“மண்ணில் எழுவோம்!!! ஒளியில் நிலைப்போம்!!!”
இந்த வாசகம் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு பழைய கல் தூண், கோவில்பட்டிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தின் நுழைவாயிலில் நின்றுகொண்டிருந்தது. எத்தனை வருடங்களாக அந்தத் தூண் அங்கே இருந்தது? யாருக்கும் தெரியாது. அதை எழுதியவர் யார்? யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால், அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு ஆற்றல் இருந்தது. ஒரு அதிர்வு இருந்தது. அது கிராமத்தின் இதயத் துடிப்பாக இருந்தது.
அந்தக் கிராமத்தின் பெயர் “வெள்ளைப்பூ” . அது ஒரு சிறிய கிராமம். அங்கு நூறு வீடுகள். அதில் பாதி வீடுகள் குட்டிச் சுவர்களாகக் கிடந்தன. ஆனால், அந்த இடிபாடுகளுக்கு மத்தியிலும், மக்களின் இதயங்களில் ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. அந்த நம்பிக்கையின் பெயர்தான் “மண்ணில் எழுவோம், ஒளியில் நிலைப்போம்” .
இந்தக் கதை, அந்தக் கிராமத்தின் கதை. அங்கு வாழ்ந்த மக்களின் கதை. அவர்களின் போராட்டங்களின் கதை. அவர்களின் வெற்றிகளின் கதை. ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்குப் பயணிக்கும் கனவுகளின் கதை.
மண்ணின் மகள்
செல்வி வயது இருபத்தைந்து. அவள் வெள்ளைப்பூ கிராமத்தில் பிறந்து, அங்கேயே வளர்ந்தவள். அவளுடைய தந்தை கருப்பசாமி ஒரு கூலி வேலை செய்பவர். தாய் வள்ளியம்மாள் வீட்டில் கைவேலை செய்பவர். செல்விக்கு ஒரு தம்பி, செல்வக்குமார் . அவன் பத்தாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான்.
செல்வி கல்லூரியில் படித்தாள். கோவில்பட்டியில் உள்ள ஒரு கலைக் கல்லூரியில் இளங்கலை தமிழ் இலக்கியம் படித்தாள். அவளுக்குப் படிப்பில் ஆர்வம் அதிகம். ஆனால், வீட்டில் நிலைமை சரியில்லை. அப்பா வேலைக்குப் போக முடியாத நிலையில் இருந்தார். உடம்பு சரியில்லை. அம்மா கைவேலையில் சம்பாதிப்பது போதவில்லை. செல்வி முடிவு செய்தாள். “நான் வேலைக்குப் போகணும். என் குடும்பத்தைக் காப்பாத்தணும்.”
ஒரு நாள், அவள் கிராமத்தின் நுழைவாயிலில் இருந்த அந்தக் கல் தூணின் முன் நின்றாள். “மண்ணில் எழுவோம், ஒளியில் நிலைப்போம்” என்ற வாசகத்தைப் படித்தாள். அவளுக்குள் ஒரு தைரியம் பிறந்தது.
“நானும் எழுவேன். இந்த மண்ணிலிருந்து எழுவேன். ஒளியில் நிலைப்பேன்.”
அவள் வேலை தேட ஆரம்பித்தாள். கோவில்பட்டியில் உள்ள ஒரு தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியர் வேலை கிடைத்தது. சம்பளம் குறைவுதான். ஆனால், அது ஒரு தொடக்கம்.
செல்வி ஒரு இயற்கைச் செயல்பாட்டாளரும் கூட. அவள் கிராமத்தில் ஒரு சிறிய குழுவை உருவாக்கினாள். “மண் காப்போம், மழை பொழிவோம்” என்ற பெயரில். அவர்கள் மரங்கள் நட்டார்கள். குட்டைகளை ஆழப்படுத்தினார்கள். நிலத்தடி நீரை உயர்த்த முயற்சித்தார்கள்.
ஆனால், அவர்களுக்கு எதிர்ப்புகள் இருந்தன. கிராமத்தில் சில பணக்காரர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் நிலத்தை ஆக்கிரமித்து, அதில் கட்டிடங்கள் கட்ட விரும்பினார்கள். அவர்கள் செல்வியின் குழுவை எதிர்த்தார்கள்.
“இந்தப் பொம்பளைப் பிள்ளைக்கு என்னத்துக்கு இந்தப் பொழப்பு? வீட்டிலேருந்து சமையல் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கக் கூடாதா?” என்று ஒரு பணக்காரர் கேலி செய்தார்.
செல்வி அதைக் கேட்டு சிரித்தாள். “நான் சமைக்கிறேன். ஆனால், நான் சமைப்பது உணவு மட்டுமல்ல. நான் சமைப்பது இந்த மண்ணின் எதிர்காலம்.”
அவள் பேச்சில் ஒரு உறுதி இருந்தது. அது மக்களை ஈர்த்தது.
கிராமத்தின் வரலாறு
செல்வி ஒரு நாள் கிராமத்தின் முதியவர் ஒருவரைச் சந்தித்தாள். அவர் பெயர் முத்தையா . அவருக்கு வயது தொண்ணூறு. அவர் கிராமத்தின் நாடாப் புத்தகம் போன்றவர். அவருக்கு எல்லாம் தெரியும்.
“முத்தையா… அந்தக் கல் தூண் பத்தி எனக்கு ஒண்ணும் தெரியலை. அது யார் எழுதினது? எப்போது எழுதினது?” என்று கேட்டாள் செல்வி.
முத்தையா சிரித்தார். “அதுவா? அது எங்க முப்பாட்டனார் எழுதினது. அவர் பெயர் வேங்கையன் . அவர் ஒரு போராளி. பிரிட்டிஷ்காரர்களை எதிர்த்துப் போராடினார். அவர் தன் உயிரைக் கொடுத்தார். ஆனால், அவர் கொடுத்த செய்தி இன்னும் உயிரோடு இருக்கு.”
“என்ன செய்தி?”
“மண்ணில் எழுவோம், ஒளியில் நிலைப்போம். அதுதான் செய்தி. மண்ணைக் காத்தால், நாமும் காக்கப்படுவோம். ஒளியை அடைந்தால், நாமும் ஒளிவடிவம் ஆவோம்.”
செல்விக்கு ஒன்று புரிந்தது. இந்தக் கிராமம் ஒரு சாதாரணக் கிராமம் இல்லை. இது ஒரு புரட்சியின் தொட்டில். அந்தப் புரட்சி இன்னும் முடியவில்லை. அது இன்னும் தொடர்கிறது. அவள் அந்தப் புரட்சியின் ஒரு பகுதியாக மாற முடிவு செய்தாள்.
நிலம் ஆக்கிரமிப்பு
செல்வியின் குழு வளர்ந்தது. இப்போது அதில் ஐம்பது உறுப்பினர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் கிராமத்தின் காலியிடங்களில் மரங்களை நட்டார்கள். ஆனால், ஒரு நாள் ஒரு சம்பவம் நடந்தது.
கிராமத்தின் பணக்காரர்களில் ஒருவரான சுந்தரம் , ஒரு பெரிய நிலத்தை ஆக்கிரமித்தார். அந்த நிலத்தில் கிராமத்தின் பொதுக் கிணறு இருந்தது. அவர் அந்தக் கிணற்றை மூடிவிட்டு, அங்கே ஒரு கட்டிடம் கட்டத் தொடங்கினார்.
செல்வி அதைக் கேள்விப்பட்டாள். அவளுக்குக் கோபம் வந்தது. “அந்தக் கிணறு நம்மெல்லாருடையது. அதை யாராலும் மூட முடியாது” என்று சொன்னாள்.
அவள் கிராம மக்களை அழைத்தாள். அவர்கள் அனைவரும் சுந்தரத்தின் வீட்டின் முன் கூடினார்கள்.
“சுந்தரம்… நீ அந்தக் கிணற்றைத் திறக்கணும்” என்றாள் செல்வி.
சுந்தரம் சிரித்தான். “இது என் நிலம். நான் வாங்கினேன். எனக்கு இஷ்டமானதை நான் செய்வேன்.”
“இல்லை. அந்தக் கிணறு பொதுச் சொத்து. அதை யாராலும் மூட முடியாது.”
சுந்தரம் போலீசுக்குப் போன் செய்தான். போலீசார் வந்தார்கள். ஆனால், மக்கள் அதிகமாக இருந்ததால், அவர்கள் எதுவும் செய்ய முடியாமல் திரும்பிச் சென்றார்கள்.
செல்வி ஒரு முடிவு செய்தாள். “நாமே அந்தக் கிணற்றைத் திறக்கணும். இன்று இரவு.”
இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு, செல்வியும் அவளுடைய குழுவினரும் கிணற்றுக்குச் சென்றார்கள். அவர்கள் கையில் மண்வெட்டிகளும், கோடாலிகளும் இருந்தன. சுந்தரம் அங்கே காவலாளிகளை நிறுத்தியிருந்தான். ஆனால், மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருந்ததால், காவலாளிகள் பயந்து ஓடிவிட்டார்கள்.
செல்வியும் அவள் குழுவினரும் கிணற்றைத் திறந்தார்கள். தண்ணீர் வெளியே வந்தது. மக்கள் கைகொட்டி ஆரவாரம் செய்தார்கள்.
செல்வி அந்தக் கிணற்றின் முன் நின்றாள். “இது நம்முடையது. இதை யாராலும் பிடுங்க முடியாது. நாம் மண்ணில் எழுந்திருக்கிறோம். ஒளியில் நிலைக்கப் போகிறோம்.”
அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, செல்வி கிராமத்தின் ஹீரோ ஆனாள். மக்கள் அவளைப் பார்த்து “மண்ணின் மகள்” என்று அழைத்தார்கள்.
எதிர்ப்புகள்
செல்வியின் வெற்றி பணக்காரர்களை மேலும் கோபப்படுத்தியது. அவர்கள் ஒரு திட்டம் போட்டார்கள். செல்வியை அவமானப்படுத்த வேண்டும். அவள் கிராமத்தை விட்டுப் போகும் வழியைப் பார்க்க வேண்டும்.
ஒரு நாள், செல்வியின் தம்பி செல்வக்குமார் பள்ளிக்குப் போகும்போது, சில அடையாளம் தெரியாத நபர்கள் அவனைத் தாக்கினார்கள். அவனுக்குக் கால் ஒடிந்தது. அவன் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டான்.
செல்விக்கு அழுகை வந்தது. “ஏன் இப்படிச் செய்தார்கள்? என் தம்பிக்கு என்ன தப்பு?” என்று அழுதாள்.
அவள் அம்மா வள்ளியம்மாள் அவளைத் தேற்றினாள். “அழாதே மகள். இது நமக்கு வந்த சோதனை. நாம் இதை வெல்லணும். உன் அப்பா சொல்வார்… ‘மண்ணில் எழுவோம்’ என்று. நீ மண்ணில் எழுந்திரு. உன்னை யாராலும் வீழ்த்த முடியாது.”
செல்வி தன் தம்பியை மருத்துவமனையில் கவனித்துக்கொண்டாள். ஆனால், அவளுடைய போராட்டத்தை நிறுத்தவில்லை. அவள் இப்போது தனியாகப் போராடவில்லை. அவளுடன் முழு கிராமமும் இருந்தது.
சுந்தரத்துக்கு அவளுடைய பிடிவாதம் பிடிக்கவில்லை. அவன் நேரடியாகச் செல்வியைச் சந்திக்க முடிவு செய்தான்.
“செல்வி… நீ ஒரு பெண். உனக்கு இந்தப் போராட்டமெல்லாம் வேண்டாம். நான் உனக்கு ஒரு நல்ல சம்பளத்தில் வேலை வாங்கித் தர்றேன். வீட்டிலேயே இருந்து, சமையல் பண்ணிக்கிட்டு, உங்க தம்பியைப் பார்த்துக்கிட்டு இரு.”
செல்வி சிரித்தாள். “சுந்தரம்… நான் ஒரு பெண் என்பதால்தான் நான் போராடுகிறேன். நான் சமைக்கிறேன், ஆனால் நான் சமைப்பது எதிர்காலத்தை. நான் என் தம்பியைப் பார்க்கிறேன், ஆனால் நான் பார்ப்பது இந்த ஊரையே. உனக்கு என்னை வீழ்த்த முடியாது. ஏன்னா, நான் மண்ணில் இருந்து எழுந்திருக்கிறேன். மண் என்னைத் தாங்கும். நான் ஒளியில் நிலைக்கப் போகிறேன். ஒளி என்னை வழிநடத்தும்.”
சுந்தரம் தோற்றுப் போனான். அவன் திரும்பிச் சென்றான். ஆனால், அவன் மனதில் ஒரு பயம் உருவானது. இந்தப் பெண்… இவளை யாராலும் வெல்ல முடியாது.
ஒரு புதிய கண்டுபிடிப்பு
செல்வியின் குழு கிராமத்தைச் சுற்றி ஆராய்ச்சி செய்தபோது, அவர்கள் ஒரு பழைய குகையைக் கண்டுபிடித்தார்கள். அந்தக் குகைக்குள் பழைய சிற்பங்கள் இருந்தன. பழைய ஓவியங்கள் இருந்தன. அந்த ஓவியங்களில் ஒன்று – “மண்ணில் எழுவோம், ஒளியில் நிலைப்போம்” என்ற வாசகம் – அந்தக் குகையின் சுவரிலும் இருந்தது.
செல்விக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. “இது என்ன? இதே வாசகம் கிராமத்தின் நுழைவாயிலிலும் இருக்கு. இதற்கு என்ன அர்த்தம்?”
அவள் முத்தையாவைக் கேட்டாள். முத்தையா சொன்னார், “அந்தக் குகை எங்க முன்னோர்களின் ஞான இடம். அவர்கள் அங்கே தியானம் செய்தார்கள். அந்த வாசகம் அவர்களின் மந்திரம். அது இன்னும் சக்தி வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.”
செல்வி அந்தக் குகையைப் பாதுகாக்க முடிவு செய்தாள். அது ஒரு வரலாற்றுச் சின்னம். அதை அழிய விடக்கூடாது.
ஆனால், சுந்தரத்திற்கு இந்தக் குகை ஒரு தொந்தரவாக இருந்தது. ஏனென்றால், அந்தக் குகை இருந்த நிலம் அவனுடையது. அவன் அங்கே ஒரு ஓட்டலைக் கட்ட விரும்பினான். ஆனால், இப்போது செல்வி அந்தக் குகையைப் பாதுகாக்க முயற்சித்தாள்.
சுந்தரம் கலெக்டர் அலுவலகத்திற்குச் சென்றான். அவன் கலெக்டரிடம் புகார் செய்தான். “என் நிலத்தில் ஒரு பெண் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அவளை அகற்ற உத்தரவிடுங்கள்.”
கலெக்டர் விசாரணை நடத்தினார். ஆனால், செல்வியும் அவள் குழுவினரும் அந்தக் குகையின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை நிரூபித்தார்கள். கலெக்டர் அந்தக் குகையை ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச் சின்னமாக அறிவித்தார்.
சுந்தரம் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டான். ஆனால், அவன் மனதில் வெறுப்பு வளர்ந்தது.
வெள்ளம்
ஒரு வருடம் கழித்து, கிராமத்தில் பெரும் வெள்ளம் ஏற்பட்டது. தாமிரபரணி ஆறு கரைபுரண்டு ஓடியது. கிராமத்தின் பல வீடுகள் சேதமடைந்தன. பலர் உயிரிழந்தனர். செல்வியின் வீடும் சேதமடைந்தது. ஆனால், அவளும் அவள் குடும்பமும் உயிர் தப்பினார்கள்.
வெள்ளம் குறைந்த பிறகு, கிராமம் ஒரு பாலைவனமாகக் காட்சியளித்தது. மக்கள் சோர்வில் இருந்தார்கள். எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டோம் என்று வருந்தினார்கள்.
செல்வி அவர்களைத் தேற்றினாள். “நாம் எல்லாவற்றையும் இழக்கவில்லை. நாம் நம் மண்ணை இழக்கவில்லை. நம் அடையாளத்தை இழக்கவில்லை. மண்ணில் இருந்து மறுபடியும் எழுவோம். ஒளியில் நிலைப்போம்.”
அவள் மறுசீரமைப்புப் பணிகளைத் தொடங்கினாள். அவள் அரசாங்க உதவியைத் திரட்டினாள். தன்னார்வலர்களை ஒருங்கிணைத்தாள். புதிய வீடுகள் கட்டப்பட்டன. புதிய மரங்கள் நடப்பட்டன. புதிய கிணறுகள் வெட்டப்பட்டன.
மக்கள் மெதுவாகக் குணமடைந்தார்கள். அவர்கள் செல்வியைத் தங்கள் தலைவியாக ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.
சுந்தரம் கூட வெள்ளத்தில் சிக்கித் தவித்தான். அவனுடைய வீடும், தொழிற்சாலையும் அழிந்துபோயின. அவன் உதவிக்காகச் செல்வியிடம் வந்தான்.
செல்வி அவனைப் பார்த்தாள். அவள் மனதில் ஒரு போராட்டம். இவன் தான் என்னை எதிர்த்தவன். இவனை ஏன் நான் உதவ வேண்டும்?
ஆனால், அவள் அந்த வெறுப்பைத் தாண்டி நின்றாள். “சுந்தரம்… நீ இப்போது உதவி கேட்கிறாய். நான் தருகிறேன். ஏன்னா, நாம் எல்லோரும் ஒரே மண்ணின் மக்கள். நாம் ஒரே ஒளியை நோக்கிப் பயணிக்கிறோம்.”
அவள் சுந்தரத்திற்கும் உதவினாள். அவன் புதிதாகத் தொழில் தொடங்க உதவினாள். அது சுந்தரத்தின் மனதை மாற்றியது. அவன் புதிய மனிதனாகப் பிறந்தான்.
மண்ணில் எழுந்த குரல்கள்
செல்வியின் செயல்கள் மாவட்டம் முழுவதும் பரவின. அவளைப் பற்றி செய்தித்தாள்களில் வந்தது. டெலிவிஷனில் வந்தது. அவள் மாவட்ட நிர்வாகத்தால் விருது பெற்றாள்.
ஆனால், செல்வி அதையெல்லாம் பெருமையாகக் கொள்ளவில்லை. அவள் சொன்னாள், “இது என்னுடைய வெற்றி இல்லை. இது நம் மண்ணின் வெற்றி. இது நம் ஒளியின் வெற்றி.”
அவள் கிராமத்தில் ஒரு பள்ளியைத் தொடங்கினாள். அந்தப் பள்ளியின் பெயர் “மண் ஒளி பள்ளி”. அங்கே குழந்தைகளுக்கு மண்ணைப் பற்றியும், ஒளியைப் பற்றியும் கற்பிக்கப்பட்டது. அவர்கள் மரங்களை நடவும், ஆறுகளைப் பாதுகாக்கவும், நிலத்தை உழவும் கற்றுக்கொண்டார்கள்.
செல்வியின் தம்பி செல்வக்குமார் குணமடைந்தான். அவன் கல்லூரியில் சேர்ந்தான். விவசாயம் படித்தான். அவன் தன் சகோதரியைப் போலவே மண்ணுக்காகப் போராட முடிவு செய்தான்.
செல்வி ஒரு நாள் அந்தக் கல் தூணின் முன் நின்றாள். “மண்ணில் எழுந்தோம். ஒளியில் நிலைக்கிறோம். இனி இந்த வாசகம் இந்தக் கிராமத்திற்கு மட்டுமல்ல, இந்த மாவட்டத்திற்கு, இந்த மாநிலத்திற்கு, இந்த நாட்டிற்கே ஒரு முழக்கமாக இருக்கும்.”
ஒளியில் நிலைத்தல்
பல வருடங்கள் கடந்தன. செல்வி இப்போது ஒரு முதியவள். அவளுக்கு வயது ஐம்பது. அவள் தன் வாழ்க்கையை கிராமத்திற்காகவே அர்ப்பணித்தாள். அவள் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. அவள் தன் பிள்ளைகளைப் பெறவில்லை. ஆனால், அவள் கிராமத்தின் ஒவ்வொரு குழந்தையையும் தன் பிள்ளையாகப் பார்த்தாள்.
அவள் தொடங்கிய “மண் ஒளி” இயக்கம் இப்போது மாநிலம் முழுவதும் பரவியிருந்தது. ஆயிரக்கணக்கான உறுப்பினர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் மண்ணைக் காத்தார்கள். மரங்களை நட்டார்கள். ஆறுகளைப் பாதுகாத்தார்கள்.
செல்வி ஒரு நாள் முத்தையாவைச் சந்தித்தாள். முத்தையாவுக்கு இப்போது நூற்றி ஐந்து வயது. அவர் கிட்டத்தட்ட குருடாகிவிட்டார். காதும் கேட்கவில்லை. ஆனால், அவர் மனது இன்னும் தெளிவாக இருந்தது.
“முத்தையா… நான் வெற்றி பெற்றுவிட்டேனா?” என்று கேட்டாள் செல்வி.
முத்தையா சிரித்தார். “வெற்றி என்பது ஒரு பயணம், மகளே. அது ஒரு இலக்கு இல்லை. நீ இன்னும் பயணிக்கிறாய். உன் பயணம் இன்னும் முடியவில்லை. ஆனால், நீ மண்ணில் எழுந்திருக்கிறாய். ஒளியில் நிலைத்திருக்கிறாய். இதுவே பெரிய வெற்றி.”
செல்வி அந்தக் கல் தூணின் முன் மறுபடியும் நின்றாள். இப்போது அந்தத் தூண் புதுப்பிக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் ஒரு புதிய வாசகமும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது: “செல்வியின் பெயர் இந்தக் கிராமத்தின் பெருமை. அவள் மண்ணில் எழுந்தாள். ஒளியில் நிலைத்தாள்.”
செல்வி அதைப் படித்து சிரித்தாள். “என் பெயர் தேவையில்லை. இந்த வாசகம் மட்டும் போதும்.”
புதிய தலைமுறை
செல்வியின் மறைவுக்குப் பிறகு, அவள் தொடங்கிய பணிகளை அவளுடைய தம்பி செல்வக்குமார் தொடர்ந்தான். அவன் இப்போது ஒரு விவசாயப் பேராசிரியராக இருந்தான். அவன் கல்லூரியில் மாணவர்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்தான். ஆனால், அவன் மனம் எப்போதும் வெள்ளைப்பூ கிராமத்திலேயே இருந்தது.
அவன் தன் சகோதரியின் பெயரில் ஒரு அறக்கட்டளையைத் தொடங்கினான். “செல்வி அறக்கட்டளை” என்ற பெயரில். அந்த அறக்கட்டளை மூலம், ஏழை மாணவர்களுக்கு உதவித்தொகை வழங்கப்பட்டது. விவசாயிகளுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது. மரங்கள் நடும் திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டன.
செல்வக்குமாருக்கு ஒரு மகள் பிறந்தாள். அவள் பெயர் செல்வி . அவளுடைய பாட்டியின் பெயர். அந்தச் சிறுமி வளர்ந்தாள். அவளுக்கும் மண்ணின் மீது அளவற்ற பற்று இருந்தது. அவளும் தன் பாட்டியைப் போலவே போராட விரும்பினாள்.
சிறு செல்விக்கு வயது பதினெட்டு. அவள் ஒரு பேச்சுப் போட்டியில் கலந்துகொண்டாள். அந்தப் போட்டியின் தலைப்பு: “நான் எதிர்காலத்தில் என்ன ஆக விரும்புகிறேன்?”
சிறு செல்வி சொன்னாள்: “நான் என் பாட்டி மாதிரி ஆக விரும்புகிறேன். மண்ணில் எழுந்து, ஒளியில் நிலைக்க வேண்டும். என் பாட்டி செய்ததை நான் தொடர வேண்டும். ஏன்னா, மண் எப்போதும் எழும். ஒளி எப்போதும் நிலைக்கும். நாமும் அப்படித்தான்.”
அவள் பேச்சைக் கேட்டு அனைவரும் கைதட்டினார்கள். அந்தக் கைதட்டலின் ஒலி வெள்ளைப்பூ கிராமம் வரை கேட்டதாக ஒரு புராணம் உண்டு.
கல் தூணின் கதை
செல்வியின் மறைவுக்குப் பல வருடங்கள் கழித்து, ஒரு தொல்பொருள் ஆய்வாளர் வெள்ளைப்பூ கிராமத்திற்கு வந்தார். அவர் பெயர் ராஜேஸ்வரி . அவர் அந்தக் கல் தூணை ஆராய்ச்சி செய்ய விரும்பினார்.
அவர் கல் தூணின் கல்வெட்டுகளைப் படித்தார். அது பழந்தமிழில் இருந்தது. அவர் அதை மொழிபெயர்த்தார்.
“மண்ணில் எழுவோம், ஒளியில் நிலைப்போம்” என்ற வாசகத்திற்கு அடியில், ஒரு சிறு வரி இருந்தது. அது யாரும் பார்க்காத ஒரு வரி.
“இதை எழுதியவன் வேங்கையன். நான் மண்ணில் இருந்து எழுந்தேன். ஒளியில் நிலைத்தேன். என் பெயர் மறக்கப்படலாம். ஆனால், இந்த வார்த்தைகள் மறக்கப்படக் கூடாது. ஏன்னா, இவை மண்ணின் வார்த்தைகள். ஒளியின் வார்த்தைகள்.”
ராஜேஸ்வரிக்கு ஒன்று புரிந்தது. இந்தக் கல் தூண் ஒரு சாதாரண தூண் இல்லை. இது ஒரு சத்தியத்தின் சாட்சி. இது ஒரு புரட்சியின் அடையாளம்.
அவர் அந்தக் கல் தூணைப் பற்றி ஒரு ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை எழுதினார். அது புகழ்பெற்ற ஒரு பத்திரிகையில் வெளியானது. அதன் பிறகு, உலகம் முழுவதிலுமிருந்து ஆராய்ச்சியாளர்கள் வெள்ளைப்பூ கிராமத்திற்கு வரத் தொடங்கினார்கள்.
அந்தக் கிராமம் இப்போது ஒரு சுற்றுலாத் தலமாக மாறியது. ஆனால், அதன் அடையாளம் மாறவில்லை. அது இன்னும் “மண்ணின் கிராமம்” என்றே அழைக்கப்பட்டது.
இந்தக் கதை ஒரு தொடக்கமே தவிர, முடிவு இல்லை. ஏனென்றால், மண் ஒருபோதும் முடிவதில்லை. ஒளி ஒருபோதும் அணைவதில்லை. மனிதனின் போராட்டமும் ஒருபோதும் முடிவதில்லை.
செல்வி போனாள். ஆனால், அவள் தொடங்கிய பயணம் தொடர்கிறது. செல்வக்குமார் தொடர்கிறான். சிறு செல்வி தொடர்கிறாள். அவர்களுக்குப் பிறகு, வேறு பலர் தொடர்வார்கள்.
ஏனென்றால், அந்தக் கல் தூணில் எழுதப்பட்ட வாசகம் ஒரு வாக்குறுதி. அது ஒரு மந்திரம். அது ஒரு சத்தியம்.
“மண்ணில் எழுவோம்!!!” – மண்ணில் இருந்து நாம் பிறக்கிறோம். மண்ணுக்காக நாம் வாழ்கிறோம். மண்ணிலேயே நாம் மறைகிறோம். ஆனால், மறைவதற்கு முன், நாம் எழுகிறோம். ஒவ்வொரு முறையும்.
“ஒளியில் நிலைப்போம்!!!” – ஒளியே நமது இலக்கு. ஒளியே நமது வழி. ஒளியே நமது முடிவு. அந்த ஒளியில் நாம் நிலைக்கிறோம். என்றென்றும்.
இந்தக் கதையை எழுதியவன் நானும் அந்தக் கல் தூணின் முன் நின்றிருக்கிறேன். அந்த வாசகத்தைப் படித்திருக்கிறேன். அதன் ஆற்றலை உணர்ந்திருக்கிறேன். அதனால்தான் இந்தக் கதையை எழுதுகிறேன். உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.
நீங்களும் மண்ணில் எழுங்கள். ஒளியில் நிலையுங்கள்.
மண்ணில் எழுவோம்!!! ஒளியில் நிலைப்போம்!!!
இந்தக் கதை ஒரு கற்பனைக் கதைதான். ஆனால், இதில் வரும் உணர்வுகள் கற்பனை இல்லை. மண்ணின் மீதான பற்று கற்பனை இல்லை. ஒளியின் மீதான தேடல் கற்பனை இல்லை. நாம் அனைவரும் நம் சொந்த வெள்ளைப்பூ கிராமங்களில் வாழ்கிறோம். நாம் அனைவரும் நம் சொந்த சுந்தரங்களை எதிர்கொள்கிறோம். நாம் அனைவரும் நம் சொந்த வெள்ளங்களைச் சந்திக்கிறோம்.
ஆனால், நாம் அனைவருக்கும் உள்ளே ஒரு செல்வி இருக்கிறாள். நாம் அனைவரும் மண்ணில் எழ முடியும். நாம் அனைவரும் ஒளியில் நிலைக்க முடியும்.
அதுதான் இந்தக் கதையின் செய்தி.
இந்தக் கதையில் வரும் “மண்ணில் எழுவோம், ஒளியில் நிலைப்போம்” என்ற வாசகம் ஒரு உண்மையான வாசகம் அல்ல. இது என் கற்பனையில் உருவானது. ஆனால், இது போன்ற வாசகங்கள் தமிழ்நாட்டின் பல கிராமங்களில் கல் தூண்களில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை நம் முன்னோர்களின் ஞானத்தின் அடையாளங்கள். அவற்றை நாம் பாதுகாக்க வேண்டும்.
வாழ்க தமிழ்! வாழ்க தமிழர்!