“புதைக்கப்பட்ட உடல்கள் மௌனமாக இருந்தன; ஆனால் அவற்றின் எலும்புகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு கதையைக் மண் பேசத் தொடங்கும் இடம்.

யாழ்ப்பாணம். தென்னை மரங்களும், கடலும், நல்லூர் கந்தசுவாமி கோயிலின் மணியோசையும் நிறைந்த பூமி. ஆனால் இந்தப் பூமியின் மற்றொரு முகம் உண்டு. 2025-ஆம் ஆண்டு, பிப்ரவரி மாதம். வேலைக்காரர்கள் ஒரு மின் தகன மேடை கட்டுவதற்காகத் தோண்டிக் கொண்டிருந்தனர். மண்வெட்டி பட்டது… எலும்பு மீது. முதலில் ஒன்று, பின்னர் இரண்டு, பின்னர் ஒரு குழந்தையின் முழு எலும்புக்கூடு.

யாழ்ப்பாணத்தின் சிவப்பு மண், 26 ஆண்டுகளாகத் தான் பத்திரமாக வைத்திருந்த இரகசியத்தை வெளியே துப்பத் தொடங்கியது. 1998-ஆம் ஆண்டு, போர் முடிவடையவில்லை; 2009-இல் முடிந்தது. ஆனால் செம்மணியின் மண், 1996-ஆம் ஆண்டிலேயே பேசத் தயாராக இருந்தது. அன்று அதற்குக் காது கொடுக்க யாரும் இல்லை. இன்று, உலகமே கேட்கிறது.

இந்தக் கட்டுரை, செம்மணியின் வேதனையை – எலும்புகளின் மொழியில் எழுதப்பட்ட ஒரு இனத்தின் சோகக் காவியத்தை – உங்கள் முன் வைக்கிறது.

செம்மணியின் கதை 1998-இல் தான் முதன்முதலாக வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. அதற்குக் காரணம், இராணுவ வீரர் சோமரத்ன ராஜபக்ஷே.

ராஜபக்ஷே, 1998-ஆம் ஆண்டு பள்ளிச் சிறுமி கிருஷாந்தி குமாரசாமி (Krishanthi Kumaraswamy) என்பவரைக் கூட்டுப் பலாத்காரம் செய்து, படுகொலை செய்த குற்றத்திற்காக மரண தண்டனை பெற்ற ஒரு வீரர். அவர் தூக்கிலிடப்படவில்லை; ஆனால் அவரது வாக்குமூலம் இலங்கையின் வரலாற்றையே உலுக்கியது.

நீதிமன்றத்தில் ராஜபக்ஷே சொன்னார்:

“எங்களுக்கு உத்தரவு வந்தது. மூன்று நூறு முதல் நானூறு உடல்களை இரவோடு இரவாக அப்புறப்படுத்தச் சொன்னார்கள். நாங்கள் அவற்றைச் செம்மணியில் புதைத்தோம். சந்திரன் வெளிச்சத்தில்… மண்வெட்டிகளின் சத்தம்… அதற்கு மேல் எதுவும் தெரியாது.”

இந்த வாக்குமூலத்தைத் தொடர்ந்து, 1999-ஆம் ஆண்டு செம்மணியில் முதல் அகழ்வாராய்ச்சி நடைபெற்றது. அப்போது 15 எலும்புக்கூடுகள் மட்டுமே கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. அவற்றில் இரண்டு மட்டுமே அடையாளம் காணப்பட்டன. பின்னர், அந்த விசாரணை திடீரென நிறுத்தப்பட்டது. யாரும் எதுவும் கேட்கவில்லை. செம்மணி மீண்டும் மௌனமானது.

ஆனால் மண் ஒருபோதும் மௌனமாக இருப்பதில்லை. அது காத்திருந்தது. 26 ஆண்டுகள்.

2025 – மண் மீண்டும் பேசுகிறது

பிப்ரவரி 2025. அகழ்வாராய்ச்சி நிறுத்தப்பட்டு 26 ஆண்டுகள் கழித்து, ஒரு சாதாரண கட்டுமானப் பணி மீண்டும் செம்மணியின் கதையைத் திறந்தது. இம்முறை, மண் சும்மா பேசவில்லை; அது அலறியது.

ஜூன் 2025: முதல் கட்ட அகழ்வாராய்ச்சியில், 19 எலும்புக்கூடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.

ஜூலை 2025: எண்ணிக்கை 65 ஆக உயர்ந்தது. அப்போதுதான் மிகக் கொடூரமான உண்மை வெளிவந்தது. ஒரு சிறுமியின் எலும்புக்கூடு, அவளது பள்ளிப்பையுடன் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. வயது: 4 முதல் 6 வரை.

ஆகஸ்ட் 2025: எண்ணிக்கை 141 ஆக உயர்ந்தது. மொத்தம் 165 சதுர மீட்டர் பரப்பளவில், 135 உடல்களுக்கு எந்த ஆடையும் இல்லை – படுகொலை செய்யப்பட்டவர்கள் ஆடையின்றிப் புதைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

செப்டம்பர் 2025: 191 எலும்புக்கூடுகள். அக்டோபர் 2025: 200-ஐத் தாண்டியது.

தேதி	கண்டுபிடிக்கப்பட்ட எலும்புக்கூடுகளின் எண்ணிக்கை	சிறப்பு
பிப்ரவரி 2025	முதல் எலும்புகள்	கட்டுமானப் பணியின் போது கண்டுபிடிப்பு
ஜூன் 2025	19	முதல் கட்ட அதிகாரப்பூர்வ அகழ்வு
ஜூலை 2025	65	4-5 வயது சிறுமியின் எலும்புக்கூடு அடையாளம்
ஆகஸ்ட் 2025	141	135 உடல்களுக்கு ஆடை இல்லை
செப்டம்பர் 2025	191	இரண்டாம் கட்ட அகழ்வு முடிவு
அக்டோபர் 2025	200+	அகழ்வு தொடர்கிறது

குழந்தைகளின் பொருட்கள் – வேதனையின் உச்சம்

ஒரு போர்க்களத்தில் வீரர்கள் இறப்பது துயரம். ஆனால் ஒரு குழந்தை இறப்பது… அது இயற்கைக்கு எதிரான குற்றம். செம்மணியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பொருட்களின் பட்டியல், இதயத்தைப் பிளக்கிறது.

சிறுமி ஒருத்தியின் எலும்புக்கூட்டுடன் இருந்தவை:

ஒரு பள்ளிப்பை (School bag) – நீல நிறம். உள்ளே புத்தகங்கள் இருந்திருக்கலாம். அவள் எழுதப் பழகிக்கொண்டிருந்திருப்பாள்.
ஒரு குழந்தைப் பாட்டில் (Baby bottle) – பாலை ஊற்றிக் குடிக்கும் வயது. எத்தனை இரவுகள் அவள் அதனுடன் தூங்கியிருப்பாள்?
ஒரு சத்தம் போடும் பொம்மை (Squeaky toy) – அவளுக்குப் பிடித்த பொம்மை. அம்மாவிடம் “இதை எடுத்துட்டுப் போவேன்” என்று சொல்லியிருப்பாள்.
சிறிய மணிக் காப்புகள் (Tiny bead bangles) – அவள் கையில் அணிந்திருந்த கண்ணாடி வளையல்கள். அது உடைந்து கிடக்கிறது.

மற்ற குழந்தைகளின் எச்சங்கள்:

குழந்தைகளின் ஆடைகள் (Toddlers’ dresses)
சாக்ஸ் மற்றும் காலணிகள் (Socks and footwear)
ஒரு பேபி பவுடர் டிரே (Baby powder tray) – தாய் ஒருத்தி தன் குழந்தைக்குப் பவுடர் போட்டுக்கொண்டிருந்த தட்டு.

இந்தப் பொருட்களைப் பார்க்கும்போது, ஒரே ஒரு கேள்விதான் எழுகிறது: இந்தக் குழந்தைகள் என்ன பாவம் செய்தார்கள்? அவர்களுக்கு ஆயுதம் எடுத்துத் தெரியாது. அரசியல் தெரியாது. இனப் பகை தெரியாது. அவர்களுக்குத் தெரிந்தது ஒன்றுதான் – தங்கள் அம்மாவின் மடி, தங்கள் பொம்மைகள், தங்கள் பள்ளிப்பை.

காணாமல் போனோர் பட்டியலில் ஒரு குழந்தை கூட இல்லை – 2003-ஆம் ஆண்டு இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணையத்தின் அறிக்கையில், 281 காணாமல் போனோர் பட்டியலில் ஒரு குழந்தை கூட இல்லை. அதாவது, இந்தக் குழந்தைகள் யாரும் “காணாமல் போகவில்லை”. அவர்கள் “மறைக்கப்பட்டனர்”. அவர்களின் இருப்பு முற்றாக அழிக்கப்பட்டது.

சாட்சிகள் – உயிருடன் இருப்பவர்களின் கதை

எலும்புகள் மட்டுமல்ல செம்மணியின் சாட்சிகள். இன்றும், கண்ணீருடன் தங்கள் காணாமல் போன கணவனையோ, மகனையோ, சகோதரனையோ தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான தாய்மார்களும் சாட்சிகள்தான்.

அமலநாதன் மேரி கலிஸ்டா

மேரி கலிஸ்டாவின் கணவர், 1996-ஆம் ஆண்டு இராணுவத்தினரால் கைது செய்யப்பட்டார். அன்று முதல் அவரைப் பற்றி எந்தத் தகவலும் இல்லை.

“ஆகஸ்ட் 5, 2025 அன்று, பொருட்களை அடையாளம் காணும் நிகழ்வுக்குச் சென்றேன். ஒரு வேளை என் கணவரின் ஆடையாவது கிடைக்குமோ என்று நம்பினேன். ஒரு சரோங்க் கிடைத்தது. ஆனால் அது என் கணவருடையது இல்லை. அவர் கைது செய்யப்பட்டபோது நீல நிற சரோங்க் அணிந்திருந்தார். எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. அதற்குப் பதிலாக, சிறு குழந்தைகளின் ஆடைகளைத்தான் பார்த்தேன். அழுகை வந்துவிட்டது.”

“என் ஆசை, என் கணவர் உயிரோடு திரும்பி வர வேண்டும். அது முடியாவிட்டால், குறைந்த பட்சம் அவர் இறந்துவிட்டார் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். இராணுவம்தான் அவரைக் கைது செய்தது. அவர்கள்தான் பொறுப்பு. அவர்கள் இழப்பீடு தர வேண்டும்.” – மேரி கலிஸ்டா

சிவநாதன் செல்வமலர்

செல்வமலரின் சகோதரர், 1996-ஆம் ஆண்டு இராணுவத்தினரால் கைது செய்யப்பட்டார். கண்ணைக் கட்டி லொறியில் தூக்கிச் செல்லப்பட்டார். பின்னர், 2009-ஆம் ஆண்டு, அவரது கணவரும் ஒரு சோதனைச் சாவடியில் கைது செய்யப்பட்டார். கடைசியாகக் கணவர் போன் செய்து “என்னைக் கைது செய்துவிட்டார்கள்” என்று சொன்னார். அதுவே கடைசி.

“நாங்கள் எல்லா சிறைச்சாலைகளையும் சோதித்தோம். அவர்களைக் காணோம். 100-க்கும் மேற்பட்ட எலும்புக்கூடுகள் தோண்டி எடுக்கப்பட்டிருப்பதாகச் சொல்லும்போது, எங்களுக்குப் பயமாக இருக்கிறது. மோசமானதை எதிர்பார்க்கிறோம்.” – சிவநாதன் செல்வமலர்

தம்பிராசா செல்வராணி

செல்வராணி, காணாமல் போனோரின் உறவினர்கள் சங்கத்தின் (ARED) தலைவி. அவரது கணவர் 2009-ஆம் ஆண்டு, போர் முடிவதற்குச் சற்று முன்னர், இராணுவத்தினரிடம் சரணடைந்த பின்னர் காணாமல் போனார்.

“ஒவ்வொரு முறை ஒரு புதைகுழி தோண்டப்படும்போதும் என்னால் தூங்க முடியாது. அடுத்து யாருடைய எலும்புகள் கிடைக்குமோ என்ற பயம் என்னை வாட்டுகிறது. 17 ஆண்டுகளாக, ஒவ்வொரு ஜனாதிபதியும் மாறும்போதும், ‘எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு என்ன ஆயிற்று என்று சொல்லுங்கள்’ என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். இதுவரை பதில் இல்லை.”

“நான் போராட்டங்களுக்குச் செல்லும்போது, CID அதிகாரிகள் என்னை மிரட்டுகிறார்கள். ‘உங்கள் உறவினர்கள் இறந்துவிட்டார்கள், நீங்கள் ஏன் இன்னும் அங்கே போகிறீர்கள்?’ என்று கேட்கிறார்கள்.” – தம்பிராசா செல்வராணி

உடல்களின் மொழி – கொடூரத்தின் புவியியல்

செம்மணியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட எலும்புக்கூடுகள் எப்படி இருந்தன? அவற்றின் அமைப்பு மிக முக்கியமான தகவலை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆழமற்ற புதைகுழிகள்

உடல்கள் அரை மீட்டர் முதல் ஒன்றரை மீட்டர் ஆழத்தில் புதைக்கப்பட்டிருந்தன. இது மிக ஆழமற்றது. மேலும், உடல்கள் சீரற்ற முறையில், ஒன்றன் மேல் ஒன்றாகக் குவிக்கப்பட்டிருந்தன. சில உடல்கள் வளைந்த நிலையில் இருந்தன.

இதன் அர்த்தம் என்ன? இவர்கள் இறந்த பின்னர் புதைக்கப்படவில்லை; இவர்கள் உயிருடன் இருக்கும்போதே இங்கு கொண்டுவரப்பட்டு, கொல்லப்பட்டு, அவசரமாகக் குவிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று நிபுணர்கள் சந்தேகிக்கிறார்கள்.

ஆடையின்மை

135 உடல்களுக்கு எந்த ஆடையும் இல்லை. ஒரு வயது வந்தவரின் ஆடை மட்டும் அடையாளம் காணப்பட்டது. ஆடை இல்லாமல் புதைக்கப்படுதல் என்பது, இவர்களின் அடையாளத்தை முழுமையாக அழிக்கும் ஒரு முயற்சியாகும். உடலை அடையாளம் காண முடியாதபடி செய்ய, ஆடைகள் அகற்றப்பட்டன. பின்னர், உடல்கள் மீது மண் கொட்டப்பட்டது.

கைகள் கட்டப்பட்ட நிலை

சில எலும்புக்கூடுகளின் கைகள், முதுகுக்குப் பின்னால் கட்டப்பட்ட நிலையில் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. இவர்கள் உயிருடன் கைது செய்யப்பட்டு, கைகட்டி, பின்னர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

புவியியல் ராடார் முடிவுகள்

தற்போது வரை தோண்டப்பட்ட பகுதி, மொத்தப் பரப்பளவில் மூன்றில் ஒரு பகுதி மட்டுமே. புவியியல் ராடார் மூலம் மீதமுள்ள பகுதிகளை ஆராய்ந்ததில், இன்னும் மூன்று மடங்கு பெரிய பரப்பளவில் எலும்புகள் புதைந்திருப்பதற்கான அறிகுறிகள் உள்ளன.

அதாவது, இதுவரை 200 எலும்புக்கூடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட நிலையில், இன்னும் 600-க்கும் மேற்பட்ட எலும்புக்கூடுகள் மண்ணுக்குள் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. 1998-இல் சோமரத்ன ராஜபக்ஷே சொன்ன “300 முதல் 400 உடல்கள்” என்ற எண்ணிக்கை உண்மையாக இருக்கும் பட்சத்தில், அதை விட இரு மடங்கு அதிகமாக இருக்கலாம்.

இராணுவக் கட்டுப்பாடும், மூடப்பட்ட விசாரணையும்

செம்மணியின் மிகப் பெரிய கேள்வி: இது எப்படி நடந்தது? யாருடைய உத்தரவின் பேரில்?

இராணுவக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதி

1996-ஆம் ஆண்டு, இலங்கை இராணுவம் LTTE-யிடமிருந்து யாழ்ப்பாணத்தை மீட்ட பின்னர், செம்மணிப் பகுதி முழுவதும் இராணுவத்தின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. அங்கு சோதனைச் சாவடிகள் இருந்தன. உள்ளே நுழைபவர்களும், வெளியேறுபவர்களும் சோதிக்கப்பட்டனர். 1996 முதல் 2009 வரை, 13 ஆண்டுகள், இந்தப் பகுதியில் இராணுவத்தின் அனுமதியின்றி எதுவும் நடக்க முடியாது.

எனவே, இங்கு 400 உடல்களைப் புதைக்க வேண்டுமென்றால், அது இராணுவத்தின் அறிவின்றி நடந்திருக்க முடியாது. இது இராணுவத்தின் உத்தரவின் பேரில் நடந்த ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட படுகொலை.

1999 விசாரணை – ஏன் நிறுத்தப்பட்டது?

1999-ஆம் ஆண்டு, ராஜபக்ஷேயின் வாக்குமூலத்தைத் தொடர்ந்து, 15 எலும்புக்கூடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது, 7 இராணுவ வீரர்கள் மீது குற்றச்சாட்டுகள் பதிவு செய்யப்பட்டன. ஆனால், திடீரென அந்த விசாரணை அவ்வளவு எளிதாக நிறுத்தப்பட்டது. யாரும் சிறைக்குச் செல்லவில்லை. அந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் எங்கோ மறைந்துபோயின.

இதன் அர்த்தம்: உத்தரவு மிக உயரிய இடத்திலிருந்து வந்தது. கீழ்நிலை வீரர்களைத் தண்டித்தால், உயர்நிலை அதிகாரிகளின் பெயர் வெளியாகும் என்ற பயத்தில், முழு விசாரணையுமே மூடப்பட்டது.

தற்போதைய அகழ்வாராய்ச்சி – ஒரு புதிய நம்பிக்கையா?

2025-ஆம் ஆண்டு அகழ்வாராய்ச்சி, முந்தையதை விட வேறுபட்டது. இம்முறை, யாழ்ப்பாண நீதவான் நீதிமன்றத்தின் நேரடிக் கண்காணிப்பின் கீழ் இது நடைபெறுகிறது. பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் வழக்கறிஞர்களும், OMP (Office on Missing Persons) அதிகாரிகளும், நிபுணர்களும் இணைந்து செயல்படுகிறார்கள்.

இதுவரை நடந்த முக்கிய நிகழ்வுகள்:

ஆகஸ்ட் 5, 2025: கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பொருட்களைப் பொதுமக்கள் அடையாளம் காணும் நிகழ்வு. 200-க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் வந்தனர். யாராலும் எதையும் அடையாளம் காண முடியவில்லை. ஆனால், அந்தக் காட்சி ஒரு பிணவறையின் மௌனத்தை விடக் கொடூரமானதாக இருந்தது.
ஜூன் 25, 2025: ஐ.நா மனித உரிமைகள் தலைவர் ஃபோல்கர் டர்க் (Volker Türk) நேரில் சென்று பார்வையிட்டார். அவர் சொன்னார்: “இங்கே பூமி எந்த சாட்சியையும் விட உரக்கப் பேசுகிறது” .
செப்டம்பர் 1, 2025: புதிய ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க செம்மணிக்கு வந்தார். இது ஒரு வரலாற்றுச் சின்னமான விஜயம். ஆனால், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு இது போதுமா?

தடைகளும் சவால்களும்

இருந்தபோதிலும், பல தடைகள் உள்ளன:

நிதி பற்றாக்குறை: ஆய்வுக்குப் போதுமான நிதி ஒதுக்கப்படவில்லை.
நிபுணர்கள் பற்றாக்குறை: போதுமான எண்ணிக்கையில் போரன்சிக் நிபுணர்கள் இல்லை. வெளிநாட்டு உதவி தேவைப்படுகிறது.
மிரட்டல்கள்: CID அதிகாரிகள், அகழ்வாராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களை மிரட்டியதாகத் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.

அரசியல் – உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் ஒரு நாடு

செம்மணியின் மிகப்பெரிய தடை, தொழில்நுட்பமோ, நிதியோ அல்ல. மிகப்பெரிய தடை அரசியல் விருப்பமின்மை.

இராணுவத்தைக் குற்றம் சாட்ட முடியுமா?

இலங்கையில், சிங்கள பௌத்த தேசியவாதிகள் இராணுவத்தைப் போற்றுகிறார்கள். 2009-ஆம் ஆண்டு LTTE-யைத் தோற்கடித்து, 30-ஆண்டுப் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது இராணுவம்தான். இந்தப் பின்னணியில், இராணுவத்தின் மீது குற்றம் சாட்டுவது என்பது அரசியல் தற்கொலைக்குச் சமம்.

செம்மணியில் இராணுவம் பொதுமக்களைப் படுகொலை செய்தது என்று அதிகாரப்பூர்வமாக ஒப்புக்கொண்டால், அந்த உத்தரவைப் பிறப்பித்த உயர் அதிகாரிகள் யார்? அப்போதைய அரசுத் தலைமைக்கும் இது தொடர்புடையதா? இந்தக் கேள்விகள் எழுவதைத் தவிர்க்கவே, விசாரணைகள் தடம் புரளச் செய்யப்பட்டன.

புதிய அரசு – புதிய நம்பிக்கையா?

அநுர குமார திசாநாயக்க தலைமையிலான புதிய அரசு, செம்மணி விஷயத்தில் திறந்த நிலைப்பாட்டை எடுத்துள்ளது. ITAK (இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி) ஜனாதிபதிக்குக் கடிதம் எழுதி, சர்வதேச கண்காணிப்பில் விசாரணை நடத்தக் கோரியுள்ளது.

ஆனால், இராணுவத்தின் மீது நேரடியாக விசாரணை நடத்துவது, தேசியவாதிகளின் கோபத்தைச் சம்பாதித்துக் கொடுக்கும். எனவே, உண்மையான நீதி கிடைக்குமா என்பது இன்னும் கேள்விக்குறிதான்.

உலகின் கண்கள் – பன்னாட்டு சமூகத்தின் பதில்

செம்மணி இனி இலங்கையின் உள்நாட்டுப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல. உலகின் கண்கள் இப்போது இந்தச் சிறிய மண் துண்டின் மீது திரும்பியுள்ளன.

ஐ.நா மனித உரிமைகள் ஆணையம் (UNHRC)

ஐ.நா மனித உரிமைகள் ஆணையம், பல ஆண்டுகளாக இலங்கையைப் போர்க்குற்றங்கள் குறித்து விசாரிக்க வலியுறுத்தி வருகிறது. செம்மணி அகழ்வாராய்ச்சி, “இலங்கை தனது சொந்தக் குடிமக்களின் மீது இழைத்த குற்றங்களைத் தானாக முன்வந்து விசாரிக்கத் தயாராக இல்லை” என்பதற்கு மற்றொரு உறுதியான சான்றாகும்.

பன்னாட்டு குற்றவியல் நீதிமன்றத்திற்கு (ICC) அழுத்தம்

பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களும், சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளும், இலங்கை வழக்கை ICC-க்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று குரல் கொடுத்து வருகின்றனர். 1998-ஆம் ஆண்டு சோமரத்ன ராஜபக்ஷே, சர்வதேச விசாரணைக்கு முன் சாட்சியமளிக்கத் தயாராக இருப்பதாக தனது மனைவி மூலம் அறிவித்துள்ளார். இது மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக இருக்கும்.

மண்ணுக்குள் மறைந்த உண்மைகள் வெளியே வரட்டும்

செம்மணி என்பது ஒரு புதைகுழி மட்டுமல்ல. அது ஒரு இனத்தின் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட மிகப் பெரிய குற்றத்தின் உறைவிடம். அங்கே குழந்தைகளின் பொம்மைகளும், பள்ளிப்பைகளும், தாய்மார்களின் கண்ணீரும் புதைந்து கிடக்கின்றன.

செம்மணி நமக்குச் சொல்லும் பாடம் இதுதான்:

வரலாறு என்பது வெற்றியாளர்களால் எழுதப்படுவது; ஆனால் உண்மை எப்போதும் மண்ணுக்குள் புதைந்து கிடக்கிறது. 26 ஆண்டுகளாகச் செம்மணி மண் அந்த உண்மையைப் பத்திரமாக வைத்திருந்தது. இப்போது அது வெளியே வந்துகொண்டிருக்கிறது.
“காணாமல் போனவர்கள்” என்ற சொல் ஒரு மறைப்பு. இவர்கள் காணாமல் போகவில்லை; இவர்கள் கடத்தப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். அவர்களின் குரல்களை அடக்க, “காணாமல் போனார்கள்” என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டது.
நீதி என்பது சாத்தியமானது, ஆனால் அதற்கு அரசியல் விருப்பம் வேண்டும். புதிய அரசு உண்மையான நல்லிணக்கத்தை விரும்பினால், செம்மணியில் தொடங்க வேண்டும். உத்தரவு பிறப்பித்த உயர் அதிகாரிகள் யார் என்பதை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

ஒரு குழந்தையின் பள்ளிப்பை… ஒரு குழந்தையின் பால் பாட்டில்… ஒரு குழந்தையின் பொம்மை…

இவை ஒரு நாகரிகத்தின் விழுமியங்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் பொருட்கள். இவை மண்ணுக்குள் மறைந்து கிடந்த உண்மைகள். இனி அவை மறைய அனுமதிக்கக் கூடாது.

செம்மணியின் மண் இன்னும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. நாம் அதன் குரலைக் கேட்க வேண்டும். ஏனென்றால், அந்தக் குரல் இறந்தவர்களின் குரல் மட்டுமல்ல; அது நம்மையும், நம் எதிர்காலத்தையும் பற்றிய குரல்.

“மண்ணுக்குள் மறைந்த உண்மைகள் ஒருபோதும் இறந்து போவதில்லை. அவை காத்திருக்கின்றன – நியாயம் கேட்கத் தக்க ஒரு நாளுக்காக.”

குறிப்பு: இக்கட்டுரை 2025-2026 ஆம் ஆண்டுகளில் வெளியிடப்பட்ட பல சர்வதேச ஊடக அறிக்கைகள், நீதிமன்ற ஆவணங்கள், மற்றும் நேரில் பேட்டி அடிப்படையில் எழுதப்பட்டது. செம்மணியின் அகழ்வாராய்ச்சி இன்னும் நடைபெற்று வருகிறது. புதிய தகவல்கள் வெளிவரும்போது, இக்கட்டுரை தொடர்ந்து புதுப்பிக்கப்படும்.