“தோல்வி என்பது இறுதி மூச்சு விடும் நொடியன்று ஏற்படும் அனுபவமன்று; மாறாக, ஒருவன் போராடுவதை நிறுத்தும் தருணத்திலேயே தோல்வி ஏற்படுகிறது.”

இலங்கைத் தமிழர்களின் அரசியல் வரலாறு என்பது, தாங்கள் வாழும் நிலத்தில் சம உரிமைக்காக, அடையாளத்திற்காக, மானத்திற்காக நடத்தப்பட்ட ஒரு நீண்ட, கசப்பான, ஆனால் வீரமிக்க போராட்டமாகும். பிரித்தானியரிடமிருந்து நாடு விடுதலை அடைந்த 1948-ஆம் ஆண்டு முதல், 2009-ஆம் ஆண்டு வரை நடைபெற்ற கொடூர உள்நாட்டுப் போர், அதற்குப் பின்னரும் தொடரும் நீதிக்கான குரல்கள் – இவை அனைத்தும் தமிழ் அரசியலின் ஒவ்வொரு கட்டமும் வீரத்தின் வேறு ஒரு வடிவத்தைக் காட்டுகின்றன.

சுடுகலன்களுக்கு முன் நின்ற போராளிகளின் வீரம் ஒரு பக்கம் இருக்க, சட்டசபையில் நியாயத்திற்காகக் குரல் கொடுத்து, சிறை சென்று, தாம் விரும்பிய இலக்கை அடையாமலேயே மறைந்த மிதவாதத் தலைவர்களின் வீரம் வேறு பக்கம் இருக்கிறது. இந்தக் கட்டுரை, இலங்கைத் தமிழ் அரசியலின் அந்த வீரத்தின் பல பரிமாணங்களை – சட்டப்பூர்வப் போராட்டம், பலி, கொள்கைப் பிடிப்பு மற்றும் சமீபத்திய அரசியல் மாற்றங்கள் வரை – ஆழமாக ஆராயப் போகிறது.

இலங்கை விடுதலை அடைந்த பின்னர், சிங்கள பௌத்த தேசியவாத அரசுகள் தமிழர்களை விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளின. 1956-ஆம் ஆண்டு “சிங்களம் மட்டுமே” சட்டம் தமிழின் அதிகாரப்பூர்வ அந்தஸ்தைப் பறித்தது. இதற்கு எதிராகத் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் சமரசப் பாதையை முதலில் மேற்கொண்டனர்.

ச.ஜே.வி. செல்வநாயகம் (S. J. V. Chelvanayakam) – இவர் ஒரு வழக்கறிஞர், பின்னர் அரசியல்வாதி. காந்தியின் சத்தியாக்கிரகத்தால் ஈர்க்கப்பட்டவர். 1961-ஆம் ஆண்டு, இவர் தலைமையில் நடைபெற்ற சத்தியாக்கிரகப் போராட்டம், தமிழ் மக்களின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையாகும் . அமைதியான, வன்முறையற்ற எதிர்ப்பின் மூலம், அரசின் கொள்கைகளைக் கண்டித்தார். இந்தப் போராட்டம், பல தமிழ் தலைவர்களைச் சிறைக்கு அனுப்பியது, ஆனால் தமிழ் மக்களின் ஒற்றுமையை வலுப்படுத்தியது .

1977-ஆம் ஆண்டு, அ. அமிர்தலிங்கம் (A. Amirthalingam) தலைமையிலான தமிழர் விடுதலை முன்னணி (TULF), ‘தனி நாடு’ என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்து, தமிழ் மக்களின் அதிகாரபூர்வ ஆணையைப் பெற்றது. இவர்கள் சுமார் 18 தொகுதிகளைக் கைப்பற்றி, வலுவான எதிர்க்கட்சியாக உருவெடுத்தனர் .

1983-ஆம் ஆண்டு: அரசு, பிரிவினைவாதத்தை ஊக்குவிப்பதைத் தடுக்கும் ஒரு சட்டத்தை இயற்றியது. இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, அமிர்தலிங்கம் உட்பட அனைத்து TULF உறுப்பினர்களும் பாராளுமன்றத்தைப் புறக்கணித்து, தங்கள் பதவிகளை இழந்தனர் . இது தமிழ் அரசியலில் ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையாகும். பாராளுமன்றத்தில் மிதவாதக் குரல்கள் அடிபணியச் செய்யப்பட்டதால், தமிழ் இளைஞர்கள் வன்முறைப் பாதையை நோக்கி விரைந்தனர். அமிர்தலிங்கமும், அவரைப் பின்பற்றிய மற்றொரு மிதவாதத் தலைவரான வி. யோகேஸ்வரனும் பின்னர் LTTE ஆல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர் . இது தமிழ் மிதவாத அரசியலின் முதல் பெரும் வீழ்ச்சியாகும்.

“சிறந்த சமயத்தில், சமரசத்திற்குத் தயாராக இருந்த தலைமுறை அழிக்கப்பட்டது. அவர்களின் வெற்றிடத்தை நிரப்பியது துப்பாக்கியின் சத்தம்.”

2001-ஆம் ஆண்டு, நார்வேயின் மத்தியஸ்தத்தில் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைகள் தொடங்கின. LTTE தனது ஜனநாயகக் குரலாக, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை (Tamil National Alliance – TNA) உருவாக்கியது. இதன் மூத்த தலைவராக ஆர். சம்பந்தன் (R. Sampanthan) 2001-இல் மீண்டும் பாராளுமன்றத்திற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் .

இருப்பினும், இந்தக் காலகட்டம் தமிழ் மிதவாத அரசியலின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய கட்டமாகும். சம்பந்தன் உள்ளிட்ட TNA தலைவர்கள், LTTE-யின் அதிகாரத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு நடந்தனர். LTTE, தனக்கு எதிரான எந்தக் குரலையும் அடக்கியது. TNA, LTTE-யின் அட்டூழியங்களைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசத் தயங்கியது .

விமர்சனங்கள்: சம்பந்தனின் மிகப் பெரிய பலவீனம், LTTE ஆல் தனது சொந்தக் கட்சித் தலைவரான அமிர்தலிங்கம் கொல்லப்பட்ட போதும், அதைக் கண்டித்துப் பேசத் தவறியதாகும். LTTE-யின் ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் TNA முத்திரை குத்தும் அமைப்பாகச் செயல்பட்டதாக பல விமர்சகர்கள் குற்றம்சாட்டுகின்றனர் . எனினும், போர்க்களத்தில் இருந்த ஒரு இயக்கத்திற்கு எதிராக எழுந்து பேசுவது உயிருக்கு ஆபத்தானது என்பதையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

2009-ஆம் ஆண்டு மே மாதம், இலங்கை இராணுவம் LTTE-யை இராணுவ ரீதியாக முறியடித்தது. விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன் கொல்லப்பட்டார் . இந்த வெற்றி, சிங்கள மக்களிடையே பெரும் கொண்டாட்டத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், தமிழ் மக்களுக்கு இது மிகப் பெரிய சோகம். போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் மட்டும் ஐ.நா. மதிப்பீட்டின்படி 40,000 தமிழ் பொதுமக்கள் உயிரிழந்தனர் .

போருக்குப் பின்னர், தமிழ் அரசியல் கடுமையான நெருக்கடியைச் சந்தித்தது. இராணுவப் பலத்தின் முன், தமிழ் அரசியல் குரல்கள் முற்றிலும் ஒடுக்கப்பட்டன. இந்தச் சூழலில்தான், சம்பந்தன் மீண்டும் உருவெடுத்தார்.

இராணுவ ரீதியில் தோற்கடிக்கப்பட்ட தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு, அப்போது தேவைப்பட்டது ஒரு சமரசத் தலைமை. துப்பாக்கிகள் மௌனமாக்கப்பட்ட பின்னர், துப்பாக்கியை விடச் சக்தி வாய்ந்த ஆயுதம் வார்த்தைகளும், பன்னாட்டு ஆதரவும்தான். இதை நன்கு உணர்ந்தவர் சம்பந்தன்.

• பன்னாட்டு ஊடகங்களுடன் தொடர்பு: உள்நாட்டுப் போரின் போதும், அதற்குப் பின்னரும் தமிழ் மக்களின் நிலையை உலகுக்கு எடுத்துச் சொல்வதில் முக்கியப் பங்காற்றினார் .
• சமரசப் பாதை: ‘தனி நாடு’ என்ற இலக்கு தற்போது நடைமுறைக்கு ஒத்துவராது என்பதை உணர்ந்தார். அதற்குப் பதிலாக, ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள், கூட்டாட்சி முறை (Federal System) மூலம் தமிழ் மக்களின் அரசியல் உரிமைகளைப் பெற வேண்டும் என்பதே அவரது நிலைப்பாடாக இருந்தது .
• 13வது திருத்தத்தை முன்னிறுத்தல்: கூட்டாட்சிக்கான நீண்டகாலப் பயணத்தில், ஒரு இடைக்காலத் தீர்வாக அதிகாரப் பகிர்வுக்கான 13வது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தக் கோரினார் .

“நிரந்தர அரசியல் தீர்வு கிடைக்கும் வரையில், 13வது திருத்தத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்துமாறு நாங்கள் தொடர்ந்து அரசுகளை வலியுறுத்தி வந்தோம்.” – ஆர். சம்பந்தன்

2015-ஆம் ஆண்டு, மைத்திரிபால சிறிசேன-ரணில் விக்ரமசிங்க அரசு பதவியேற்றது. இந்த அரசு, தமிழ் மக்களுடன் நல்லிணக்கத்தை நாடும் கொள்கையை முன்வைத்தது. அந்த அரசில், TNA ஆதரவு தெரிவித்தது. இதன் விளைவாக, 1983-க்குப் பின்னர் 32 ஆண்டுகளில் முதல் முறையாக ஒரு தமிழர் (சம்பந்தன்) எதிர்க்கட்சித் தலைவரானார் .

இது ஒரு வரலாற்றுச் சாதனை. இது தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு கிடைத்த மிக உயர்ந்த அரசியல் அந்தஸ்து. பாராளுமன்றத்தில் தமிழ் குரலை நேரடியாக ஒலிக்கச் செய்ய இது ஒரு வாய்ப்பாக இருந்தது.

சம்பந்தன் 2024-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 30-ஆம் தேதி காலமானார் . அவரது மறைவு, தமிழ் அரசியலில் ஒரு சகாப்தத்தின் முடிவைக் குறித்தது. இருப்பினும், அவரது பாரம்பரியம் சர்ச்சைக்குரியதே.

ஒரு விமர்சனம்: “சம்பந்தன் சிங்களத் தலைவர்களுடன் நல்லுறவு கொண்டிருந்தார். ஆனால், தமிழ் மக்களின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில் அவர் காட்டிய அதே அக்கறையை, உயர் அதிகாரிகளின் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதில் காட்டவில்லை” . மற்றொரு கட்டுரை அவரை “LTTE உடனான தொடர்புகளால் மதிப்புக் குறைந்தவர்” என்று கூட விமர்சிக்கிறது .

எவ்வாறாயினும், அவரது மறைவுக்குப் பின்னர், “தமிழ் அரசியலில் ஏற்பட்ட வெற்றிடத்தை யாராலும் நிரப்ப முடியாது” என்பது பெரும்பான்மையான கருத்தாகும் .

2025-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 29-ஆம் தேதி, மற்றொரு மூத்த தமிழ்த் தலைவரான மாவை சேனாதிராஜா (Mavai Senathirajah) காலமானார் .

• அடையாளம்: இவர் சம்பந்தனை விடக் கடுமையான கொள்கைப் பிடிப்பு கொண்டவர். ‘தமிழ் தேசியம்’ என்ற கருத்தில் உறுதியாக இருந்தவர்.
• போராட்ட வரலாறு: 1960-களில் செல்வநாயகத்துடன் இணைந்து, சத்தியாக்கிரகப் போராட்டங்களில் பங்கேற்று சிறை சென்றவர் .
• பதவிகள்: ITAK-ன் பொதுச் செயலாளராகவும், பின்னர் கட்சித் தலைவராகவும் பதவி வகித்தார் . 2013-இல் வடமாகாண சபை உருவாக்கப்பட்டபோது, அவரது பெயர் முதலமைச்சர் வேட்பாளராகப் பரிசீலிக்கப்பட்டது .
• கொள்கை: “பெரும்பான்மை ஆட்சிக்கு எதிரான தமிழ் எதிர்ப்பின் சின்னம்” என்று வர்ணிக்கப்பட்டவர் . கூட்டாட்சி, சுயநிர்ணய உரிமை, மற்றும் 13வது திருத்தத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்துதல் ஆகியவற்றில் உறுதியாக இருந்தார்.

சம்பந்தனுக்குப் பின், சேனாதிராஜாவின் மறைவு, பழைய தலைமுறையின் முழுமையான முடிவைக் குறிக்கிறது. இனி, புதிய தலைமுறை தான் இந்தச் சுமையைச் சுமக்க வேண்டும்.

2025-ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், தேசிய மக்கள் சக்தி (National People’s Power – NPP) பெரும் வெற்றி பெற்றது. அநுர குமார திசாநாயக்க பிரதமரானார். இதன் தாக்கம் வடக்கிலும் ஏற்பட்டது. பாரம்பரிய தமிழ்க் கட்சிகள் மீதான வெறுப்பின் காரணமாக, பல தமிழ் வாக்காளர்கள் NPP-க்கு ஆதரவு அளித்தனர். இது, தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் மீதான மக்களின் நம்பிக்கை குறைந்து வருவதைக் காட்டுகிறது .

எம். ஏ. சுமந்திரன் (M. A. Sumanthiran): தற்போதைய தமிழ் அரசியலின் முக்கிய குரல். ITAK-ன் செயல் பொதுச் செயலாளர்.

• எச்சரிக்கை: NPP ஆட்சி, “ஒரு-கட்சி ஆட்சி” (One-party state) நோக்கி நகர்ந்து வருவதாகக் குற்றம்சாட்டுகிறார் . அரசு, வடக்கில் இணையான அதிகாரக் கட்டமைப்பை உருவாக்கி, மாகாண சபைகளின் அதிகாரங்களைப் பறிப்பதாக வாதிடுகிறார்.
• நெருங்கிய உறவு: இவரும் ஜனாதிபதி அநுரகுமார திசாநாயக்கவும் 15 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நண்பர்கள். ஆனால், தற்போது அவர்களுக்கிடையேயான உறவு பலவீனமடைந்து வருவதாகக் கூறுகிறார் .
• புதிய அணுகுமுறை: “தனி நாடு இனி சாத்தியமல்ல. எனவே, அது சாத்தியம் போன்ற சொல்லாட்சிகளைப் பயன்படுத்துவது பயனற்றது. சிங்கள மக்களின் சம்மதத்துடனேயே தமிழ்ப் பிரச்சினைக்கு முன்னேற்றம் ஏற்பட முடியும்” என்று வலியுறுத்துகிறார் .

சி.வி.கே. சிவஞானம் (C.V.K. Sivagnanam): ITAK-ன் துணைத் தலைவர்.

• குற்றச்சாட்டு: ஜனாதிபதி அநுரகுமார், வடக்கின் பிரதான அரசியல் சக்தியை உடைக்க முயற்சிப்பதாகக் குற்றம்சாட்டுகிறார். தனது கட்சியின் மூத்த உறுப்பினர்களை NPP-வுக்கு இழுக்கும் முயற்சியில் இருப்பதாக வாதிடுகிறார் .
• நிலைப்பாடு: “ஜனாதிபதி நாடகத்தை நிறுத்திவிட்டு, நிலம் கையகப்படுத்துதல், போரினால் இடம்பெயர்ந்தோர் மீள்குடியேற்றம் போன்ற உண்மையான பிரச்சினைகளில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்” என்று கூறியுள்ளார் .

இலங்கைத் தமிழ் அரசியல் வீரம் என்பது ஒரு கருவூலம். அதில் இரு வெவ்வேறு, ஆனால் ஒன்றையே நோக்கமாகக் கொண்ட பாதைகள் உள்ளன.

இந்த வீரம், செல்வநாயகம், சம்பந்தன், சேனாதிராஜா போன்ற தலைவர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

• ஆயுதம்: சட்டம், வார்த்தைகள், பன்னாட்டு இராஜதந்திரம்.
• பலி: சிறைவாசம், பதவி இழப்பு, கொலை அச்சுறுத்தல்களுக்கு மத்தியிலும் தொடர்ந்த பயணம்.
• பாரம்பரியம்: போருக்குப் பின்னரும் தமிழ் அரசியலை உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்தது. பன்னாட்டு மேடையில் தமிழ் பிரச்சினையை உயிர்ப்புடன் வைத்தது. ஆனால், ‘நீதியில் சமரசம்’ செய்துகொண்டதாக விமர்சனங்களும் உண்டு.

இந்த வீரம், விடுதலைப் புலிகளால் (LTTE) பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

• ஆயுதம்: துப்பாக்கி, தியாகம்.
• பலி: ஆயிரக்கணக்கான போராளிகள் மற்றும் பொதுமக்களின் உயிர் இழப்பு.
• பாரம்பரியம்: ஒரு தனி நாடு என்ற கனவை உலகிற்குக் காட்டியது. தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை இனி ஒரு உள்நாட்டுப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, பன்னாட்டுப் பிரச்சினை என்பதை உணர்த்தியது. இருப்பினும், வன்முறைப் பாதையின் முடிவு பேரழிவாகவே அமைந்தது.

இலங்கைத் தமிழ் அரசியலின் எதிர்காலம், இந்த இரண்டு பாதைகளின் கலவையில் தான் இருக்கிறது. அதாவது:

1. ஒற்றுமை: TNA போன்ற கூட்டணிகள் சிதறாமல், ஒற்றுமையாகச் செயல்பட வேண்டும் . தற்போதைய உள்கட்சிப் பிளவுகள் தமிழ் அரசியலை வெகுவாகப் பலவீனப்படுத்துகின்றன.
2. புத்தாக்கம்: பழைய தலைமுறை மறைந்து விட்டது. இப்போது, சுமந்திரன் போன்ற இளம், படித்த, நடைமுறைச் சிந்தனை கொண்ட தலைவர்கள் முன்வர வேண்டும்.
3. யதார்த்தம்: ‘தனி நாடு’ கனவு தற்போதைய நிலையில் சாத்தியமில்லை. எனவே, “கூட்டாட்சி” மற்றும் “அதிகாரப் பகிர்வு” போன்ற நடைமுறைச் சாத்தியமான இலக்குகளுக்காகப் போராட வேண்டும் .
4. சிங்கள மக்களை நெருங்குதல்: சுமந்திரன் சுட்டிக்காட்டியதுபோல, சிங்கள மக்களின் ஆதரவின்றி எந்தத் தீர்வும் நிலைத்து நிற்காது. அவர்களின் பயத்தைப் போக்கும் வகையில் பேச்சுவார்த்தைகள் அமைய வேண்டும் .
5. பன்னாட்டு ஆதரவைத் தக்கவைத்தல்: இந்தியா மற்றும் மேற்கத்திய நாடுகளின் ஆதரவு, எதிர்காலப் பேச்சுவார்த்தைகளில் மிக முக்கியமானது .

இலங்கைத் தமிழ் அரசியல் வீரம் என்பது, தோல்விகளைத் தழுவிக்கொண்டு, மீண்டும் மீண்டும் எழுந்திருக்கும் ஒரு பீனிக்ஸ் பறவையின் கதை. சட்டசபையில் துப்பாக்கிக்கு முன் பணிந்தனர்; ஆனால் அதே துப்பாக்கியின் முன் தலைகுனியாமல், பேச்சுரிமைக்காகப் போராடினர். போர்க்களத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்; ஆனால் அந்தத் தோல்வியை ஒரு பாடமாக்கி, அமைதியான, ஆனால் உறுதியான குரல்களை உருவாக்கினர்.

சம்பந்தன், சேனாதிராஜா, அமிர்தலிங்கம், செல்வநாயகம் என ஒரு தலைமுறை முழுவதுமே, தாம் கண்ட கனவு நிறைவேறாமலேயே மறைந்து விட்டார்கள். அவர்களின் மறைவு ஒரு சகாப்தத்தின் முடிவு. ஆனால், அவர்கள் விதைத்த விதைகள் இப்போது முளைக்கத் தொடங்கியுள்ளன. தற்போதைய தலைமுறையின் மீது மிகப்பெரிய பொறுப்பு உள்ளது. அது, பழைய கசப்புகளைத் தாண்டி, புதிய, ஆக்கப்பூர்வமான, மற்றும் நடைமுறைச் சாத்தியமான ஒரு அரசியல் பாதையை உருவாக்க வேண்டும்.

தமிழ் அரசியல் இறக்கவில்லை. அது ஒரு உருமாற்றத்தின் வழியாகச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. புதிய விடியல் வெகு தொலைவில் இல்லை.

“இருள் எவ்வளவு நீடித்தாலும், விடியல் கட்டாயம் வரும். நியாயம் எவ்வளவு தாமதித்தாலும், அது கட்டாயம் வெல்லும். தமிழ்ச் சமூகத்தின் வீரம், இந்த இருளிலும் ஒரு ஒளிவட்டத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.”