கும். நம்பிக்கை இருக்கும். வாழ்க்கை இருக்கும்.”

ஆலமரத்தின் கீழ்

மாலை மறுபடியும் வந்தது. மாரியப்பன் ஆலமரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் கையில் ஒரு புத்தகம். படித்துக்கொண்டிருந்தான். சுந்தரமும் கோவிந்தனும் வந்தார்கள்.

“என்ன படிக்கிறாய்?” என்று கேட்டான் கோவிந்தன்.

“இது… என் பேரன் அருளை எனக்கு அனுப்பிய புத்தகம். ‘The River of Time’ என்று பெயர். ஆங்கிலப் புத்தகம். எனக்கு ஆங்கிலம் அவ்வளவாகத் தெரியாது. ஆனால், படிக்க முயற்சிக்கிறேன்.”

“என்ன சொல்லுது அந்தப் புத்தகம்?”

“இதில் ஒரு வரி: ‘Time is a river. You cannot touch the same water twice, because the flow that has passed will never pass again. Enjoy every moment.’ (காலம் ஒரு நதி. நீ ஒரே தண்ணீரை இரண்டு முறை தொட முடியாது, ஏனென்றால் கடந்து போன ஓட்டம் மறுபடி வராது. ஒவ்வொரு கணத்தையும் ரசி.)”

மூவரும் அமைதியானார்கள். வானம் மெதுவாக இருட்டத் தொடங்கியது. மின்மினிப் பூச்சிகள் மறுபடியும் வந்தன. ஆலமரத்தின் இலைகள் மெதுவாக அசைந்தன. தாமிரபரணி தூரத்தில் மெதுவாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

மாரியப்பன் சொன்னான், “நண்பர்களே… நான் இப்போது ஒன்று புரிந்துகொண்டேன். நாம் நதியைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. நாம் அதில் மிதக்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நம் கடந்த காலம் நம்மை விட்டுப் போகாது. அது நம்முடன் இருக்கும். ஆனால், அதைச் சுமப்பது எப்படி என்பதை நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

“செல்லம்மா என் நெஞ்சில் இருக்கிறாள். அது உண்மை. கமலம் என்னை விட்டுப் போனாள். அதுவும் உண்மை. என் பிள்ளைகள் என்னை விட்டுப் பிரிந்தார்கள். அதுவும் உண்மை. ஆனால், நான் இன்னும் இங்கே இருக்கிறேன். இந்த ஆலமரத்தின் கீழ். இந்தக் கிராமத்தில். இந்த நதிக்கரையில்.

“நான் இன்னும் வாழ்கிறேன். அதுதான் மிகப்பெரிய உண்மை.”

சுந்தரம் கேட்டான், “மாரியப்பா… உனக்கு இப்போது சந்தோஷமாக இருக்கிறதா?”

மாரியப்பன் சிறிது நேரம் யோசித்தான். பிறகு சொன்னான், “சந்தோஷமாக இல்லை. ஆனால், அமைதியாக இருக்கிறது. அதுவே போதும்.”

*காலம் ஒரு நதி. அது ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. நாம் அதில் மிதக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதன் ஓட்டத்தை எதிர்க்காமல், அதனுடன் செல்ல வேண்டும். ஏனென்றால், ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு புதிய துளி. ஒவ்வொரு துளியும் ஒரு புதிய வாழ்க்கை. *

இந்தக் கதை ஒரு கற்பனைக் கதை. இதில் வரும் கதாபாத்திரங்கள், இடங்கள், சம்பவங்கள் அனைத்தும் கற்பனையானவை. ஆனால், இதில் வரும் உணர்வுகள் – காதல், இழப்பு, தனிமை, நம்பிக்கை – இவை அனைத்து மனிதர்களுக்கும் பொதுவானவை. காலம் ஒரு நதி. நாம் அனைவரும் அந்த நதியில் மிதக்கும் படகுகள். சில படகுகள் ஒன்றாகச் செல்கின்றன. சில பிரிகின்றன. ஆனால், அனைத்தும் கடலை நோக்கிச் செல்கின்றன.