விடியல் வெகு தொலைவில் இல்லை

“இருள் எவ்வளவு நீடித்தாலும், விடியல் கட்டாயம் வரும். நியாயம் எவ்வளவு தாமதித்தாலும், அது கட்டாயம் வெல்லும். இதுதான் எங்கள் முன்னோர்கள் சொன்ன உறுதிமொழி.”

செம்மணி கிராமம். ஒரு சிறிய வீடு. நான்கு சுவர்களுக்குள் ஒரு குடும்பம் – செல்வராஜா (45), அவரது மனைவி கமலேஸ்வரி (38), மூத்த மகன் பிரபாகரன் (16), இரண்டாவது மகன் கணேசன் (12), மற்றும் கடைசிக் குட்டி மகள் தேவகி (5).

அன்று மாலை, 1996-ஆம் ஆண்டு, ஜூலை மாதம். தேவகி தன் அப்பாவின் மடியில் உட்கார்ந்து, வெற்றிலை பாக்குத் தட்டை விளையாட்டாகப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தாள். கணேசன் தனக்குப் பிடித்த காகிதப் படகை நீர்த்தொட்டியில் மிதக்க விட்டுக் கொண்டிருந்தான். பிரபாகரன் சற்று தூரத்தில், கையில் ஒரு புத்தகத்துடன் உட்கார்ந்திருந்தான். கமலேஸ்வரி அடுப்பில் சாப்பாடு வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

எல்லாம் சாதாரணமாக இருந்தது. ஆனால், அந்தச் சாதாரணத்தின் மேல் ஒரு பாரமான மௌனம் சுமந்து கொண்டிருந்தது. ஏனெனில், சில நாட்களாக இராணுவ வாகனங்கள் கிராமத்தின் வழியாக அடிக்கடி சென்று வந்து கொண்டிருந்தன.

“அப்பா, எனக்கு பயமாயிருக்கு” என்றாள் தேவகி.

செல்வராஜா அவளை அணைத்துக் கொண்டான். “பயப்படாதே குட்டி. அப்பா இருக்கேன். நமக்கு ஒண்ணும் ஆகாது.”

இரவு சாப்பாட்டிற்குப் பிறகு, அனைவரும் தூங்கச் சென்றனர். அதுதான் அந்தக் குடும்பத்தின் கடைசி சாதாரண இரவு.

மூன்று மணிக்கு, கனமான ராணுவ லொறியின் சத்தம் கேட்டது. பிரபாகரன் திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அவன் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தான். இராணுவ வீரர்கள், டார்ச் வெளிச்சத்தில், வீடு வீடாகத் தேடிச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். வெளியே தாய்மார்களின் அலறல் சத்தமும், குழந்தைகளின் அழுகையும் கலந்து ஒரு பயங்கரமான சூழலை உருவாக்கியிருந்தது.

“அப்பா… அப்பா… எழுந்திருங்க” என்று கத்தினான் பிரபாகரன்.

செல்வராஜா துள்ளி எழுந்தான். அடுப்பங்கரையில் இருந்த சாம்பலை எடுத்து முகத்தில் தடவிக் கொண்டு, மனைவி கமலேஸ்வரியிடம் சொன்னான்: “தேவகியையும், கணேசனையும் பத்திரமாக வைத்துக்கோ. நானும் பிரபாவும் போய் பார்த்துட்டு வர்றோம்.”

ஆனால், அவர்கள் வெளியில் காலடி எடுத்து வைப்பதற்குள், வீட்டின் கதவு தட்டப்பட்டது. சத்தம் மட்டும் இல்லை, உதைத்துத் திறக்கப்பட்டது. ஆறு ராணுவ வீரர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர்.

“யார் இங்கிலிஷ் படிச்சவன்?” என்று ஒரு வீரர் கத்தினான்.

யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.

“எல்லாரும் வெளியே வாங்க!” என்றான் இன்னொருவன்.

செல்வராஜாவும், கமலேஸ்வரியும், பிரபாவும், கணேசனும், தேவகியும் – ஐந்து பேரும் வெளியே இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர். அவர்களுக்குப் பின்னால், வீட்டிற்குத் தீ வைக்கப்பட்டது. தேவகி அழுதாள். கணேசன் அவளைத் தேற்றினான். பிரபாகரன் முஷ்டியை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டான்.

ஒரு இராணுவ லொறியில் ஏற்றப்பட்டார்கள். மற்றும் இன்னும் பல குடும்பங்களும்.

அந்த இரவு, செம்மணியின் மண் ஆயிரக்கணக்கான காலடிச் சத்தங்களைப் பதிவு செய்தது. ஆனால், அந்தக் காலடிகளில் பலர் திரும்பி வரவில்லை.

இரண்டு வருடங்கள் கடந்திருந்தன. கமலேஸ்வரி இப்போது ஒரு தனி மரமாக இருந்தாள். தேவகியின் நினைவுகள் அவளை வாட்டின. தினமும் காலை எழுந்ததும், தேவகி படுத்திருந்த இடத்தைக் கையால் தடவிப் பார்ப்பாள். “இன்னிக்கு அவளுக்கு வயசு 7 ஆகியிருக்கும். முதல் தடவையா பள்ளிக்கூடம் போயிருப்பா” என்று நினைத்து அழுவாள்.

கணேசனுக்கு அப்போது வயது 14. அவன் தன் அப்பாவையும், அண்ணனையும் காணாமல் போனதற்குப் பிறகு, வளர்ந்தவனாக மாறிவிட்டான். வீட்டின் பொறுப்புகளைத் தான் எடுத்துக் கொண்டான். அவன் தாயிடம் சொல்வான்: “அம்மா, நான் பெரியவனாகி, இதற்கெல்லாம் ஒரு முடிவு கட்டுவேன். அப்பாவுக்கும், அண்ணனுக்கும், தேவகிக்கும் நியாயம் கிடைக்கும் வரை நான் ஓயமாட்டேன்.”

1998-ஆம் ஆண்டு, ஒரு நாள், இராணுவ வீரர் சோமரத்ன ராஜபக்ஷே நீதிமன்றத்தில் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் கொடுத்தார். அவர் சொன்னார்: “செம்மணியில், மூணு நூறுக்கும் மேற்பட்ட உடல்களை நாங்கள் புதைத்தோம். குழந்தைகள், பெண்கள், முதியவர்கள். அந்த மண் இப்போதும் அழுகிறது.”

இந்தச் செய்தி கமலேஸ்வரிக்குப் பறந்தது. அவள் நடுங்கினாள். “அவர்கள் உயிரோடுதான் இருப்பார்கள்” என்ற நம்பிக்கை, “அவர்கள் அந்தக் குழியில் இருக்கலாம்” என்ற சந்தேகமாக மாறியது. அவள் அழுதாள். ஆனால், அந்த அழுகை பலவீனத்தின் அழுகையல்ல; அது ஒரு புதிய போராட்டத்தின் தொடக்கத்தின் அழுகை.

அன்று முதல், அவள் தினமும் காலை 5 மணிக்கு எழுந்து, செம்மணிப் புதைகுழி இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்லத் தொடங்கினாள். அங்கே போய், சுற்றிலும் மலர்களைச் சிதற விடுவாள். “இங்கேதான் என் செல்வராஜா இருக்கிறானா? என் பிரபா இருக்கிறானா? என் தேவகி இருக்கிறாளா?” என்று கேட்டுக் கொண்டே இருப்பாள். மண் அவளுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை.

கணேசன் அவளைப் பார்த்து வலி பொறுக்க முடியாமல், “அம்மா, நீங்க இப்படி செய்தால், உங்களுக்கு நினைவுகள் வலிக்கும். வீட்டிலேயே இருங்க” என்றான்.

அவள் சொன்னாள்: “மகனே, நான் அவர்களைக் கண்டுபிடிக்கும் வரை, இந்த மண் என் கால்களைத் தாங்கும். நான் விட மாட்டேன்.”

மே 2009. இலங்கை இராணுவம் LTTE-யை இராணுவ ரீதியாக முறியடித்ததாக அறிவித்தது. பிரபாகரன் கொல்லப்பட்டான். போர் முடிவுக்கு வந்ததாகச் சொல்லப்பட்டது. தமிழ் மக்களுக்கு, இது ஒரு விடுதலையா? இல்லை, ஒரு புதிய சிறைச்சாலையின் தொடக்கமா? என்பது புரியவில்லை. ஆனால், கமலேஸ்வரிக்கு, இது இன்னும் ஒரு அடித்தளத்தை உடைத்த நிகழ்வாக இருந்தது. ஏனென்றால், போர் முடிந்தால், காணாமல் போனவர்களைப் பற்றிய தகவல்கள் வெளிவரும் என்று அவள் நம்பினாள். ஆனால், அந்தத் தகவல்கள் வெளிவரவேயில்லை.

2009-ஆம் ஆண்டு இறுதியில், கணேசன், கொழும்பில் ஒரு சட்டக் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் இப்போது 25 வயது இளைஞன். கூர்மையான புத்தி, நிதானமான பேச்சு, ஆனால் உள்ளுக்குள் எரிமலையாக இருந்தான். ஒரு நாள், அவனுக்கு ஒரு சந்திப்பு ஏற்பட்டது – எம். ஏ. சுமந்திரன் அவர்களுடன்.

சுமந்திரன் அப்போது ஒரு வழக்கறிஞராகவும், தமிழ் அரசியலின் எழுச்சிக் குரலாகவும் இருந்தார். அவர் கணேசனிடம் கேட்டார்: “உங்கள் குடும்பத்தின் கதையைச் சொல்லுங்கள்.”

கணேசன் தன் அப்பா, அண்ணன், தங்கையின் பெயர்களைச் சொன்னான். செம்மணியின் இரவை விவரித்தான். தன் தாயின் தினசரிப் பயணத்தைச் சொன்னான்.

சுமந்திரன் அமைதியாகக் கேட்டார். பிறகு சொன்னார்: “இந்தக் கதை இலங்கையில் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் கதை. நீங்கள் மட்டும் போராடினால் போதாது. நாம் ஒன்றுபட வேண்டும். சட்டத்தின் மூலம், பன்னாட்டு மனித உரிமை மன்றங்களின் மூலம், இதற்கு நியாயம் கேட்க வேண்டும்.”

அன்று முதல், கணேசன் சுமந்திரனின் மாணவனானான். அவன் சட்டம் படித்து முடித்து, ஒரு மனித உரிமை வழக்கறிஞராக உருவெடுத்தான்.

2015-ஆம் ஆண்டு, மைத்திரிபால சிறிசேன புதிய ஜனாதிபதியானார். ‘நல்லிணக்கம்’ என்ற புதிய சொல் அரசியலில் பேசப்பட்டது. காணாமல் போனோர் தொடர்பான விசாரணைகள் தொடங்கப்படும் என்று உறுதி அளிக்கப்பட்டது. கணேசனுக்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கை பிறந்தது.

“அம்மா, இம்முறை நிச்சயமாக உண்மை வெளிவரும். நான் வாக்குறுதி தருகிறேன்” என்றான்.

கமலேஸ்வரி சொன்னாள்: “மகனே, இதற்கு முன் பல முறை ஏமாந்திருக்கிறேன். ஆனாலும், உன் முகத்தில் அந்த நம்பிக்கை பளிச்சிடுவதைப் பார்க்கும்போது, எனக்கும் நம்பிக்கை வருகிறது.”

2015-இன் பிற்பகுதியில், செம்மணியில் மீண்டும் அகழ்வாராய்ச்சி நடத்தப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. கமலேஸ்வரி கண்ணீரை அடக்கிக் கொண்டு, கணேசனிடம் சொன்னாள்: “நானும் வருகிறேன். அந்த மண்ணை என் கைகளால் தொட வேண்டும்.”

அகழ்வாராய்ச்சி தொடங்கிய முதல் நாள். கமலேஸ்வரி, கணேசனுடன் அந்த இடத்திற்குச் சென்றாள். அவள் முன்னால், புதைந்து கிடந்த மண் தோண்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. ஒரு கட்டத்தில், ஒரு சிறிய கைக்குட்டை வெளிப்பட்டது. அது சிவப்பு நிறம். கமலேஸ்வரி அதைப் பார்த்ததும், ஒரு விம்மல் அவள் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டது. “இது… இது தேவகியின் கைக்குட்டை. நான்தான் அவளுக்குத் தைத்துக் கொடுத்தேன். அதில் ஒரு பூ வடிவமும் நான் தைத்திருந்தேன்.”

அவள் தரையில் சரிந்து அழுதாள். அந்த அழுகை அந்த மண்ணின் ஒவ்வொரு துளியிலும் இறங்கியது. கணேசன் அவளைத் தூக்கி நிறுத்தினான். “அம்மா, இப்போதைக்கு நாம் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. டிஎன்ஏ பரிசோதனைக்குப் பிறகுதான் முழுமையாகத் தெரியும். ஆனால், ஒன்று உறுதி. இனி உண்மை வெளிவராமல் போகாது.”

2020-ஆம் ஆண்டு, உலகம் முழுவதும் கொரோனா தொற்று பரவியது. யாழ்ப்பாணமும் மூடப்பட்டது. வழக்கமான போராட்டங்கள், நீதிக்கான குரல்கள், கூட்டங்கள் – அனைத்தும் நின்றுபோயின. கமலேஸ்வரி இப்போது வயதானவள். அவளால் முன்பு போல் செம்மணிக்குச் செல்ல முடியவில்லை. ஆனால், ஒவ்வொரு நாளும் மாலை 5 மணிக்கு, வீட்டின் வாசலில் நின்று, செம்மணியின் திசையைப் பார்த்து வணங்குவாள். “தேவகி, நான் உன்னை நினைவில் வைத்திருக்கிறேன். நீயும் என்னை மறந்து விடாதே” என்று முனகுவாள்.

கணேசன் கொழும்பில் இருந்தான். அவன் தொலைபேசியில் தாயிடம் பேசுவான்: “அம்மா, கவலைப்படாதீங்க. உலகம் முழுவதும் இந்த நோய் போனதும், நம்முடைய போராட்டம் மீண்டும் தொடங்கும்.”

இந்தக் காலத்தில்தான் கணேசன், சமூக ஊடகங்களில் தனது குடும்பத்தின் கதையைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தொடங்கினான். அவன் எழுதிய ஒரு பதிவு வைரலானது:

“1996-ஆம் ஆண்டு, எனக்கு வயது 12. என் தங்கைக்கு வயது 5. அவள் ஒரு சிவப்புக் கைக்குட்டையை வைத்திருந்தாள். அதில் ஒரு பூ வடிவம் தைக்கப்பட்டிருந்தது. 2015-ஆம் ஆண்டு, செம்மணி மண்ணில் அதே கைக்குட்டை கிடைத்தது. இதுதான் என்னுடைய குடும்பத்தின் கதை. இது ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் குடும்பங்களின் கதை. நியாயம் கிடைக்கும் வரை, நான் இதைப் பகிர்ந்து கொண்டே இருப்பேன்.”

இதைப் படித்த பலர், கண்ணீர் வடித்தனர். பல சர்வதேச ஊடகங்கள் இதை வெளியிட்டன. கணேசனின் குரல், உலகம் முழுவதும் கேட்கத் தொடங்கியது.

2025-ஆம் ஆண்டு, இலங்கையில் தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) ஆட்சிக்கு வந்தது. ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க பதவியேற்றார். அவரது முதல் சில மாதங்களில், செம்மணியில் மீண்டும் அகழ்வாராய்ச்சி நடத்தப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

கணேசன் இப்போது ஒரு மூத்த வழக்கறிஞர். அவன் உடனடியாக அந்த அகழ்வாராய்ச்சியின் ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் ஒருவனாக நியமிக்கப்பட்டான். அவன் தாயிடம் சொன்னான்: “அம்மா, இம்முறை நாங்கள் தோண்டுவது மண்ணை மட்டுமல்ல; நாங்கள் தோண்டுவது 26 வருட மௌனத்தை. நீங்கள் வரத் தயாரா?”

கமலேஸ்வரிக்கு இப்போது வயது 67. நரைத்த தலை, குழிந்த கண்கள். ஆனால், அவளது உறுதி இன்னும் அசைக்கப்படாமல் இருந்தது. “நான் வருகிறேன், மகனே. நான் அந்த மண்ணை என் கண்களால் பார்க்க வேண்டும். அது என்னைத் தாங்குமா என்று பார்க்க வேண்டும்.”

2025, ஜூன் 15. வைகறை 5:30 மணி. கமலேஸ்வரி குளித்து, வெள்ளைப் புடவை அணிந்து, தயாரானாள். கணேசன் அவளை அழைத்துச் சென்றான். செம்மணி இப்போது ஒரு பெரும் கட்டுமானத் திட்டத்தின் பகுதியாக இருந்தது. அகழ்வாராய்ச்சி நடந்த இடத்தைச் சுற்றி பாரிய வேலிகள். உள்ளே நுழையும்போது, கமலேஸ்வரிக்கு ஒரு திகில். அவளது கால்கள் நடுங்கின. கணேசன் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

“அம்மா, பயப்படாதீங்க. நான் இருக்கிறேன்.”

மண் தோண்டப்பட்டது. பத்து நிமிடங்களில், முதல் எலும்புக்கூடு வெளிப்பட்டது. அது ஒரு சிறிய உடல். அதன் அருகில், ஒரு சிறிய கண்ணாடி வளையல் இருந்தது. கமலேஸ்வரி அந்த வளையலை எடுத்தாள். அவள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. “இது… இது தேவகியின் வளையல். நான் அவள் கையில் வைத்ததுதான்.”

அவள் அந்த வளையலை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டாள். பின்னர், மெதுவாகத் தரையில் அமர்ந்து, “தேவகி… நான் உன்னைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். 29 வருடங்களுக்குப் பிறகு, உன் அம்மா உன்னைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். உன்னை மறக்காமல், உனக்காகப் போராடிய இந்தக் கைகளுக்கு இப்போது உன்னைத் தொடும் பாக்கியம் கிடைத்துவிட்டது” என்று முனகினாள்.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து, அங்கு கூடியிருந்த அனைவரும் கண்ணீர் வடித்தனர். கணேசன் தன் தாயின் தோளில் சாய்ந்து அழுதான். ஒரு வீரனாக உருவெடுத்திருந்த அந்த வழக்கறிஞன், அந்த நொடியில் 12 வயது சிறுவனாக மாறிப்போனான். “தங்கச்சி… நான் உனக்கு வாக்குறுதி தருகிறேன். இந்த உலகம் உன்னைப் பற்றி அறியும். நீ வாழ்ந்ததற்கான சான்று இந்த வளையல். நீ இறந்ததற்கான நியாயம் கட்டாயம் கிடைக்கும்.”

2026-ஆம் ஆண்டு, பிப்ரவரி மாதம். செம்மணி அகழ்வாராய்ச்சியின் மூன்றாம் கட்டம் நிறைவடைந்தது. மொத்தம் 240 எலும்புக்கூடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. அவற்றில் 20-க்கும் மேற்பட்டவை குழந்தைகளின் உடல்கள். ஒரு சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்பு, இலங்கை அரசுக்கு எதிராக வழக்குத் தொடர உதவ முன்வந்தது. கணேசன் அந்த வழக்கின் முக்கிய வழக்கறிஞர்களில் ஒருவனாக இருந்தான்.

ஒரு நாள், நீதிமன்றத்தில், கணேசன் தனது வாதத்தை முன்வைத்தான்:

“இந்த நீதிமன்றத்தின் முன், நான் 29 வருடங்களாகக் காத்திருக்கும் ஒரு சகோதரனின் குரலாக நிற்கிறேன். நான் வெறும் ஒரு வழக்கறிஞன் மட்டுமல்ல; நான் 1996-ஆம் ஆண்டு, நள்ளிரவில், என் தங்கையின் அழுகையைக் கேட்ட ஒரு சகோதரன். அந்த அழுகை இன்றும் என் காதுகளில் ஒலிக்கிறது. இந்த அழுகைக்கு விடை கிடைக்க வேண்டும். இங்கு புதைக்கப்பட்ட 240 உடல்களும், ஒவ்வொரு குழந்தையின் எலும்பும், இந்த நாட்டின் மனசாட்சிக்குக் கேட்கும் ஒரு கேள்வி. இனி அந்தக் கேள்விக்கு நீதிமன்றம் மட்டுமே பதில் சொல்ல முடியும்.”

நீதிமன்றம், இலங்கை அரசுக்கு ஒரு உத்தரவைப் பிறப்பித்தது: செம்மணி புதைகுழி தொடர்பாக ஒரு சுயாதீன விசாரணைக் குழுவை அமைக்க வேண்டும், மேலும் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் நிவாரணம் வழங்க வேண்டும்.

வழக்கு முடிந்த ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு, கமலேஸ்வரி கணேசனிடம் சொன்னாள்: “மகனே, இப்போது எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிகிறது. நான் 29 வருடங்களாக ஒரு நிழலைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால், இப்போது, நான் அந்த நிழலைப் பிடித்துவிட்டேன். அது என் மகள் தேவகிதான். அவள் இப்போது என்னை விட்டுப் பிரிந்து செல்லலாம். நான் அவளை விடுவிக்கிறேன்.”

கமலேஸ்வரி தேவகியின் எலும்புகள் கிடைத்த இடத்திலேயே ஒரு சிறிய மரம் நட்டாள். அதற்கு ‘தேவகியின் மரம்’ என்று பெயரிட்டாள். ஒவ்வொரு நாளும் காலையில், அந்த மரத்திற்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவாள். “வளரம்மா, வளரு. என் குட்டி தேவகியைப் போல வளரு” என்று சொல்வாள்.

கணேசன் இப்போது ஒரு பிரபலமான மனித உரிமை வழக்கறிஞர். அவன் ‘செம்மணி நீதி இயக்கம்’ என்ற ஒரு அமைப்பைத் தொடங்கினான். அந்த இயக்கம், காணாமல் போனோர் குடும்பங்களுக்கு இலவசச் சட்ட உதவி வழங்குகிறது. மேலும், போரின் கொடூரங்களை ஆவணப்படுத்தும் ஒரு காப்பகத்தையும் உருவாக்கி வருகிறது.

ஒரு நாள், ஒரு இளம் பெண் கணேசனிடம் வந்தாள். அவள் பெயர் தேவிகா. அவள் தேவகியின் நினைவாகப் பெயர் வைக்கப்பட்டிருந்தாள். அவள் கணேசனிடம் சொன்னாள்: “ஐயா, உங்கள் கதையைக் கேட்டேன். உங்கள் தங்கையின் பெயரை என் பெயராகச் சூட்டியிருக்கிறேன். நான் ஒரு பத்திரிகையாளன். இனி, நீதிக்காகப் போராடும் உங்களுடன் நானும் இணைந்து கொள்கிறேன்.”

கணேசன் சிரித்தான். அது பல வருடங்களில் அவன் முகத்தில் தெரிந்த முதல் உண்மையான சிரிப்பு. “நீ வந்தது மிகச் சரியான நேரத்தில். வா, இந்தப் பயணத்தை நாம் ஒன்றாகத் தொடரலாம்.”

கமலேஸ்வரி தனது 70-ஆம் பிறந்த நாளில், தேவகியின் மரத்தின் கீழ் அமர்ந்திருந்தாள். கணேசனும், தேவிகாவும் அவளுடன் இருந்தனர். கமலேஸ்வரி சொன்னாள்:

“நான் இந்த வாழ்க்கையில் பல இழப்புகளைச் சந்தித்தேன். என் கணவர், என் மூத்த மகன், என் குட்டித் தேவகி. ஆனால், நான் கற்றுக்கொண்ட ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. இருள் எவ்வளவு நீடித்தாலும், விடியல் கட்டாயம் வரும். நியாயம் எவ்வளவு தாமதித்தாலும், அது கட்டாயம் வெல்லும். இதுதான் என் முன்னோர்கள் சொன்ன உறுதிமொழி. இன்று, அந்த உறுதிமொழி நிஜமாகி இருப்பதை என் கண்களால் பார்க்கிறேன்.”

அவள் கணேசனைப் பார்த்தாள். “மகனே, நீ இந்தப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து நடத்திச் செல்வாய். உனக்குப் பின்னும், இந்தப் பூமியில் நீதிக்காகக் குரல் கொடுப்பவர்கள் இருப்பார்கள். ஏனென்றால், நியாயம் ஒருபோதும் இறந்து போவதில்லை. அது புதைந்து கிடந்தாலும், ஒரு நாள் வெளிவந்தே தீரும்.”

கணேசன் அவள் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினான். “அம்மா, நீங்கள் சொல்வது சரிதான். நியாயம் ஒருபோதும் இறந்து போவதில்லை. செம்மணியின் மண் இன்று பேசுகிறது. அது இனி மௌனமாகாது.”

அந்த மாலை, தேவகியின் மரத்தின் பின்னால், சூரியன் மறையத் தொடங்கியது. ஆனால், கிழக்கில், ஒரு சிறிய வெளிச்சம் தெரிந்தது. அது ஒரு நட்சத்திரமாக இருக்கலாம். அல்லது, ஒரு புதிய விடியலின் அறிகுறியாக இருக்கலாம். கமலேஸ்வரி அந்த வெளிச்சத்தைப் பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு புன்னகை.

“தேவகி, நீ இப்போது அமைதியாகத் தூங்கு. உனக்காக நியாயம் கிடைத்துவிட்டது. உன் அண்ணன் அதைச் சாதித்துவிட்டான். இனி, நான் வரும் வரை காத்திரு. நானும் ஒருநாள் உன்னுடன் வந்து சேர்ந்து கொள்கிறேன். அப்போது, நாம் மீண்டும் ஒரு குடும்பமாக இருப்போம். அது வரை, இந்த மண்ணே உனக்குப் பாதுகாப்பாக இருக்கட்டும்.”

இந்தக் கதை ஒரு கற்பனைக் கதைதான். ஆனால், இதில் வரும் உணர்வுகள் கற்பனை இல்லை. கமலேஸ்வரியின் போராட்டம், கணேசனின் விடாமுயற்சி, தேவகியின் பள்ளிப்பை – இவை அனைத்தும் செம்மணி, முள்ளிவாய்க்கால், மற்றும் இலங்கையின் பல பகுதிகளில் காணாமல் போனோர் குடும்பங்களின் உண்மையான அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

செம்மணி மண் இன்னும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் குரலைக் கேட்பதும், அதற்கு நியாயம் வழங்குவதும், நாம் ஒவ்வொருவரின் பொறுப்பாகும்.

விடியல் வெகு தொலைவில் இல்லை. நியாயம் கட்டாயம் வெல்லும்.

“மண்ணுக்குள் மறைந்த உண்மைகள் ஒருபோதும் இறந்து போவதில்லை. அவை காத்திருக்கின்றன – நியாயம் கேட்கத் தக்க ஒரு நாளுக்காக. அந்த நாள் இதோ வந்துவிட்டது.”

வாழ்க தமிழ்! வாழ்க நியாயம்!