யாழ்ப்பாணத்தின் வடக்கே, கிளிநொச்சியை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில், “வன்னிப் பூமி” என்று அழைக்கப்படும் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அதன் பெயர் ‘முள்ளியவளை’. இந்த ஊரின் மண்ணுக்கும், மக்களுக்கும் ஒரு தனி வாசனை. உப்புக் காற்று முகத்தில் அறைய, கடல் அலைகளின் ஓசையோடு வாழ்க்கை நகரும்.
இந்தக் கிராமத்தில், இரத்தினம் எனும் வயதானவர் வசித்து வந்தார். அவருக்கு வயது எழுபது இருக்கும். முகத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்த சுருக்கங்கள், வெளுத்துப் போன தாடி, சற்றுக் குனிந்த முதுகு. ஆனால், அந்தக் கண்கள் மட்டும்… அந்தக் கண்களில் இன்னும் ஒரு துடிப்பு இருந்தது. ஒரு பிடிவாதம் இருந்தது. காலம் எதையும் மாற்ற முடியாது என்ற பிடிவாதம்.
“அப்பா, நீங்க இன்னும் வெளில போயிக்கிட்டு இருக்கீங்களே? வெய்யிலைப் பாருங்க!” – அவரின் ஒரே மகள் மகேஸ்வரி, குரலில் பரிவு தொனிக்கக் கத்தினார்.
“சும்மா இரம்மா. காலங்காத்தால நடக்கறது ஆரோக்கியத்துக்கு நல்லது. நீங்க தற்போதைய பொண்ணுங்களுக்குத் தெரியாது.” என்று முனகிக்கொண்டே, கையில் தடியை ஊன்றி, கிராமத்தின் எல்லையில் இருந்த பழைய ஆலமரத்தை நோக்கி நடந்தார் இரத்தினம்.
அந்த ஆலமரம்… அது அவரின் இளமைக்கால நண்பன். அதன் அடியில் தான் அவர் தனது சிறுவயதில் விளையாடியிருக்கிறார். அதன் அடியில் தான் அவர் தனது காதலியான சிவகாமியை முதன் முதலில் பார்த்திருக்கிறார். அதன் அடியில் தான் போரின் கொடூரத்திலிருந்து தப்பி ஒளிந்திருக்கிறார். அந்த மரத்திற்கும், இரத்தினத்திற்கும் இடையிலான பிணைப்பு, எந்தக் காலத்திலும் அறுபடாதது.
நடந்து வந்த இரத்தினம், மரத்தடியில் உள்ள கற்பாறை ஒன்றில் அமர்ந்தார். சுற்றிலும் பார்வையைச் செலுத்தினார். எங்கெங்கே பார்த்தாலும், போர்க்காலத்தின் தழும்புகள் இன்னும் முழுமையாக ஆறவில்லை. சில வீடுகள் இடிந்து கிடந்தன. சில நிலங்கள் பாழடைந்து கிடந்தன. மக்கள் முகங்களில் ஒரு கலக்கம். இருபது வருடங்களுக்கு முன்னர் போர் முடிந்தாலும், மனங்களில் அது முடியவில்லை.
“என்ன அப்பா, தனியா உட்கார்ந்திருக்கீங்க?” – ஒரு இளைஞனின் குரல் கேட்டது.
திரும்பிப் பார்த்த இரத்தினத்திற்கு, எதிரே நின்றிருந்தவன் உடனே அடையாளம் தெரியவில்லை. கொஞ்சம் உற்றுப் பார்த்தபோதுதான், அது தனது பேரன் ஆதவன் என்பது புரிந்தது.
“ஆதவனா? நீ எப்ப வந்த சிங்கப்பூரிலிருந்து?”
“இப்பத்தான் அப்பா. விமானம் இறங்கி நேரா வந்தேன். உங்களை மிச்சிங் பண்ணிட்டேன்.”
“சிங்கப்பூர்ல எல்லாம் ஒழுங்கா நடக்குதா? வேலை எப்படி?”
“எல்லாம் நல்லதாங்க அப்பா. ஆனா, நான் இங்க வந்தது ஒரு முக்கியமான விஷயத்துக்காக. எங்க குடும்ப நிலத்தை விக்கணும்னு நினைக்கிறேன்.”
அடுத்த நொடியில், இரத்தினத்தின் முகம் சிவந்தது. கண்களில் தீப்பொறி பறந்தது. கையிலிருந்த தடியை வீசி எறிந்தவர், பேரனின் காலரைப் பிடித்து இழுத்தார்.
“என்ன சொன்ன? என்ன சொன்ன? நீ எங்கோட நிலத்தை விக்கணும்னு சொல்றியா? நான் உயிரைக் கொடுத்து காப்பாத்தின நிலத்தை, நீ காசுக்கு விக்கலாம் நினைக்கிறியா? மண்ணை வித்து உண்பவன், மண்ணால் மூடப்படுவான் என்று ஒரு பழமொழி இருக்கு, தெரியுமா உனக்கு?!”
ஆதவன் பின்வாங்கினான். இரத்தினத்தின் கோபம் அவனுக்குப் புதிதல்ல. ஆனால், இந்த முறை அவன் உறுதியாக இருந்தான்.
“அப்பா, உங்க பழைய கதைகளை நான் மதிக்கிறேன். ஆனா உலகம் மாறிடுச்சு. நாம ரொம்ப பின்னாடி போயிட்டோம். சிங்கப்பூர்ல எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு. அதுக்கு பணம் தேவை. இங்க நிலத்தை விட்டு என்ன பயன்? அதில எதுவும் விளையுதா? வருமானம் இருக்கா?”
“வருமானமா?! நீ சின்னப் பையனா இருக்கப்போ, இந்த மண்ணிலதான் நாங்க விளையாடினோம். உனக்கு வயத்துக்கு அன்னம் கொடுத்தது இந்த மண்ணுதான். இங்கதான் நாங்க தூங்கினோம், கனவு கண்டோம். இந்த மண்ணைக் காசுக்கு அளக்கப் போறியா? உனக்கு வெட்கமில்லையா?!”
இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு இடையே நிலம், பணம், மதிப்பீடுகள் – என ஒரு பெரும் மோதல் கிளம்பியது. இரத்தினத்தின் மனைவி சிவகாமி இறந்து பல ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தது. அப்போதிருந்தே அவர் தனித்தான். இப்போது பேரன் வந்து சொன்ன வார்த்தைகள், அவரின் ஆத்துமாவையே குத்தியது.
“நீ இங்க இருந்துதான் கதையைக் கத்துக்கணும் ஆதவா. உன்னோட வேர்களை மறந்துடாதே. ஒரு மரம் அதன் வேரை இழந்தால், அது எப்படி வாடிப்போகுமோ, அதே போலத்தான் மனிதனும். நம்மோடு பூர்வீக நிலத்தை விற்றால், நாம் எதுவுமில்லாதவர்கள் ஆகிவிடுவோம்!” என்று குரல் நடுங்கக் கூறினார் இரத்தினம்.
ஆதவனின் மனதில் ஒரு தயக்கம் உண்டானது. ஆனால், அவனது லட்சியம் பெரியது. சிங்கப்பூரில் பெரிய வேலை, அங்கே ஒரு வீடு வாங்க வேண்டும், திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் பணம் தேவை.
“அப்பா, நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனா, நீங்க என்னைப் புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்கிறீங்க. காலம் மாறலாம், ஆனா மனுஷங்க மாத்த மாட்டேங்கிறாங்க. அதுதான் பிரச்சினையே. நீங்க இன்னும் பழைய உலகத்திலதான் வாழ்ந்திட்டு இருக்கீங்க. நான் முன்னேறணும்!” என்று கத்தினான் ஆதவன்.
இந்தச் சம்பவத்துக்குச் சற்று முன்னரே, கிராமத்தில் வேறொரு மாற்றமும் நிகழ்ந்திருந்தது. போருக்குப் பின் மீள்குடியேற்றம் செய்யப்பட்ட மக்கள், தங்கள் நிலங்களைத் தேடி அலைந்தனர். பலருக்குத் தாங்கள் முன்னர் வசித்த இடங்களே தெரியாமல் போயின. அப்போது, ஒரு இளைஞன் தனது பாட்டனாரின் பெயரில் இருந்த பழைய நில ஆவணத்தை எடுத்துவந்தான். அதை ஆதாரமாக வைத்து, அந்நியர் ஒருவர் ஆக்கிரமித்திருந்த நிலத்தை மீட்டுக்கொண்டான்.
ஆனால், வெறும் ஆவணங்கள் மட்டும் போதுமானதாக இல்லை. நிலம் மீட்கப்பட்டாலும், அதில் விளையும் பயிர்கள், அந்த மண்ணின் வளம் – எல்லாம் சிதைந்து போயிருந்தது. மீட்கப்பட்ட ஒவ்வொரு ஏக்கர் நிலத்திற்கும், அதன் வரலாறு, அதன் கதை, அதன் உணர்வு – எல்லாம் இழக்கப்பட்டிருந்தது. இரத்தினத்தின் கதையும் அப்படித்தான். அவர் தன் நிலத்தைக் காப்பாற்றினாலும், அந்த நிலத்தின் சூழல் இழந்து கொண்டிருந்தது.
இரண்டு வாரங்கள் கடந்தன. ஆதவன் தன் பாட்டனாரிடம் மீண்டும் பேச்சுவார்த்தைக்கு முயன்றான். ஆனால், இரத்தினம் உறுதியாக இருந்தார்.
“ஆதவா, நான் ஒரு கதை சொல்றேன். கேளு.”
“சொல்லுங்க அப்பா.”
“ஒரு தடவை, நான் சின்னப் பையனா இருந்தப்போ, இங்கே ஒரு பெரிய வௌவால் ஒண்ணு வந்து இந்த ஆலமரத்தில தங்கும். ஊரே பயந்து போகும். அதை ஓட்டணும்னு ஒரு வேடன் வந்தான். அவன் ஒரு பொறி வச்சான். ஆனா, அந்த வௌவால் பொறியில சிக்காம, அதை உடைச்சு கடைசியில வேடனையே துரத்த ஆரம்பிச்சுது. ஊரே சிரிச்சது. பாடம் தெரியுமா?”
“இல்லைங்க.”
“மனிதனால இயற்கையை வெல்ல முடியாதுன்னு. நாம நினைக்கிற மாதிரி, நாமதான் பெரியவங்க. நாமதான் உலகத்தை ஆள்றோம். ஆனா, நம்மால முடியாது. மண்ணும், மரமும், நீரும்தான் உண்மையான அதிபதிகள். அவை நம்மைக் காப்பாற்றும். அவைகளை நாம் காப்பாற்றணும். நிலத்தை வித்துட்டு எங்க போயிடுவோம்?”
ஆதவனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அன்றிரவு, அவன் தனது பாட்டனின் வார்த்தைகளைப் பற்றி நிறைய யோசித்தான். சிங்கப்பூரின் கான்கிரீட் காடுகளும், இந்த கிராமத்தின் பச்சைப் பசேல் வயல்களும் அவன் மனக்கண்ணில் நின்றன.
அடுத்த நாள், ஆதவன் காலையில் எழுந்ததும், பாட்டனைத் தேடிச் சென்றான். அவர் வழக்கம் போல் ஆலமரத்தடியில் இருந்தார்.
“அப்பா… நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்.”
“என்ன முடிவு?”
“நிலத்தை விக்க வேண்டாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். நீங்க சொன்னது சரிதான். நம்ம வேர்களை நாமே அறுத்துக்க முடியாது. இருந்தாலும்… எனக்கு ஒரு விஷயம் புரியலை. இன்னும் எத்தனை காலம் இப்படி பிடிவாதமா இருப்பீங்க? உலகம் மாறுது. நாமும் மாற வேண்டாமா?”
இரத்தினம் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு வலி இருந்தது. ஒரு தனிமை இருந்தது.
“மகனே, காலம் மாறும்தான். ஆனா மனிதர்கள் மாறுவதில்லை. மாறக்கூடாது. சில விஷயங்களை மாற்ற முடியாது. அதுதான் நம்ம அடையாளம். நாம் யார்? நம் முன்னோர்கள் யார்? நம் கலாச்சாரம் என்ன? இதையெல்லாம் மறந்துட்டு, வெறும் பணத்திற்குப் பின்னாடி ஓடினால், நாம் எதுவுமில்லை.”
ஆதவன் பாட்டனின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டான்.
“அப்படியானால், நான் என்ன செய்யணும்? சிங்கப்பூர் வேலையை விடறதா?”
“வேண்டாம். உன் கனவுகளை விடாதே. ஆனா, உன் வேர்களை மறக்காதே. எங்கே போனாலும், இந்த மண்ணின் வாசனை உன்னுள்ள இருக்கட்டும். இங்கே வந்து, உன் குழந்தைகளுக்கு இந்தக் கதைகளைச் சொல்லு. இந்த ஆலமரத்தின் கீழ் உட்கார வை. அப்பத்தான் நீ உண்மையிலேயே வளமானவன் ஆவாய்.”
இரத்தினத்தின் கண்களில் நீர் மல்கியது. ஆதவனின் கண்களிலும்.
அன்று முதல், ஆதவன் தனது பாட்டனுடன் சேர்ந்து அந்த நிலத்தைப் பண்படுத்தத் தொடங்கினான். முன்பு போல் பெரிய அளவில் வேளாண்மை செய்ய முடியாவிட்டாலும், ஒரு சிறு காய்கறித் தோட்டத்தை உருவாக்கினான். பாட்டனுக்கும் அவனுக்கும் இடையிலான புரிதல் புதிதாக உருவானது.
சில மாதங்களில், ஆதவன் சிங்கப்பூருக்குத் திரும்ப வேண்டிய நேரம் வந்தது. விமான நிலையத்தில், பாட்டனிடம் விடைபெற்றான்.
“அப்பா, நான் உங்களுக்கு ஒரு வாக்கு கொடுக்கிறேன். இந்த நிலத்தை நான் ஒருபோதும் விற்க மாட்டேன். என் பிள்ளைகளுக்கும் இதே கதையைச் சொல்லுவேன்.”
“சரி, மகனே. கடவுள் உன்னைக் காப்பார். புறப்பட்டுப் போ, உன் பயணம் வெற்றி பெறட்டும்.”
ஆதவன் திரும்பிப் பார்த்தான். பாட்டன் நின்ற இடத்தில் இருந்தே கை அசைத்தார். அவரின் கண்களில் இருந்த ஒளி, ஆதவனின் மனதில் எப்போதும் நிலைக்கும் என்று புரிந்தது.
சிறிலங்காவின் கிழக்குக் கரையோரமாக உள்ள திருகோணமலை, ஒரு காலத்தில் சங்கிலித்தளமாக இருந்தது. போர் முடிந்து பல ஆண்டுகள் ஆனாலும், அங்கே ஒரு இளம் பெண்ணின் வாழ்க்கை மாறிக்கொண்டிருந்தது. அவளது பெயர் பொன்னி.
பொன்னி, ஒரு ஏழை மீனவக் குடும்பத்தில் பிறந்தவள். அவளது தந்தை, கடலுக்குப் போய் மீன் பிடித்து, வந்து விற்றுத்தான் குடும்பத்தை நடத்தினார். ஆனால், வயதான காரணத்தினால் அவரால் இப்போது கடலுக்குச் செல்ல முடிவதில்லை. குடும்பப் பொறுப்பு முழுவதும் பொன்னியின் தலையில் விழுந்தது.
சின்ன வயதிலேயே பள்ளிப் படிப்பை நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. வயல்களில் வேலைக்குச் சென்றாள். சில சமயங்களில் கடற்கரையில் மீன்களை உலர்த்தும் வேலையும் செய்தாள். அவளால் கிடைத்த சொற்பப் பணத்தில், தன் தந்தைக்கு மருந்து வாங்கி, தம்பிக்குப் படிப்புப் பணத்தைக் கொடுத்தாள்.
“எனக்கு இப்போ வயசாகிடுச்சு பொன்னி. ஒரு நல்ல இடத்தில உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுக்கணும்னு ஆசை” என்று அவளது தந்தை சொல்வார்.
“அப்பா, எனக்குத் திருமணமே வேண்டாம். நான் இந்தக் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றணும். என் தம்பிக்குப் படிப்பு முடியும் வரை நான் காத்திருப்பேன்.”
பொன்னியின் பிடிவாதத்திற்கு அவள் தந்தையிடம் பதில் இல்லை.
அந்தக் காலகட்டத்தில், திருகோணமலையில் ஒரு பெரிய ஹோட்டல் தொழிலதிபர் வந்திருந்தார். அவர் பெயர் துரைராசா. யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்தவரான இவர், நெதர்லாந்தில் வசித்து வந்தார். சுற்றுலாத் துறையில் பெரும் வருவாய் ஈட்டியிருந்தார். அவர் கிராமங்களில் இருந்து இளைஞர்களைத் தேர்வு செய்து, ஹோட்டல் நிர்வாகத்தில் பயிற்சி அளித்து, வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பும் திட்டம் ஒன்றைத் தொடங்கியிருந்தார்.
இந்தத் திட்டத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட பொன்னி, முதலில் அதை நம்பவில்லை. ஆனால், அந்தத் திட்டத்தின் நேரடிப் பொறுப்பாளரான திருமதி. கௌசல்யா என்பவர் கிராமத்திற்கு வந்து, இளம் பெண்களிடம் பேசினார்.
“உங்களுக்கெல்லாம் வாய்ப்புகள் இருக்கு. இங்கேயே இருந்து நீங்கள் பெரிய சம்பாதிக்கலாம். வெளிநாடு போகவும் வாய்ப்பு உண்டு. உங்கள் கனவுகளை நனவாக்க இது ஒரு வாய்ப்பு” என்று கௌசல்யா கூறினார்.
பொன்னிக்கு ஆர்வம் வந்தது. ஆனால், அவளது தந்தைக்கு சம்மதமில்லை.
“என் பொண்ணு ஹோட்டல்ல வேலை செய்யணுமா? அது என்ன வேலை? சரியில்லை பொன்னி. நான் சொல்றேன், இங்கேயே இரு.”
“அப்பா, நான் எங்கேயும் தவறு பண்ண மாட்டேன். நமக்கு வேறு வழி இல்லை. நான் இப்படியே இருந்தால், நம்ம குடும்பம் முன்னேறாது. நம்புங்க. நானும் தம்பியும் நல்லதொரு வாழ்க்கை அமைத்துக் கொள்வோம்.”
பல நாட்கள் வாக்குவாதத்திற்குப் பின், தந்தை சம்மதித்தார். பொன்னி பயிற்சி வகுப்பில் சேர்ந்தாள். அங்கே அவளுக்குப் பல புதிய விஷயங்கள் கற்றுத் தரப்பட்டன. வெளிநாட்டு மொழிகள், வாடிக்கையாளர் சேவை, கம்ப்யூட்டர் அறிவு – என நிறைய.
சில மாதங்களில், பொன்னி அந்தப் பயிற்சியில் சிறந்த மதிப்பெண்கள் பெற்று முதலிடம் பிடித்தாள். அவளுக்கு துபாயில் ஒரு ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் வேலை கிடைத்தது.
செய்தி கேட்டு ஊரே கொண்டாடியது. ஆனால், பொன்னிக்குள் ஒரு கலக்கம். தந்தையையும், தம்பியையும் விட்டுப் பிரிந்து செல்ல மனம் வரவில்லை. அவள் தந்தையோ, “நீ போ பொன்னி. உன் வாழ்க்கையை நீ கட்டிக்கோ. நான் இங்கே இருக்கிறேன். தம்பியை நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்.
பொன்னி துபாய் சென்றாள். இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, அவள் திரும்பி வந்தபோது, அவளை அடையாளம் காண்பது கடினமாக இருந்தது. உடையிலும், பேச்சிலும், நடத்தையிலும் ஒரு மாற்றம். கையில் பணம் இருந்தது. தந்தைக்கு வீடு கட்டித் தந்தாள். தம்பி உயர் கல்வி பயில உதவினாள்.
ஆனால், அவளுக்குள் புதிய கேள்விகள் எழுந்தன. “நான் யார்? நான் இங்கே வசிக்க வேண்டுமா? அல்லது துபாயிலேயே தங்கிவிட வேண்டுமா?” இந்தக் கேள்விகள் அவளைச் சூழ்ந்தன.
அப்போதுதான் அவளுக்கு ஒரு பழைய நண்பர் சந்திப்பு ஏற்பட்டது. அந்த ஊரின் இளைஞன் சிவா. அவர்கள் சிறு வயதில் ஒன்றாக விளையாடியிருக்கிறார்கள். சிவா, இப்போது ஒரு சிறிய விவசாயி.
“எப்படி இருக்க பொன்னி? ரொம்ப நாளா காணோம். வெளிநாட்டில எல்லாம் நல்லா இருக்கா?” கேட்டான் சிவா.
“நல்லா இருக்கு சிவா. ஆனாலும், இங்கே வந்த பிறகுதான் எனக்கு ஒரு விஷயம் புரியுது.”
“என்ன அது?”
“நம்ம ஊரின் எளிமைதான் உண்மையான செல்வம்னு. துபாய்ல எவ்வளவோ பணம், வசதிகள் இருந்தாலும், இங்கே இருக்கிற மாதிரி ஒரு நிம்மதி இல்லை. மனித உறவுகள் அங்கே இயந்திரத்தனமாக இருக்கு. ஒவ்வொருத்தரும் ஒரு போட்டி. யாருக்கும் யாருக்கும் நேரமில்லை.”
“அதுதானே நான் சொல்லுவேன். நம்ம ஊரின் மண்ணுக்கு ஈடு இணை ஏது? இங்கே மனிதர்கள் மத்தியில் பாசம் இருக்கு. தேவைக்கு அதிகமாக எதுவும் வேண்டாம்.”
பொன்னியின் மனம் நெகிழ்ந்தது. அவள் ஒரு முடிவு எடுத்தாள். துபாய் வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு, சொந்தக் கிராமத்தில் ஒரு சிறு விடுதி தொடங்க முடிவு செய்தாள். சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு உணவு மற்றும் தங்கும் வசதி. அந்தப் பகுதியின் பாரம்பரிய உணவுகளை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்பது அவளது லட்சியம்.
“உன் முடிவு நல்லது பொன்னி. உனக்கு நான் துணை இருக்கிறேன்” என்றான் சிவா.
பொன்னி சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் புதிய நம்பிக்கை இருந்தது.
இலங்கையின் மத்திய மலைநாட்டில், கண்டிக்கு அருகில் உள்ள உடதும்பரை எனும் சிறிய கிராமம். அங்கே வசித்தவர் முத்துலிங்கம். அவருக்கு வயது அறுபது. காபித் தோட்டத் தொழிலாளியாக இருந்தவர், இப்போது ஓய்வு பெற்றார். அவருக்கு இரண்டு பிள்ளைகள். மூத்த மகன் சுதாகர் – ஆஸ்திரேலியாவில் வசிக்கிறான். இளைய மகள் சரோஜினி – இங்கிலாந்தில் படிக்கிறாள்.
முத்துலிங்கத்தின் மனைவி காலமாகி பல ஆண்டுகள் ஆகின்றன. அவர் தனியாகத்தான் இந்தக் கிராமத்தில் வசிக்கிறார். அவருக்கு ஒரே ஆறுதல், தனது தோட்டமும், சுற்றிலும் உள்ள இயற்கைக் காட்சிகளும்தான்.
ஒரு நாள், எதிர்பாராத விதமாக அவரது மகன் சுதாகர் ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து வந்தான். உடன் அவனது மனைவி ஜெனிஃபரும் (ஆஸ்திரேலியப் பெண்), அவர்களது இரு குழந்தைகளும் வந்திருந்தனர்.
“அப்பா, எப்படி இருக்கீங்க?” என்று கேட்டான் சுதாகர்.
“உன்னை இங்கே பார்த்ததும் எனக்கு எப்படியோ இருக்கு. நீ ஏன் வந்திருக்க?” என்றார் முத்துலிங்கம்.
“நாங்கள் இங்கே ஒரு வாரம் தங்கலாம்னு வந்தோம். குழந்தைகளுக்கு அவர்களது பாரம்பர்யத்தைக் காட்டணும். நீங்க இன்னும் எத்தனை நாள் இந்தக் கிராமத்திலேயே இருப்பீங்க? எங்களுடன் ஆஸ்திரேலியா வந்து விடுங்க.”
“நான் இங்கேயே இருக்கிறேன். என்னோட பூர்வீகமே இங்குதானே. நீங்க எல்லோரும் வெளிநாடு போயிட்டீங்க. நான் மட்டும் என்ன செய்யப் போகிறேன் அங்கே?”
“அப்பா, நீங்க மட்டும் இங்கே தனியாக இருக்க முடியாது. வயசாகுது. உங்களைப் பார்த்துக்க யாரும் இல்லை.”
“எனக்குத் துணைக்கு இந்தத் தோட்டம் இருக்கு. இந்த மரங்கள் இருக்கு. இந்த வானம் இருக்கு. எனக்கு ஒன்றும் பிரச்சினை இல்லை.”
சுதாகரின் மனைவி ஜெனிஃபருக்குத் தமிழ் புரியவில்லை. ஆனால், மாமனாரின் முகத்தில் ஒரு தனிமையையும், பிடிவாதத்தையும் அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அவள் கணவனிடம் கூறினாள்.
“சுதாகர், உங்கள் அப்பாவை இங்கே விட்டுவிட்டுப் போவது சரியல்ல. அவர் தனியாக இருக்கிறார். நாம் இங்கேயே ஒரு சில வாரங்கள் இருந்து பார்ப்போம்.”
சுதாகருக்கு வேறு வழியில்லை. அவர்கள் அங்கே தங்கினர். அந்த வாரத்தில், முத்துலிங்கம் தன் பேரக்குழந்தைகளுக்குத் தென்னை மரம் ஏறும் முறையைக் காட்டினார். காபி செடிகளைப் பற்றி விளக்கினார். கிராமத்துப் பாடல்களைப் பாடிக் காட்டினார். சிறுவர்களுக்கு அவரது கதைகள் மிகவும் பிடித்திருந்தன.
“தாத்தா, நாங்கள் இங்கேயே இருக்கட்டுமா?” என்று சிறிய பேரன் கேட்டான்.
முத்துலிங்கத்தின் கண்களில் நீர் துளித்தது. ஆனால், அவர் மறுத்துவிட்டார்.
“இல்லை, மகனே. உங்கள் பள்ளிக்கூடம், உங்கள் நண்பர்கள் எல்லாம் அங்கே தானே இருக்கிறார்கள். நீங்கள் நன்றாகப் படித்து, பெரிய ஆளாக வேண்டும். ஆனால் ஒரு விஷயம், எப்போதும் உங்கள் வேர்களை மறந்துவிடாதீர்கள். நீங்கள் இலங்கைத் தமிழர்கள் என்பதை ஒருபோதும் மறக்காதீர்கள்.”
சுதாகர் தன் தந்தையின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு மனம் நெகிழ்ந்தான். அவன் பல வருடங்களாகத் தன் குடும்பத்திலிருந்து விலகி, ஆஸ்திரேலிய வாழ்க்கையில் மூழ்கியிருந்தான். ஆனால் இந்தப் பயணம் அவனுக்குப் புத்துயிர் கொடுத்தது.
“அப்பா, நீங்கள் சொல்வது சரிதான். நான் இதுவரை என்னை மறந்துதான் இருந்தேன். இனி நானும் என் குழந்தைகளுக்கு இந்தக் கதைகளைச் சொல்லுவேன். வருடத்திற்கு ஒருமுறையாவது நாங்கள் இங்கு வருவோம்.”
முத்துலிங்கம் ஆசீர்வதித்தார். அவரின் முகத்தில் ஒரு புன்னகை. பிள்ளைகள் திரும்பிச் சென்றாலும், அவர்களின் நினைவுகள் அவருடன் இருக்கும்.
நாட்கள் நகர்ந்தன. வருடங்கள் பறந்தன. இரத்தினம் வயோதிகத்தின் காரணமாக இறந்து போனார். அவர் இறப்பதற்கு முன், தன் பேரன் ஆதவனை அழைத்தார்.
“ஆதவா, நான் போகிறேன். ஆனா, எனக்கொரு ஆசை… நீ இந்த ஆலமரத்தைப் பாதுகாப்பாயா? இங்கே ஒரு சிறு கோவில் கட்டு. நம் முன்னோர்களுக்காக ஒரு தீபம் ஏற்று.”
“அப்படியே செய்கிறேன் அப்பா. நான் வாக்குறுதி அளிக்கிறேன்.”
இரத்தினம் இறந்த பின், ஆதவன் அவரது சடலத்தைத் தன் தோளில் சுமந்து, ஊர் முழுவதும் சுற்றி வந்தான். பின்னர் அந்த ஆலமரத்தின் கீழே அடக்கம் செய்தான். மரத்தின் மேல் ஒரு துணியைக் கட்டி, மலர்களைத் தூவினான்.
இன்று, அந்த ஆலமரம் இன்னும் நிற்கிறது. அதன் கீழ் அமர்ந்திருக்கும் இளைஞர்கள், இரத்தினத்தின் கதைகளைக் கேட்கிறார்கள். பொன்னியின் விடுதி இன்று பிரபலமான சுற்றுலாத் தளமாக உள்ளது. முத்துலிங்கத்தின் தோட்டத்தில் இன்றும் காபி செடிகள் செழித்து வளர்கின்றன. சுதாகரும், அவனது குடும்பத்தினரும் வருடத்திற்கு ஒருமுறை வருகிறார்கள்.
இதற்கிடையில், சிறிலங்காவின் பிற பகுதிகளிலும் பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. இளைஞர்கள் வெளிநாடு செல்வதும், திரும்பி வந்து சொந்தத் தொழில் செய்வதும் ஒரு புதிய போக்காக மாறியது. பாரம்பரியத்திற்கும், நவீனத்திற்கும் இடையிலான மோதல் குறையத் தொடங்கியது.
ஒரு நாள், ஆதவன் தனது பாட்டன் இரத்தினத்தின் சமாதியில் அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு வயதான பெண்மணி அருகில் வந்தார். அவர் முகத்தில் ஒரு பழைய நினைவு தட்டியது.
“நீ இரத்தினத்தின் பேரன்தானே?” கேட்டார் அந்தப் பெண்மணி.
“ஆமா. நீங்க யாரு?”
“நான் உங்கள் ஊர் பெண்தான். என் பெயர் இராஜேஸ்வரி. உங்கள் பாட்டனுக்கும், எனக்கும் நிறைய நினைவுகள் உண்டு. அவர் சொல்லும் கதைகளை நானும் கேட்டிருக்கிறேன். போரின் போது நாங்கள் ஒன்றாக ஒளிந்திருக்கிறோம். உங்கள் பாட்டன் ஒரு உண்மையான மனிதர்.”
ஆதவனுக்கு வியப்பாக இருந்தது. தன்னை அறியாமலேயே, அவன் தன் பாட்டனின் கதைகள் மூலம் பலரையும் சென்றடைந்தான்.
இராஜேஸ்வரி தொடர்ந்தார்.
“உங்கள் பாட்டன் அடிக்கடி சொல்வார்: ‘காலம் மாறலாம். மனிதர்கள் மாற மாட்டார்கள். மாறக்கூடாது. நன்றி, பண்பாடு, மனிதாபிமானம் – இவை என்றென்றும் நிலைக்க வேண்டும்.’ நானும் அதைத்தான் இப்போதும் நம்புகிறேன்.”
அவள் சென்ற பின்னர், ஆதவன் தனக்குள் சிந்தித்தான். ‘காலம் மாறும் போது, நாமும் மாற வேண்டியது இல்லை என்பதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது? மாற்றம் என்பது இயற்கை. மாற்றத்தைத் தழுவிக் கொண்டே, நம் அடிப்படை மதிப்பீடுகளைக் காப்பது தானே உண்மையான வெற்றி?’
இந்தக் கேள்விக்கு விடை கண்டுபிடிக்க முடியாத அவன், தன் பாட்டனின் முன்னோடிகளைப் போலவே, தன் குழந்தைகளுக்கு இதே கேள்விகளை எழுப்பலானான். காலம் கற்பிக்கும் பாடங்கள் முடிவற்றவை. ஆனால், ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதி – இந்தக் கதைகள், இந்த நினைவுகள், இந்த மண் – எல்லாம் என்றென்றும் நிலைக்கும்.
கடற்காற்று மீண்டும் முகத்தில் அறைந்தது. வானம் சிவந்து, மாலைப் பொழுது நெருங்கியது. ஆதவன் எழுந்தான். அவனது கையில் பாட்டனின் தடி இல்லை. ஆனால், அவனது மனதில் பாட்டனின் குரல் மட்டும் என்றென்றும் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.
“காலம் மாறலாம்… மனிதர்கள் மாறுவதில்லை!”
(முற்றும்)
கதையின் சாராம்சம்
இந்தக் கதை, வட இலங்கையின் போர்க்காலத் தழும்புகள், கிழக்கிலங்கையின் பொருளாதார மாற்றங்கள், மற்றும் மத்திய மலைநாட்டின் புலம்பெயர்வுக் கதைகள் வழியாக, வேர்கள் மற்றும் அடையாளம் பற்றிய ஆழமான கேள்விகளை முன்வைக்கிறது. பழைய தலைமுறையின் பிடிவாதமும், இளைய தலைமுறையின் நவீன முன்னேற்ற ஆசையும் எதிர்கொள்ளும் இடமே இந்தக் கதையின் மையக்கரு. இறுதியில், காலத்தோடு மாற்றமும், வேர்களோடு பிணைப்பும் ஒன்றிணைந்தால்தான் வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ளதாகிறது என்பதே இதன் உண்மை.
“காலம் மாறலாம்… ஆனால், நல்ல மனிதர்கள், நல்ல எண்ணங்கள் மாறுவதில்லை.”