தமிழ் நாகரிகத்தின் அழியாச் சின்னம்

சங்கு வெறும் கடல்வாழ் உயிரினத்தின் ஓடு மட்டும் அல்ல; அது தமிழ் அடையாளங்களில் ஒன்று. இது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக தமிழர் கலாசாரம், மொழி, சமயம் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையோடு பின்னிப்பிணைந்த ஒரு புனிதப் பொருளாகும். ‘சங்கு’ என்ற தமிழ்ச் சொல்லே, ‘Conch’ (காஞ்) என்ற ஆங்கிலச் சொல்லின் மூலமாகும். போர்த்துகீசியர்கள் வங்காளப் பகுதியில் இதனைச் “சோங்கா” (Sonka) என்று உச்சரிக்க, அது பின்னர் ‘Concha’ ஆகி, Conch என மருவியது .

சங்கு என்பது துர்பினெல்லா பைரம் (Turbinella pyrum) என்ற பெரிய கடல் நத்தையின் ஓடாகும் . இதன் உள் சுழற்சியின் தன்மையே இதன் மதிப்பையும் புனிதத்தன்மையையும் தீர்மானிக்கிறது. இக்கட்டுரையில் சங்கின் தமிழ் நாகரிகப் பங்களிப்பு, வகைகள், தொன்மை மற்றும் சமகால முக்கியத்துவம் குறித்து ஆழமாகக் காண்போம்.

சங்குகள் பொதுவாக அவற்றின் சுழற்சியின் திசையின் அடிப்படையில் இரண்டு முக்கிய வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. இவற்றுள் மிகவும் அரிதானது மற்றும் சிறப்பு வாய்ந்தது வலம்புரிச் சங்கு (Valampuri Sangu) ஆகும்.

வலம்புரிச் சங்கைப் பிடிக்கும் போது, அதன் திறந்த பகுதி (வாய்) வலது புறமாக இருக்கும். இது மிகவும் அரிதாகக் கிடைப்பதால், இதன் விலை லட்சக்கணக்கில் இருக்கும். இதற்கு நேர்மாறாக இடம்புரிச் சங்குகள் ஏராளமாகக் கிடைப்பதால் ஒப்பீட்டளவில் மலிவானவை . தற்போது சந்தையில் வலம்புரிச் சங்குகள் போலப் போலியாக ‘லைட்டிங் வேல்க்’ (Lighting Whelk) எனப்படும் வேறு வகை ஓடுகள் விற்கப்படுவதாகவும் செய்திகள் வெளியாகியுள்ளன .

சங்கின் பயன்பாடு தமிழகத்தில் பாரம்பரியத்தில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பழமையானது. பழந்தமிழர் காலத்தில், சங்கு வெறும் அலங்காரப் பொருளாக மட்டும் இருக்கவில்லை; அது ஒரு ஒலிபெருக்கும் கருவியாக (Sound-producing agency) பயன்பட்டது. சங்கை ஊதும் ஒலி ‘சங்க நாதம்’ எனப்பட்டது. இது கூட்டங்களைத் தொடங்கி வைப்பதற்கும், போர்க்களத்தில் வீரர்களைத் திரட்டுவதற்கும் பயன்படுத்தப்பட்டது .

மிகச் சமீபத்தில், கடந்த ஆண்டு (2025 பிப்ரவரி) கடலூர் மாவட்டம் மருங்கூரில் நடத்தப்பட்ட அகழாய்வில், 360 சென்டிமீட்டர் ஆழத்தில் 7 சென்டிமீட்டர் நீளமான சங்குச் சிப்பி ஒன்று கண்டெடுக்கப்பட்டது . தமிழக தொல்லியல் துறை அமைச்சர் தங்கம் தென்னரசு கூறுகையில், இந்தக் கண்டுபிடிப்பு அப்பகுதியில் சங்கு வளையல்கள் தயாரிக்கும் தொழில் இருந்ததற்கான சான்று எனத் தெரிவித்தார். மேலும், சிவக சிந்தாமணி என்னும் தமிழ் இதிகாசத்தில், சங்குகளை வெட்டி ஆபரணங்கள் செய்ய சிறிய கோப்புகள் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதற்கு இதுவும் ஒரு சான்றாகும் .

இதற்கு முன்னர், சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் (ஹரப்பா) இடிபாடுகளில் சங்கு வளையல்கள் மற்றும் மாலைகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இது இந்தத் தொழில் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே, அதாவது கிறிஸ்துவுக்கு முன்பே இருந்ததை உறுதிப்படுத்துகிறது .

சங்க இலக்கியங்களில் வலம்புரிச் சங்கின் குறிப்புகள் அடிக்கடி இடம்பெறுகின்றன. அகநானூறு (201, 350), கலித்தொகை (135), புறநானூறு (225, 397) போன்ற நூல்கள் வலம்புரிச் சங்குகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகின்றன . இவை அக்காலத் தலைவர்களால் மிகவும் விரும்பிப் பெறப்பட்ட பொருட்களாக இருந்தன.

இந்தியாவின் பிற பகுதிகளைப் போலன்றி, வங்காளத்தில் (தற்போதைய மேற்கு வங்காளம்) மணமான பெண்கள் கட்டாயம் சங்கு வளையல் (Shakha Paula) அணிய வேண்டும். இது அவர்களின் திருமணத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. இவ்வளையல் உடைந்தால், அது மிகவும் சகுனமில்லாததாகக் கருதப்பட்டு உடனடியாக மாற்றப்படுகிறது .

சங்கின் மற்றொரு சுவாரஸ்யமான பயன்பாடு, குழந்தைகளுக்குப் பால் ஊட்டும் ‘பாலாடை’ ஆகும். ‘பால்’ + ‘அடை’ (வாங்கிக் கொள்ளும் பாத்திரம்) என்பதே பாலாடை ஆகும். கிராமப்புறங்களில் இது ‘சங்கடை’ (சங்கு + அடை) என்றும் அழைக்கப்பட்டது . சிவலிங்கத்தின் அடிப்பகுதி போன்ற வடிவத்தில் இருக்கும் இந்தப் பாத்திரம், குழந்தைகளுக்கு உணவளிக்கும் பாரம்பரிய முறையாகும். பாற்கடலில் இருந்து வெளிப்பட்ட இலக்குமி மற்றும் விஷ்ணுவின் வடிவமான சங்கில் இருந்து குழந்தை பால் அருந்துவது அன்னைப் பாலின் புனிதத்தன்மையை உணர்த்துவதாகக் கருதப்பட்டது.

தற்போது, இந்தியாவின் மிகப் பெரிய சங்கு சந்தைகளில் ஒன்று ராமேஸ்வரம் (தமிழ்நாடு) ஆகும். உலகெங்கிலும் உள்ள இந்துக் கோவில்களுக்கான சங்குகள் இங்கே சுத்தம் செய்யப்பட்டு அனுப்பப்படுகின்றன. வியாபாரம் இலங்கை, சிங்கப்பூர், மலேசியா, பிஜி உள்ளிட்ட நாடுகளுக்கும் விரிவடைந்துள்ளது .

இத்தொழிலில் ஈடுபடுவோரில் பெரும்பாலானோர் முஸ்லிம் சமூகத்தினர். காரணம், பச்சைச் சங்கிலிருந்து வரும் துர்நாற்றத்தைச் சகித்துக்கொள்ளும் பழக்கம் அவர்களிடம் இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது . சங்கு வணிகம் பெரும் லாபத்தைத் தரக்கூடியது. 80,000 முதல் 2,000 டாலர் (சுமார் ரூ.1.5 லட்சம்) வரை ஒரு அரிய வலம்புரிச் சங்கு விலை போகும்.

இருப்பினும், இத் தொழில் கடல்சார் உயிரினங்களின் பாதுகாப்பு குறித்த கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது. மன்னார் வளைகுடா கடலுயிரி காப்பகம் (Gulf of Mannar Biosphere Reserve) போன்ற பகுதிகளில் இருந்து சேகரிப்பதில் கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன. அழிந்து வரும் உயிரினங்களின் பட்டியலில் ‘குயின் காஞ்’ (Queen Conch) இடம்பெற்றுள்ளதால், இத்துறையில் கடத்தலும் அதிகரித்துள்ளது .

மேலே கண்டதைப் போன்று, சங்கு என்பது கடலின் ஓசை மட்டுமல்ல; அது தமிழன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் நாதமாகும். சங்கின் சுழல் போல, தமிழ் நாகரிகமும் தன்னைச் சுற்றிச் சுழன்று விரிவடைந்து வருகிறது. சங்கு இன்னும் ஒரு வாழும் மரபு. அது ஒரு பக்கம் கோவில்களில் முழங்குகிறது; மறுபக்கம் கடல் எல்லைகளைப் பாதுகாப்பதில் சட்டச் சிக்கலாக மாறுகிறது. எதிர்காலத்தில், இவ்வளவு புனிதமும், பொருளாதார மதிப்பும் கொண்ட சங்கை எவ்வாறு நிலைநிறுத்துவது என்பது நமக்கு ஒரு சவாலாகும்.