விழுவதெல்லாம் எழுவதற்குத்தானே தவிர அழுவதற்கு அல்ல

“மண்ணில் விழும் ஒவ்வொரு விதையும் ஒரு மரமாக எழுகிறது. அதுபோலத்தான் நாமும். விழுவதெல்லாம் எழுவதற்குத்தான். இதுதான் எங்கள் முன்னோர்கள் சொன்ன உறுதிமொழி.”

யாழ்ப்பாணம், கோண்டாவில் கிராமம். 1990-ஆம் ஆண்டு, ஜனவரி மாதம். பொங்கல் பண்டிகைக்கு மூன்று நாட்கள் மட்டுமே இருந்தன. கிராமம் முழுவதும் புத்தாடை உடுத்தி, மஞ்சள் குங்குமத்துடன், புதுப் பானைகளை வாங்கும் பரபரப்பில் இருந்தது.

செல்லத்துரை வீட்டு முற்றத்தில், அவனுடைய 15 வயது மகள் தங்கம்மா சிறிய பானையில் அரிசியை ஊற்றி, அடுப்பில் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். “அப்பா, இந்தப் பொங்கலுக்கு நீங்க மட்டும் அப்பாவோட கதையைச் சொல்லுங்க” என்றாள்.

செல்லத்துரைக்கு வயது 48. அவன் ஒரு விவசாயி. மூன்று ஏக்கர் நிலம். இரண்டு மாடுகள். ஒரு மனைவி – கமலம். மூன்று பிள்ளைகள் – மூத்தவள் தங்கம்மா, இரண்டாவது மகன் செல்வம் (12) , கடைசி மகள் தேவகி (5) .

“கதையா? என்ன கதை சொல்ல?” என்று சிரித்தான் செல்லத்துரை.

“நீங்க இளமையில் ஒரு முறை கிணற்றுக்குள் விழுந்த கதை. அது தெரியுமா?”

செல்லத்துரை சிரிப்பு அடங்கினான். “அதுவா… அதுக்கு ஒரு கதை இருக்கு. நான் விழுந்தேன், எழுந்தேன். அதுதான் கதை. விழுவதெல்லாம் எழுவதற்குத்தானே, தங்கம்மா. அழுவதற்கு அல்ல.”

தங்கம்மா அதன் பொருளை அப்போது புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஆனால், அந்த வார்த்தைகள் அவள் மனதில் ஒரு விதையாக விழுந்தன. மண்ணில்.

1990-ஆம் ஆண்டு, இலங்கையில் இரண்டாம் ஈழப் போர் தீவிரமடைந்து கொண்டிருந்தது. இந்திய அமைதி காக்கும் படை (IPKF) வெளியேறிய பின்னர், புலிகளும், இலங்கை இராணுவமும் மீண்டும் மோதத் தொடங்கின. கிராமங்களில் இராணுவச் சோதனைகள் அதிகரித்தன.

ஜனவரி 15, 1990. பொங்கல் பண்டிகை. செல்லத்துரை குடும்பம் கோயிலுக்குச் சென்றது. தங்கம்மாவுக்குப் பிடித்த நிறம் மஞ்சள். அவள் அன்று மஞ்சள் நிறப் புடவை அணிந்திருந்தாள். தேவகிக்கு மஞ்சள் நிறக் குப்பி. செல்வத்துக்குப் பட்டுப் பனியன்.

கோயிலில் பூசை முடிந்து வெளியே வந்தபோது, சாலையில் இராணுவ லொறி ஒன்று நின்றது. ஒரு வீரர் இறங்கி, “இவங்க எல்லாம் யாரு?” என்று கேட்டார்.

“என் குடும்பம்” என்றான் செல்லத்துரை.

“நாளைக்குக் காலையில் வீட்டுக்கு வர்றோம். எல்லாரும் வீட்டில இருங்க” என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள்.

அந்த இரவு, தங்கம்மா தூங்கவில்லை. அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான பயம். “அம்மா, நமக்கு என்ன ஆகும்?” என்று கேட்டாள்.

கமலம் அவளை அணைத்துக் கொண்டாள். “ஒண்ணும் ஆகாது குட்டி. உங்கப்பா இருக்காரு.”

ஜனவரி 16, 1990. காலை 5:30 மணி. வீட்டின் கதவு சத்தமாகத் தட்டப்பட்டது. பதினைந்து இராணுவ வீரர்கள். அவர்கள் கையில் துப்பாக்கிகள். டார்ச் வெளிச்சத்தில் இருள் கிழிக்கப்பட்டது.

“எல்லாரும் வெளியே வாங்க” என்று கத்தினார்கள்.

செல்லத்துரை, கமலம், தங்கம்மா, செல்வம், தேவகி – ஐந்து பேரும் வெளியே இழுத்துச் செல்லப்பட்டார்கள். வீட்டின் முன், ஒரு பெரிய லொறியில் மற்றும் பல குடும்பங்களும் ஏற்றப்பட்டிருந்தார்கள். பெண்கள் அழுகை, குழந்தைகள் அலறல், ஆண்கள் கெஞ்சுதல் – எல்லாம் கலந்து ஒரு பயங்கரமான ஒலி.

தேவகி தன் தங்கையைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டாள். “தங்கம்மா, நம்ம வீட்டுக்குப் போகலாமா? எனக்குப் பயமாயிருக்கு.”

“பயப்படாதே, தேவகி. நான் இருக்கிறேன். அப்பா இருக்காரு.”

லொறி நகர்ந்தது. எங்கே போகிறோம் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. சுமார் ஒரு மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, லொறி நின்ற இடம் – செம்மணி.

அங்கே ஒரு பெரிய வெட்ட வெளி. ஏற்கனவே நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் கூட்டப்பட்டிருந்தார்கள். பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள். எல்லோரும் தரையில் உட்கார வைக்கப்பட்டார்கள். எந்த உணவும் இல்லை. தண்ணீர் இல்லை.

இரவு 11 மணி. தங்கம்மா ஒரு சத்தம் கேட்டாள். முதலில் ஒரு துப்பாக்கி. பின்னர் ஒரு வெடிகுண்டு. பின்னர் நூற்றுக்கணக்கான துப்பாக்கிகள். ஒரு பெரும் இரைச்சல். பின்னர் மௌனம். முழுமையான மௌனம்.

தங்கம்மாவுக்கு ஒரு குண்டு பட்டது. அவள் வலது கால் செயலிழந்தது. ஆனால், அவள் உயிர் தப்பினாள். அவள் தரையில் விழுந்தாள். கண்களைத் திறக்க முடியவில்லை. ஆனால், காதுகள் மட்டும் கேட்டன. சில விநாடிகள் கழித்து, இராணுவ லொறிகள் திரும்பிச் சென்றன. பின்னர் மீண்டும் மௌனம்.

தங்கம்மா கண்விழித்தாள். அப்பா இல்லை. அம்மா இல்லை. தம்பி இல்லை. தங்கை இல்லை. சுற்றிலும் உடல்கள். சில நகர்ந்தன. சில இறந்து கிடந்தன. இரத்தம் நெடி. மண்ணின் வாசனை.

அவள் மெதுவாகத் தரையில் ஊர்ந்தாள். ஒரு கால் வேலை செய்யவில்லை. ஆனால், கைகள் இருந்தன. ஒரு கையால் மண்ணைப் பிடித்து, மற்றொரு கையால் உடலை இழுத்துச் சென்றாள். விடியற்காலையில், ஒரு சிறிய குடிசை தெரிந்தது. அங்கே ஒரு முதியவர் இருந்தார்.

“என்னம்மா, உனக்கு என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்டார்.

“எல்லோரும் செத்துப் போனாங்க. எனக்கு ஒரு கால் வேலை செய்யலை. நான் உயிரோடு இருக்கேன். ஆனா… நான் விழுந்துட்டேன்” என்று அழுதாள்.

முதியவர் அவளைத் தூக்கிக் கொண்டு, மருத்துவமனைக்குக் கூட்டிச் சென்றார். வழியில், அவர் சொன்னார்: “மகளே, நீ விழுந்தாய். ஆனால், நீ இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறாய். விழுவதெல்லாம் எழுவதற்குத்தான். நீ மீண்டும் எழுவாய்.”

தங்கம்மா அந்த வார்த்தைகளைத் தன் மனதில் பதித்துக் கொண்டாள். அது அவளுடைய முதல் பாடம். “விழுவதெல்லாம் எழுவதற்குத்தான்.”

தங்கம்மா மருத்துவமனையில் ஐந்து மாதங்கள் இருந்தாள். அவளுக்கு ஒரு காலை இழக்க வேண்டியிருந்தது. மருத்துவர்கள் முடிவு செய்தார்கள்: “இந்தக் காலை வெட்டி எடுக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், தொற்று உடல் முழுவதும் பரவும்.”

தங்கம்மா ஒரு முடிவு எடுத்தாள். “வெட்டுங்கள். ஒரு காலை இழக்கிறேன். ஆனால், உயிரை இழக்க மாட்டேன்.”

அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமாக நடந்தது. தங்கம்மா ஒரு ஊன்றுகோலைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினாள். முதலில் நடப்பது கடினமாக இருந்தது. ஆனால், அவள் விடாமுயற்சியுடன் பழகினாள்.

ஒரு நாள், மருத்துவமனையின் மொட்டை மாடியில் நின்று, அவள் சூரிய உதயத்தைப் பார்த்தாள். “அம்மா, அப்பா, தேவகி, செல்வம் – நீங்கள் இல்லை. ஆனால், நான் இருக்கிறேன். நான் உங்கள் சார்பாக வாழ்வேன். நான் எழுவேன்” என்று சத்தியம் செய்தாள்.

தங்கம்மா கொழும்புக்கு வந்தாள். அவளுக்கு வேறு வழியில்லை. உறவினர்கள் யாரும் இல்லை. அவள் ஒரு சிறிய அறையை வாடகைக்கு எடுத்தாள். தையல் வேலை கற்றுக் கொண்டாள். பகலில் கடையில் வேலை, இரவில் தையல் பயிற்சி.

ஒரு நாள், ஒரு இளைஞன் அவள் கடைக்கு வந்தான். அவன் பெயர் சுதாகர். அவன் ஒரு ஓட்டுநர். அவனுக்கு தங்கம்மாவின் கதை தெரியாது. அவன் அவளது கைவேலையைப் பாராட்டினான்.

“உங்களுக்குத் திருமணமாகியிருக்கிறதா?” என்று கேட்டான்.

“இல்லை. எனக்கு ஒரு கால் இல்லை. என்னால் நடக்க முடியாது. யார் என்னை மணப்பார்கள்?” என்று சிரித்தாள்.

“எனக்கு உங்கள் கால் தேவையில்லை. உங்கள் உள்ளம் தேவை” என்றான் சுதாகர்.

அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். தங்கம்மா ஒரு சிறிய தையல் கடையைத் தொடங்கினாள். அவளுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். பெயர் விடிவெள்ளி. விடிவெள்ளிக்கு வயது ஒரு வருடம். அவன் முதல் வார்த்தையாகச் சொன்னது: “அம்மா”.

தங்கம்மா அழுதாள். “நான் இறக்கவில்லை. நான் உயிரோடு இருக்கிறேன். நான் எழுந்துவிட்டேன்.”

2002-ஆம் ஆண்டு, இலங்கை அரசுக்கும், புலிகளுக்கும் இடையில் நோர்வே மத்தியஸ்தத்தில் சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் தொடங்கின. ஒரு புதிய நம்பிக்கை பிறந்தது. போர் முடியும் என்று எல்லோரும் எதிர்பார்த்தார்கள்.

தங்கம்மா முடிவு செய்தாள். “நான் செம்மணிக்குப் போக வேண்டும். என் குடும்பத்தை ஒருமுறை பார்க்க வேண்டும்.”

விடிவெள்ளிக்கு அப்போது வயது 5. அவன் தாயுடன் வந்தான். தங்கம்மா செம்மணியின் வெட்ட வெளியில் நின்றாள். அவள் முன்பு ஒரு பெரிய மண் மேடு. அதன் கீழ் அவளுடைய தாய், தந்தை, தம்பி, தங்கை – நான்கு உடல்கள்.

“அம்மா, இங்கே என்ன இருக்கு?” என்று கேட்டான் விடிவெள்ளி.

“இங்கே என் கடந்த காலம் இருக்கிறது. இங்கே நான் விழுந்தேன்” என்றாள் தங்கம்மா.

“ஏன் விழுந்தீங்க?”

“ஏனென்றால், எழுவதற்குத்தான், மகனே. நான் விழுந்தேன். நான் எழுந்தேன். நீ என் எழுச்சியின் அடையாளம்.”

தங்கம்மா தன் ஊன்றுகோலைத் தரையில் ஊன்றினாள். அந்தச் சத்தம், செம்மணி மண்ணில் ஒரு புதிய ஒலியாகப் பதிவானது. அது ஒரு வாக்குறுதி: “நான் விழுந்தேன். நான் எழுந்தேன். நான் இனி ஒருபோதும் விழமாட்டேன்.”

சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் தோல்வியடைந்தன. 2006-ஆம் ஆண்டு, மீண்டும் போர் தீவிரமடைந்தது. ஆனால், தங்கம்மா கொழும்பில் தன் கடையை விரிவுபடுத்திக் கொண்டிருந்தாள். அவள் இப்போது 20 தையல் மெஷின்களைக் கொண்ட ஒரு சிறிய தொழிற்சாலையை நடத்தினாள். 30 பெண்கள் அவளிடம் வேலை செய்தார்கள். அவர்களில் பலர் போரினால் விதவைகளாக்கப்பட்டவர்கள்.

“நீங்கள் விழுந்தீர்கள். நான் விழுந்தேன். நாம் ஒன்றாக எழுவோம்” என்று அவர்களிடம் சொன்னாள் தங்கம்மா.

ஒரு நாள், ஒரு இளம் பெண் வேலைக்கு வந்தாள். அவள் பெயர் செல்வி. அவளுக்கு வயது 19. அவள் ஒரு கையை இழந்திருந்தாள். போரில். அவள் தங்கம்மாவிடம் சொன்னாள்: “எனக்கு ஒரு கை இல்லை. என்னால் தையல் செய்ய முடியுமா?”

“ஒரு கையால் எல்லாம் செய்ய முடியும், செல்வி. எனக்கு ஒரு கால் இல்லை. நான் நடக்கிறேன். நீ ஒரு கையால் தைக்கக் கற்றுக்கொள்” என்றாள் தங்கம்மா.

செல்வி கற்றுக்கொண்டாள். இரண்டு வருடங்களில், அவள் தங்கம்மாவின் முக்கிய உதவியாளரானாள். விழுந்தவர்கள் எழுந்தார்கள்.

2009-ஆம் ஆண்டு, மே மாதம். இலங்கை இராணுவம் புலிகளை இராணுவ ரீதியாக முறியடித்தது. பிரபாகரன் கொல்லப்பட்டான். 30 ஆண்டுப் போர் முடிவுக்கு வந்தது.

தங்கம்மா தொலைக்காட்சியில் செய்தி பார்த்தாள். அவளுக்கு அழுகை வந்தது. “என் அம்மா, அப்பா, தம்பி, தங்கை – இவர்கள் இறந்தது வீண் போகவில்லை. போர் முடிந்துவிட்டது. ஆனால், இப்போது என்ன? நாம் நல்லிணக்கத்தைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும்.”

போர் முடிந்த பின்னர், செம்மணியில் அகழ்வாராய்ச்சிகள் தொடங்கின. 2010 முதல் 2015 வரை, பல எலும்புக்கூடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. தங்கம்மாவின் குடும்பத்தின் உடல்களும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.

தங்கம்மா ஒரு நாள் செம்மணிக்குச் சென்றாள். டிஎன்ஏ பரிசோதனையின் முடிவு: “செல்லத்துரை, கமலம், செல்வம், தேவகி – நான்கு உடல்களும் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன.”

தங்கம்மா அந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய கல்லை நட்டாள். அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது: “இங்கே என் குடும்பம் உறங்குகிறது. நான் விழுந்தேன். நான் எழுந்தேன். நீங்களும் எழுவீர்கள்.”

2015-ஆம் ஆண்டு, இலங்கையில் புதிய அரசு பதவியேற்றது. ‘உண்மை மற்றும் நல்லிணக்க ஆணையம்’ (Truth and Reconciliation Commission) ஒன்று அமைக்கப்படும் என்று வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது. காணாமல் போனோர் தொடர்பான விசாரணைகள் தொடங்கும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

தங்கம்மா அந்தச் செய்தியைக் கேட்டு, முதல் முறையாகத் தன் மகனிடம் தன் முழுக் கதையையும் சொன்னாள். விடிவெள்ளிக்கு அப்போது வயது 18. அவன் ஒரு கல்லூரி மாணவன்.

“அம்மா, இதையெல்லாம் நீங்க ஏன் என்கிட்ட இத்தனை நாள் சொல்லலை?” என்று கேட்டான்.

“ஏனென்றால், மகனே, உன் தோளில் வலியைச் சுமத்த விரும்பவில்லை. ஆனால், இப்போது நீ வளர்ந்துவிட்டாய். நீ இனி என் கனவுகளைச் சுமக்க வேண்டும். நான் விழுந்தேன். நீ எழுவாய்.”

விடிவெள்ளி தன் தாயின் கதையைக் கேட்டு, அமைதியாக இருந்தான். பின்னர், “அம்மா, நான் ஒரு வழக்கறிஞராகப் படிக்கப் போகிறேன். நான் உங்களுக்காக மட்டுமல்ல, இந்த நாட்டில் விழுந்த ஒவ்வொரு மனிதனுக்காகவும் நியாயம் கேட்பேன்” என்றான்.

விடிவெள்ளி கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தில் சட்டம் படித்தான். அவன் மாணவர் சங்கத்தில் தீவிரமாக இருந்தான். காணாமல் போனோர் தொடர்பான விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினான். அவனுடைய பேச்சுகள் மிகவும் புகழ்பெற்றன.

ஒரு முறை, அவன் ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் பேசினான்:

“என் தாய் 15 வயதில் விழுந்தாள். ஒரு காலை இழந்தாள். ஆனால், அவள் எழுந்தாள். அவள் ஒரு தொழிற்சாலையை நடத்துகிறாள். 30 பெண்களுக்கு வேலை தருகிறாள். இதுதான் உண்மையான ‘நல்லிணக்கம்’. இதுதான் உண்மையான ‘மீட்சி’. ஒரு மனிதன் விழும்போது, அவனை எழுப்புவதுதான் நியாயம். அவனைப் புதைப்பதல்ல.”

2020-ஆம் ஆண்டு, கொரோனா தொற்று உலகத்தையே உலுக்கியது. இலங்கையும் மூடப்பட்டது. தங்கம்மாவின் தொழிற்சாலை மூடப்பட்டது. 30 பெண்களும் வேலையின்றி வீட்டுக்குச் சென்றார்கள். தங்கம்மா தனியாக இருந்தாள்.

சுதாகர் கொரோனாவால் இறந்துபோனான். தங்கம்மா மீண்டும் தனியானாள். ஆனால், இந்த முறை அவளுக்கு விடிவெள்ளி இருந்தான்.

“அம்மா, கவலைப்படாதீங்க. நான் இருக்கிறேன். நாம் மீண்டும் எழுவோம்” என்றான்.

தங்கம்மா தன் மகனைப் பார்த்தாள். அவன் முகத்தில், தன் தந்தை செல்லத்துரையின் முகம் தெரிந்தது. தன் தாய் கமலத்தின் முகம் தெரிந்தது. தன் தங்கை தேவகியின் முகம் தெரிந்தது. அந்த முகங்களில் ஒரு உறுதி இருந்தது: “விழுவதெல்லாம் எழுவதற்குத்தான்.”

தங்கம்மா ஆன்லைனில் தையல் பயிற்சி வகுப்புகளை நடத்தத் தொடங்கினாள். அவள் ஒரு யூடியூப் சேனலைத் தொடங்கினாள். “ஒரு கையால் தையல்” என்ற பெயரில். செல்வி அவளுக்கு உதவினாள்.

அவளுடைய வீடியோக்கள் வைரலானாக. இலங்கையில் மட்டுமல்ல, இந்தியாவிலும், கனடாவிலும், ஐரோப்பாவிலும் தமிழ்ப் பெண்கள் அதைப் பார்த்துக் கற்றுக்கொண்டார்கள். தங்கம்மா ஒரு டிஜிட்டல் பிரபலமானாள்.

ஒரு நாள், ஒரு இளம் பெண் அவளுக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பினாள். “ஐயா, நான் உங்கள் வீடியோவைப் பார்த்தேன். எனக்கு இரண்டு கைகளும் இல்லை. நான் தையல் கற்றுக்கொள்ள முடியுமா?”

தங்கம்மா பதில் எழுதினாள்: “எனக்கு ஒரு கால் இல்லை. நான் நடக்கிறேன். உனக்கு இரண்டு கைகளும் இல்லை. நீ தைக்கக் கற்றுக்கொள்ள முடியும். வா, நான் கற்றுத் தருகிறேன்.”

2025-ஆம் ஆண்டு, இலங்கை அரசு செம்மணியில் ஒரு நினைவு அருங்காட்சியகத்தை அமைக்க முடிவு செய்தது. அதன் கட்டிடக் கலைஞர் யார்? விடிவெள்ளி.

அவன் தன் படிப்பை முடித்து, ஒரு கட்டிடக் கலைஞனாக உருவெடுத்திருந்தான். அவன் தன் தாயின் யோசனைகளைப் பயன்படுத்தி, அந்த அருங்காட்சியகத்தை வடிவமைத்தான். அது ஒரு விழுந்த மனிதன் எழுவதைப் போன்ற வடிவத்தில் இருந்தது. கீழே இருண்ட மண், மேலே ஒளி நிறைந்த கண்ணாடி.

அருங்காட்சியகத்தின் மையத்தில், ஒரு பெரிய சுவர் இருந்தது. அதில், செம்மணியில் புதைக்கப்பட்ட அனைத்து உடல்களின் பெயர்களும் எழுதப்பட்டன. அதன் கீழே, தங்கம்மாவின் வார்த்தைகள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன:

“இங்கே நான் விழுந்தேன். இங்கே என் குடும்பம் மண்ணுக்குள் புதைந்தது. ஆனால், இங்கேயே நான் எழுந்தேன். இங்கேயே என் மகன் எழுந்தான். இந்த அருங்காட்சியகம், விழுகையின் நினைவிடம் அல்ல; எழுச்சியின் நினைவிடம்.”

அருங்காட்சியகத்தின் திறப்பு விழா, 2025-ஆம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம் நடைபெற்றது. தங்கம்மா, விடிவெள்ளி, செல்வி, மற்றும் நூற்றுக்கணக்கான உயிர் பிழைத்தவர்கள் கலந்து கொண்டனர். ஜனாதிபதியும் வந்திருந்தார்.

தங்கம்மா மேடையில் பேசினாள். அவளுக்கு உதவ விடிவெள்ளி அருகில் நின்றான்.

“நான் 1990-ஆம் ஆண்டு, 15 வயதில் இங்கே விழுந்தேன். என் குடும்பத்தை இழந்தேன். என் காலை இழந்தேன். ஆனால், நான் என் உயிரை இழக்கவில்லை. நான் என் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. ஏனென்றால், என் அப்பா ஒருமுறை சொன்னார்: ‘விழுவதெல்லாம் எழுவதற்குத்தான், மகளே. அழுவதற்கு அல்ல.’

இன்று, 35 வருடங்களுக்குப் பிறகு, நான் இங்கே என் மகனுடன் நிற்கிறேன். இந்த அருங்காட்சியகம், விழுந்தவர்களின் நினைவிடம் மட்டுமல்ல. இது எழுந்தவர்களின் கொண்டாட்டம். நான் விழுந்தேன். நான் எழுந்தேன். நீங்களும் எழுவீர்கள். நாம் அனைவரும் ஒன்றாக எழுவோம்.”

அவள் பேசி முடித்ததும், அங்கு கூடியிருந்த அனைவரும் கைதட்டினார்கள். விடிவெள்ளி தன் தாயை அணைத்துக் கொண்டான். செல்வி அவள் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினாள்.

2026-ஆம் ஆண்டு. தங்கம்மாவுக்கு வயது 51. அவள் இப்போது முழு நேரமும் செம்மணி அருங்காட்சியகத்தில் தன்னார்வலராகப் பணியாற்றுகிறாள். விடிவெள்ளி இப்போது ஒரு பிரபலமான கட்டிடக் கலைஞர். செல்வி தங்கம்மாவின் தொழிற்சாலையை நடத்துகிறாள்.

ஒரு நாள், விடிவெள்ளி தன் தாயிடம் சொன்னான்: “அம்மா, நான் ஒரு புதிய திட்டம் தொடங்கப் போகிறேன். ‘விழுந்தோருக்கான வீடுகள்’ என்று. போரில் காயமடைந்தவர்களுக்கு, தங்கள் தொழிலைத் தொடங்க உதவும் ஒரு திட்டம்.”

தங்கம்மா சிரித்தாள். “நீ என் மகன் மட்டுமல்ல, நீ என் கனவின் தொடர்ச்சி. நான் விழுந்தேன். நீ எழுந்தாய். இனி, உன்னுடன் ஆயிரக்கணக்கானோர் எழுவார்கள்.”

செம்மணி அருங்காட்சியகத்தின் வெளிப்புறத்தில், ஒரு பெரிய மரம் நடப்பட்டிருந்தது. அதன் அருகில், ஒரு சிறிய கல். அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது:

“செல்லத்துரை, கமலம், செல்வம், தேவகி – உங்கள் நினைவுக்கு. நான் விழுந்தேன். நான் எழுந்தேன். நீங்கள் என் நெஞ்சில் என்றென்றும் வாழ்வீர்கள்.”

தங்கம்மா அந்த மரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்திருந்தாள். விடிவெள்ளி அவளுக்குப் பக்கத்தில் நின்றான். செல்வி தூரத்தில் வந்து கொண்டிருந்தாள்.

தங்கம்மா மெதுவாகப் பாடினாள். அது ஒரு பழைய தாலாட்டு. அவளுடைய தாய் கமலம் அவளுக்குப் பாடிக் கொடுத்த தாலாட்டு.

“ஆடு ஆடு ஆடு… பாம்பு படுக்குது… குழந்தை கண்ணுறங்குது…”

சூரியன் மறையத் தொடங்கியது. ஆனால், கிழக்கில் ஒரு சிறிய வெளிச்சம் தெரிந்தது. அது ஒரு நட்சத்திரமாக இருக்கலாம். அல்லது, ஒரு புதிய விடியலின் அறிகுறியாக இருக்கலாம்.

தங்கம்மா அந்த வெளிச்சத்தைப் பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு புன்னகை. “விடிவெள்ளி, இதோ விடியல் வந்துவிட்டது. நான் விழுந்தேன். நான் எழுந்தேன். இப்போது, உலகமே எழ வேண்டும்.”

இந்தக் கதை ஒரு கற்பனைக் கதைதான். ஆனால், இதில் வரும் உணர்வுகள் கற்பனை இல்லை. தங்கம்மாவின் போராட்டம், விடிவெள்ளியின் விடாமுயற்சி, செல்வியின் தன்னம்பிக்கை – இவை அனைத்தும் செம்மணி, முள்ளிவாய்க்கால், மற்றும் இலங்கையின் பல பகுதிகளில் காணாமல் போனோர் குடும்பங்களின் உண்மையான அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

நினைவில் கொள்ளுங்கள்:

• ஒவ்வொரு காணாமல் போனவருக்கும் ஒரு பெயர் உண்டு.
• ஒவ்வொரு எலும்புக்கூட்டிற்கும் ஒரு கதை உண்டு.
• ஒவ்வொரு கண்ணீர்த் துளிக்கும் ஒரு குடும்பம் உண்டு.
• ஒவ்வொரு விழுகையின் பின்னும் ஒரு எழுச்சி உண்டு.

“விழுவதெல்லாம் எழுவதற்குத்தானே தவிர அழுவதற்கு அல்ல” – இது ஒரு முழக்கம் மட்டுமல்ல; இது ஒரு வாக்குறுதி. இது இறந்தவர்களுக்கு நாம் செலுத்தும் மரியாதை. இது உயிருடன் இருப்பவர்களுக்கு நாம் தரும் உறுதிமொழி.

“விழுவதெல்லாம் எழுவதற்குத்தான். மண்ணில் விழும் ஒவ்வொரு விதையும் ஒரு மரமாக எழுகிறது. அதுபோலத்தான் நாமும். நாம் விழுந்தோம். நாம் எழுவோம். நாம் ஒருபோதும் அழ மாட்டோம்.”

வாழ்க விழுந்தவர்களின் நினைவுகள்! வாழ்க எழுந்தவர்களின் வெற்றி!