மகிழ்ச்சியின் ரகசியம்

முன்னொரு காலத்தில், சாமுவேல், திமோதி மற்றும் ஜாண்டர் ஆகிய மூன்று சகோதரர்கள் காட்டிற்கு அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய வீட்டில் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் நேர்மையானவர்களாகவும் கடின உழைப்பாளிகளாகவும் இருந்தனர். தினமும் அவர்கள் விறகு வெட்டுவதற்காகக் காட்டிற்குச் செல்வார்கள். பின்னர், அந்த விறகைச் சந்தையில் விற்று நல்ல வருமானம் ஈட்டுவார்கள். இப்படியே அவர்களின் வாழ்க்கை சென்று கொண்டிருந்தது.

இருப்பினும், அந்தச் சகோதரர்கள் எப்போதும் சோகமாகவும் மனச்சோர்வுடனும் காணப்பட்டனர். நல்ல வாழ்க்கை அமைந்திருந்தும், அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒன்றை அடைய வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு, அதற்காக ஏங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.

ஒரு நாள், சாமுவேல், திமோதி மற்றும் ஜாண்டர் ஆகியோர் விறகு கட்டுகளைச் சுமந்துகொண்டு காட்டிலிருந்து வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​முதுகில் ஒரு மூட்டையைச் சுமந்து, உடல் தளர்ந்து கூன் விழுந்த நிலையில் இருந்த ஒரு வயதான மூதாட்டியைக் கண்டனர். அவர்கள் அன்பும் கருணையும் கொண்டவர்கள் என்பதால், உடனடியாக அந்த ஏழை மூதாட்டியிடம் சென்று, அந்த மூட்டையை அவரது வீட்டிற்கே சுமந்து செல்வதாகக் கூறினர். அவர் புன்னகைத்துத் தன் நன்றியைத் தெரிவித்தார்; அத்துடன், அந்த மூட்டையில் காட்டில் சேகரித்த ஆப்பிள்கள் இருப்பதாகவும் கூறினார். சாமுவேல், திமோதி மற்றும் ஜாண்டர் ஆகியோர் முறைப்படி அந்த மூட்டையைச் சுமந்து சென்றனர்; இறுதியில் அந்த மூதாட்டியின் வீட்டை அடைந்தபோது அவர்கள் மிகவும் களைப்படைந்திருந்தனர்.

உண்மையில், அந்த மூதாட்டி சாதாரணமானவர் அல்ல; அவருக்கு மாயாஜால சக்திகள் இருந்தன. சகோதரர்களின் அன்பான மற்றும் சுயநலமற்ற குணத்தால் மகிழ்ச்சியடைந்த அவர், அவர்களுக்குப் பரிசாக ஏதேனும் உதவி செய்ய முடியுமா என்று கேட்டார்.

“நாங்கள் மகிழ்ச்சியாக இல்லை; அதுவே எங்கள் மிகப்பெரிய கவலையாக இருக்கிறது,” என்று சாமுவேல் பதிலளித்தார். தங்களுக்கு எது மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்று அந்த மூதாட்டி கேட்டார். ஒவ்வொரு சகோதரரும் தங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடிய வெவ்வேறு விஷயங்களைப் பற்றிக் கூறினர்.

“ஏராளமான வேலையாட்களுடன் கூடிய ஒரு பிரம்மாண்டமான மாளிகை எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும். அதைத் தவிர எனக்கு வேறு எதுவும் தேவையில்லை,” என்று சாமுவேல் கூறினார்.

“நிறைய விளைச்சலைத் தரும் ஒரு பெரிய பண்ணை எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும். அப்போது எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் நான் செல்வந்தனாக வாழ முடியும்,” என்று திமோதி கூறினார்.

“ஒரு அழகான மனைவி எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவாள். தினமும் வேலை முடிந்து வீடு திரும்பியதும், அவளது இனிய முகத்தைப் பார்ப்பது என் மனதை உற்சாகப்படுத்தி, என் துயரங்களை மறக்கச் செய்யும்,” என்று ஜாண்டர் கூறினார்.

“சரி,” என்று அந்த மூதாட்டி கூறினார். “இவை உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருமென்றால், என்னைப் போன்ற ஒரு ஏழை மற்றும் ஆதரவற்றவருக்கு உதவியதற்காக நீங்கள் இவற்றை முழுமையாகப் பெறத் தகுதியானவர்கள். வீட்டிற்குச் செல்லுங்கள்; நீங்கள் ஆசைப்பட்டபடியே ஒவ்வொன்றும் உங்களுக்குக் கிடைக்கும்.” அந்தப் பெண்ணின் சக்திகளைப் பற்றி அறியாதிருந்த சகோதரர்களுக்கு இது பெரும் ஆச்சரியத்தை அளித்தது. இருப்பினும், அவர்கள் விடைபெற்று வீடு திரும்பினர். ஆனால் அங்கே, தங்கள் சிறிய குடிசைக்கு அருகில், வாயிற்காவலர் மற்றும் பிற பணியாளர்களுடன் கூடிய ஒரு பிரம்மாண்டமான மாளிகை இருப்பதைக் கண்டு அவர்கள் வியந்து நின்றனர்! அவர்கள் சாமுவேலை வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றனர். சற்று தொலைவில், மஞ்சள் நிறப் பயிர்கள் நிறைந்த ஒரு விவசாய நிலம் தெரிந்தது. ஒரு உழவர் வந்து, அது திமோதிக்குச் சொந்தமானது என்று கூறினார். திமோதி ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினான். அதே வேளையில், ஒரு அழகான இளம் பெண் ஜாண்டரை அணுகி, நாணத்துடன் தான் அவனது மனைவி என்று கூறினாள். இந்த எதிர்பாராத மாற்றங்களால் சகோதரர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அவர்கள் தங்கள் அதிர்ஷ்டத்தை எண்ணி மகிழ்ந்ததோடு, புதிய வாழ்க்கை முறைக்குத் தங்களை மாற்றிக்கொண்டனர்.

நாட்கள் உருண்டோடின; விரைவில் ஒரு வருடமும் முடிந்தது. ஆனால், சாமுவேல், திமோதி மற்றும் ஜாண்டர் ஆகியோரின் நிலைமை இப்போது மாறியிருந்தது. சாமுவேலுக்கு அந்த மாளிகையை நிர்வகிப்பது சலிப்பை ஏற்படுத்தியது. அவன் சோம்பேறியாகிவிட்டான்; மாளிகையைச் சரியாகப் பராமரிக்குமாறு பணியாளர்களைக் கண்காணிப்பதையும் நிறுத்திவிட்டான். தனது நிலத்திற்கு அருகில் ஒரு நல்ல வீட்டை அமைத்திருந்த திமோதிக்கு, அவ்வப்போது நிலத்தை உழுது விதைகளை விதைப்பது ஒரு சுமையாகத் தோன்றியது. ஜாண்டரும் தனது அழகான மனைவியுடன் பழகிவிட்டதால், அவளுடன் இருப்பதில் எந்த மகிழ்ச்சியையும் காணவில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் மகிழ்ச்சியற்றவர்களாக மாறினர்.

ஒரு நாள், அவர்கள் மூவரும் ஒன்றுகூடி, அந்த முதிய பெண்ணைச் சந்திக்க அவளது வீட்டிற்குச் செல்ல முடிவு செய்தனர். “அந்தப் பெண்ணிடம் நம் கனவுகளை நனவாக்கும் மந்திர சக்திகள் உள்ளன. இருப்பினும், இப்போது நாம் மகிழ்ச்சியாக இல்லாததால், அவளிடம் சென்று உதவி கேட்க வேண்டும். மகிழ்ச்சியை அடைவதற்கான ரகசியத்தை அவளால் மட்டுமே நமக்குச் சொல்ல முடியும்,” என்று சாமுவேல் கூறினான்.

அவர்கள் அந்த முதிய பெண்ணைச் சந்தித்தபோது, ​​அவள் ஒரு பாத்திரத்தில் ‘ஸ்டியூ’ (stew) எனப்படும் ஒரு வகை உணவைச் சமைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளை வணங்கிய பிறகு, ஒவ்வொரு சகோதரனும் தான் எவ்வாறு மீண்டும் மகிழ்ச்சியற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான் என்பதை விவரித்தான். “நாங்கள் மீண்டும் எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும் என்று தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்,” என்று திமோதி கேட்டான்.

“சரி,” என்று அந்த முதிய பெண் பதிலளித்தாள். “எல்லாம் உங்கள் கைகளில்தான் உள்ளது. பாருங்கள், நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தி அது நிறைவேறியபோது மகிழ்ச்சியாக இருந்தீர்கள். ஆனால், மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம் இல்லாமல் மகிழ்ச்சி நிலைத்திருக்காது – அதுதான் ‘மனநிறைவு’. முன்பு, நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தபோதிலும் உண்மையான மனநிறைவு அல்லது திருப்தி இல்லாததால், சலிப்பும் துயரமும் உங்களை ஆட்கொண்டன; அதனால் நீங்கள் மீண்டும் சோகமடைந்தீர்கள். மனநிறைவுடன் இருக்கக் கற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே, நீங்கள் மகிழ்ச்சியின் பேரின்பத்தை உண்மையாக அனுபவிக்க முடியும்.”

சாமுவேல், திமோதி மற்றும் ஜாண்டர் ஆகியோர் தங்கள் தவறை உணர்ந்து வீடு திரும்பினர். ஒரு காலத்தில் தாங்கள் பெரிதும் விரும்பிய அந்தப் பரிசுகளைப் பெற்றிருப்பது எவ்வளவு பெரிய பாக்கியம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். ஒரு பெரிய மாளிகையின் உரிமையாளராக இருப்பதற்காகச் சாமுவேல் நன்றியுணர்வுடன் அதைச் சிறப்பாகப் பராமரிக்கத் தொடங்கினான். சரியான நேரத்தில் நல்ல அறுவடை கிடைப்பதற்காகத் திமோதி தனது நிலத்தை ஊக்கத்துடன் உழத் தொடங்கினான். அழகான தன் மனைவி வீட்டு வேலைகளில் காட்டும் ஈடுபாட்டையும், தன் மீதான அவளது அன்பையும் சாண்டரும் மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டான். மகிழ்ச்சியும் மனநிறைவும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தவை என்பதை நினைவில் கொண்டு, அந்தச் சகோதரர்கள் இனி ஒருபோதும் தங்களுக்குக் கிடைத்த நற்பேறுகளை அலட்சியப்படுத்தவில்லை. அவ்வாறே, அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர்.

The Secret of Happiness

Once upon a time, there were three brothers named Samuel, Timothy, and Xander, who lived in a cottage by the woods. They were honest and hardworking. Every day, they would venture into the forest to cut wood. Later, they would sell it in the market where it would fetch a decent price. Thus, their life continued in this manner.

However, the brothers were always sad and morose. Even though they lived a good life, they were unhappy. Each one longed for something or the other and would pine for it.

One day, while Samuel, Timothy, and Xander were returning home from the woods carrying their bundle of logs, they saw an old, haggard woman bent low with a sack on her back. As they were kind and compassionate, the brothers immediately approached the poor woman and offered to carry the sack all the way to her home. She smiled and expressed her gratefulness, while replying that the sack actually contained apples that she had collected in the forest. Samuel, Timothy, and Xander took turns carrying the sack, and at last, when they reached the woman’s home, they were very tired indeed.

Now, this old woman was no ordinary person and had magical powers. Pleased with the brothers’ kind and selfless nature, she asked them whether there was anything she could help them with, as a reward.

“We are not happy, and that has become our greatest cause of concern,” replied Samuel. The woman asked what would make them happy. Each brother spoke of a different thing that would please him.

“A splendid mansion with plenty of servants would make me happy. There is nothing more that I would want,” said Samuel.

“A big farm with lots of harvest would make me happy. Then I could be rich without having to worry,” said Timothy.

“A beautiful wife would make me happy. Every day, after returning home, her sweet little face would light me up and make me forget my sorrows,” said Xander.

“That is fine,” said the old woman. “If these things will give you happiness, you deserve them in every respect for helping a poor, helpless person like me. Go home, and each of you shall find exactly what you have wished for.”

This took the brothers by surprise as they did not know about the woman’s powers. Nevertheless, they took leave and returned home. But lo and behold, beside their cottage, there was a huge mansion with a doorman and other servants waiting outside! They greeted Samuel and ushered him in. At some distance, a yellow farmland showed itself. A ploughman came and announced that it belonged to Timothy. Timothy gasped. Just at that moment, a beautiful maiden approached Xander and coyly said that she was his wife. The brothers were beside themselves with joy at this new turn of events. They thanked their lucky stars and adapted to their new lifestyles.

The days passed and soon a year was over. The situation was, however, now different for Samuel, Timothy, and Xander. Samuel had grown tired of owning the mansion. He became lazy and did not supervise his servants into taking proper care of the mansion. Timothy, who had built a decent house next to his farmland, found it burdensome to plough the fields and sow seeds from time to time. Xander too grew used to his beautiful wife and no longer found any joy in keeping her company. In short, all of them were unhappy again.

One day, the three of them met up and decided to visit the old woman at her home. “That woman has magical powers which turned our dreams into reality. However, since we are no longer happy, we must go and seek her help now. It is she who will be able to tell us the secret to attaining happiness,” said Samuel.

When they came to the old woman, she was cooking stew in a pot. Greeting her, each of the brothers recounted how he had turned unhappy again. “Please tell us how we can once more be happy,” said Timothy.

“Well,” replied the old woman. “It is all in your own hands. See, when each of you made his wish and it was granted, you were happy. However, happiness never lasts without a very important thing – contentment. Earlier, since you were happy but never really content or satisfied, boredom and misery overcame you and you became sad again. Only if you learn to be content, can you truly enjoy the bliss of happiness.”

Samuel, Timothy, and Xander realized their mistake and went back home. They saw how lucky they were to have the gifts for which they had once craved. Samuel felt grateful for being the owner of a mansion and began taking good care of it. Timothy began to plough his land diligently so as to have a good harvest in time. Xander too learned to appreciate his pretty wife’s chores in the house and her devotion towards him. Remembering that happiness and contentment went side by side, never again did the brothers take their blessings for granted. And thus, they lived happily ever after.