இலங்கைத் தமிழ் வானொலியின் மறக்க முடியாத குரல்கள்!

“வானொலி ஒரு சகாப்தத்தின் முடிவுக்கு வந்திருக்கலாம். ஆனால், அந்தக் குரல்களின் எதிரொலி, தமிழன் நெஞ்சில் என்றென்றும் ஒலிக்கும்.”

ஒரு காலம் இருந்தது. தொலைக்காட்சி இல்லை, இணையம் இல்லை, முகநூல் இல்லை. ஒரு வீட்டின் மூலையில் இருந்த சிறிய வானொலிப் பெட்டிதான் உலகத்தின் கதவைத் திறக்கும் ஒரு மாயப் பொருளாக இருந்தது. அந்தப் பெட்டியிலிருந்து வெளிப்பட்ட குரல்கள், குடும்பத்தின் உறுப்பினர்களைப் போல ஆனார்கள். காலை எழுந்ததும் முதல், இரவு தூங்கும் வரை, அந்தக் குரல்கள் நம் பக்கத்தில் இருந்தன.

இலங்கைத் தமிழ் வானொலியின் வரலாறு, அந்தக் குரல்களின் வரலாறு ஆகும். குரலுக்குள் ஒரு தனித்துவமான மாயம் இருந்தது. சில குரல்கள் உங்களைத் தேற்றின. சில குரல்கள் உங்களைச் சிந்திக்க வைத்தன. சில குரல்கள் உங்களை அழ வைத்தன. சில குரல்கள் உங்களைச் சிரிக்க வைத்தன.

இந்தக் கட்டுரை, இலங்கைத் தமிழ் வானொலியின் மறக்க முடியாத அந்தக் குரல்களுக்கு – எஸ். பி. மயில்வாகனம், செந்தாமணி மயில்வாகனம், சிவபாதசுந்தரம், வி. என். மதியாளகன் மற்றும் பலருக்கும் – ஒரு சிறு அஞ்சலியாகும்.

எஸ். பி. மயில்வாகனம் (S. P. Mylvaganam) . இந்தப் பெயரைக் கேட்டவுடன், எந்தத் தமிழ் ரசிகனின் காதிலும் ஒரு குரல் ஒலிக்கும்: “வணக்கம்!” .

ஆம். அவர் ஒரு வார்த்தையாலேயே தனது அடையாளத்தை உருவாக்கிவிட்டார். “வணக்கம்” என்ற ஒரே வார்த்தையைக் கேட்டதும், கேட்போர் உடனே அவரது குரலை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள் . அவரது நிதானமான, இதமான பேச்சு நடை, ஒரு நண்பனின் அரவணைப்பைத் தந்தது.

மயில்வாகனம், ரேடியோ சிலோனின் வணிகச் சேவையின் (Commercial Service) முதல் தமிழ் அறிவிப்பாளர் ஆவார் . அவருக்கு முன், தமிழில் ஒலிபரப்பு இருந்தது. ஆனால், அவர் கொண்டு வந்த பாணி, முற்றிலும் புதியதாக இருந்தது. அவர் தமிழ் இலக்கணப்படி “வணக்கம்” என்பதைச் சரியான உச்சரிப்புடன், ஒரு இசை போல ஒலிக்கச் செய்தார்.

மயில்வாகனம், இலங்கையில் மட்டுமல்ல, இந்தியா முழுவதும் ஒரு ஐகானிக் நபராக இருந்தார் . ரேடியோ சிலோன், இந்தியாவில் திரைப்பட இசையைத் தடை செய்த காலத்தில், கோடிக்கணக்கான இந்தியர்களின் முதல் தேர்வாக இருந்தது. அந்த வெற்றிக்கு மயில்வாகனத்தின் குரல் மிக முக்கியக் காரணமாக இருந்தது.

இந்தியத் திரைப்பட உலகின் மாபெரும் நட்சத்திரங்களான எம்.ஜி.ஆர் (MGR) மற்றும் சிவாஜி கணேசன் (Sivaji Ganesan) ஆகியோருடன் மயில்வாகனம் நெருங்கிய நட்பு கொண்டிருந்தார் . 1965-ஆம் ஆண்டு, அவரும் அவரது மனைவி செந்தாமணியும்தான், எம்.ஜி.ஆரையும், சரோஜா தேவியையும் இலங்கைக்கு முதன்முறையாக அழைத்து வந்தனர். அந்த நாளில், மயில்வாகனத்தின் வீட்டைச் சுற்றி திரண்ட கூட்டம், ரயில் பாதைகள், தெருக்கள், கடற்கரை என எங்கும் நிரம்பி வழிந்தது .

மயில்வாகனத்தின் புகழுக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு, அவர் ஒரு இந்தித் திரைப்படத்தில் கௌரவிக்கப்பட்ட விதமாகும். “நான் கண்ட சொர்க்கம்” (Naan Kanda Sorgam) என்ற திரைப்படத்தில், நகைச்சுவை நடிகர் தங்கவேலு, சொர்க்கத்தில் இந்திரனைச் சந்திக்கிறார். அங்கே வானொலியை முறுக்கும்போது, முதலில் கேட்பது மயில்வாகனத்தின் குரல்தான். “ஓ! இவரும் இங்கே வந்துவிட்டாரா?” என்று அவர் கூறும் வசனம், மயில்வாகனத்தின் புகழுக்கு ஒரு நிரந்தரச் சான்றாகும் .

அவர் மேற்கத்திய ரேடியோ பாணியில் இசையை அறிமுகப்படுத்திய முதல் தமிழ் டிஸ்க் ஜாக்கி (Disc Jockey) என்றும் கருதப்படுகிறார் . ஒவ்வொரு பாடலுக்கு முன்னும் அவர் சொல்லும் வார்த்தைகள், அந்தப் பாடலின் அனுபவத்தை இரட்டிப்பாக்கின.

தமிழ் வானொலியின் வரலாற்றில், பெண் குரல்களுக்கு ஒரு தனி இடம் உண்டு. அந்த வரிசையில் முதன்மையானவர் செந்தாமணி மயில்வாகனம் (Chenthimani Mylvaganam) . அவர் ரேடியோ சிலோனின் முதல் தமிழ்ப் பெண் செய்தி வாசிப்பாளர் (News Reader) ஆவார் .

அவரது குரலில் ஒரு பண்பு இருந்தது. செய்திகளை வெறுமனே வாசிக்காமல், அவற்றுக்கு ஒரு மரியாதையையும், நம்பகத்தன்மையையும் சேர்த்தார். அன்றுவரை ஆண் குரல்கள் மட்டுமே ஆதிக்கம் செலுத்திய துறையில், ஒரு பெண்ணின் குரல் செய்திகளை வாசிப்பது ஒரு புரட்சிகரமான மாற்றமாகும்.

மயில்வாகனம் தனது மனைவி செந்தாமணி மூலமாகத்தான் வானொலி உலகிற்கு அறிமுகமானார் . ஒரு கணவனும், மனைவியும் இணைந்து, இலங்கை வானொலியின் தமிழ்ப் பிரிவை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றார்கள். அவர்களின் இணைப்பு, பின்னாளில் தமிழ் வானொலியின் பொற்காலத்தின் அடையாளமாக மாறியது.

எஸ். சிவபாதசுந்தரம் (S. Sivapathasundaram) பற்றி நாம் கேள்விப்படாதது ஒரு வரலாற்றுப் பிழையாகும். அவர்தான் பிபிசியின் (BBC) “தமிழோசை” (Thamizhosai) ஒலிபரப்பைத் தொடங்கியவர் .

“தமிழோசை உலகெங்கும் எட்டட்டும்” என்ற பாரதியாரின் வரிகளை உண்மையாக்கிய பெருமை இவருக்கு உண்டு. 1941-ஆம் ஆண்டு மே 3-ஆம் தேதி, “நியூஸ்லெட்டர் பிரம் சிலோன்” (Newsletter from Ceylon) என்ற பெயரில் தொடங்கப்பட்ட ஒரு சிறு ஒலிபரப்பை, சிவபாதசுந்தரம் விரிவுபடுத்தி, அதற்கு “தமிழோசை” என்று பெயரிட்டார் .

சிவபாதசுந்தரம் ஒரு வழக்கறிஞர், பின்னர் பத்திரிகையாளர், பின்னர் ஒலிபரப்பாளர். “ஈழகேசரி” (Eezha Kesari) என்ற இலக்கிய இதழின் ஆசிரியராகவும் இருந்தவர் . இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் தீவிரமடைந்தபோது, அவர் இந்தியாவுக்குக் குடிபெயர்ந்தார். இந்தியாவிலும் அவரது திறமை மறக்கப்படவில்லை. அகில இந்திய வானொலியில் (AIR) மதராஸ், திருச்சி, மதுரை நிலையங்களில் அவர் பணியாற்றினார். காமராஜ் மற்றும் அண்ணாதுரை ஆகியோரின் இறுதி ஊர்வலங்களை நேரலை மூலம் விவரித்த பெருமையும் இவருக்கு உண்டு .

தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சியிலும் அவர் முத்திரை பதித்தார். சுந்தரராஜன் (‘சிட்டி’) உடன் இணைந்து, அவர் தமிழ் நாவல் மற்றும் சிறுகதைகளின் வரலாறு குறித்த ஆய்வு நூல்களை எழுதினார். இவை தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சியின் அடிப்படை ஆதாரங்களாக இன்றும் கருதப்படுகின்றன .

வி. என். மதியாளகன் (V. N. MathiAlagan) , ரேடியோ சிலோனின் மூத்த ஒலிபரப்பாளர் மட்டுமல்ல; ஒரு சிறந்த நிர்வாகியும்கூட. அவர் இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்தின் (SLBC) துணைப் பணிப்பாளர் நாயகமாக (Deputy Director General) உயர்ந்தார் .

இலங்கையில் முதன்முதலில் தொலைக்காட்சி ஒலிபரப்பு (ITN) தொடங்கப்பட்டபோது, தமிழில் செய்திகளை வாசித்த முதல் நபர்களில் இவரும் ஒருவர் . ரேடியோவிலும், டிவியிலும், இவரது குரல் தமிழ் மக்களுக்கு மிகப் பரிச்சயமானது.

மதியாளகன் தனது அனுபவங்களை ஒரு நூலாக்கியுள்ளார். “வி. என். மதியாளகன் – சொல்லும் செய்திகள்” (V. N. MathiAlagan – Sollum Seithigal) என்ற தலைப்பில் அவர் எழுதிய புத்தகம், வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சி ஊடகத்தில் பணியாற்றுவோருக்கு ஒரு கையேடாக விளங்குகிறது .

இந்த நூலில், அவர் செய்தி வாசிப்பதன் நுணுக்கங்கள், மொழியின் சரியான உச்சரிப்பு, நம்பகத்தன்மை, சமநிலை போன்ற முக்கிய அம்சங்களை விளக்கியுள்ளார். இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில் பல இளம் ஒலிபரப்பாளர்கள் தரத்தைக் குறைத்து வருவதாக அவர் கவலை தெரிவித்துள்ளார் . தரமான ஊடகத்திற்கான அவரது குரல், இன்றும் மிகவும் பொருத்தமானதாகும்.

2026-ஆம் ஆண்டு, இலங்கை வானொலியின் நூற்றாண்டு விழாவில், வி. என். மதியாளகன் உள்ளிட்ட மூத்த ஒலிபரப்பாளர்கள் கௌரவிக்கப்பட்டனர். இது, தமிழ்ப் பிரிவின் பங்களிப்பிற்கு வழங்கப்பட்ட ஒரு அங்கீகாரமாகும்.

இலங்கைத் தமிழ் வானொலியின் வரலாறு, மாநிலத்தின் அதிகாரப்பூர்வ குரல்களுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. 1980களில் போர் முற்றியபோது, மாற்றுக் குரல்களும் ஒலிக்கத் தொடங்கின. அவற்றில் மிக முக்கியமானது “வாய்ஸ் ஆப் டைகர்ஸ்” (Voice of Tigers) ஆகும்.

இது விடுதலைப் புலிகளின் (LTTE) அதிகாரப்பூர்வ வானொலியாகும். 1990-ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட இந்த வானொலி, போர்க்களச் செய்திகள், உயிரிழந்த போராளிகளின் இரங்கல் செய்திகள், மற்றும் பிரச்சார நிகழ்ச்சிகளை ஒலிபரப்பியது .

இந்த வானொலி, 2002-ஆம் ஆண்டு போர் நிறுத்தத்தின் போது சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் பெற்றது. யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் FM அலைவரிசையில் ஒலிபரப்ப அனுமதிக்கப்பட்டது . ஆனால், 2008-ஆம் ஆண்டு, இலங்கை இராணுவத்தின் வான் தாக்குதல்களில் இந்த வானொலி நிலையம் பலமுறை சேதமடைந்தது. 2009-ஆம் ஆண்டு, போர் முடிவுக்கு வந்ததைத் தொடர்ந்து, இந்த வானொலியும் நிறுத்தப்பட்டது .

இவர்கள் வெறும் அறிவிப்பாளர்கள் இல்லை. இவர்கள் ஒரு சகாப்தத்தின் குரல்கள். வானொலி மட்டுமே முழு உலகத்தையும் இணைத்த ஒரு காலத்தில், இவர்கள் குரல்கள் பாலங்களாக இருந்தன. இலங்கையிலிருந்து இந்தியா வரை, இந்தியாவிலிருந்து மலேசியா வரை, தமிழ் பேசும் ஒவ்வொரு மனிதனின் இதயத்திலும் இவர்கள் குரல்கள் இடம்பிடித்தன.

இன்று, ஷார்ட் வேவ் வானொலியின் சகாப்தம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. பிபிசி தமிழோசை 2017-ஆம் ஆண்டு நிறுத்தப்பட்டது . ரேடியோ சிலோனின் ஆதிக்கம் குறைந்துவிட்டது. ஆனால், அந்தக் குரல்களின் நினைவுகள் மட்டும் – அவை ஒருபோதும் மறையாது.

யூடியூப், டிஜிட்டல் ஆர்க்கைவ்கள், மற்றும் பழைய தலைமுறையின் நினைவுகள் மூலம், அந்தக் குரல்கள் இன்றும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு காலத்தில், அம்மாக்கள் தங்கள் குழந்தைகளைத் தூங்க வைக்கப் பாடிய தாலாட்டு போல, மயில்வாகனத்தின் “வணக்கம்” ஒலித்தது. அந்த ஒலி, தமிழன் மனதின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டது.

இலங்கைத் தமிழ் வானொலியின் மறக்க முடியாத குரல்கள் – எஸ். பி. மயில்வாகனம், செந்தாமணி, சிவபாதசுந்தரம், வி. என். மதியாளகன் – இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு தனி உலகம். இவர்கள் குரல்கள் வெறும் ஒலி அல்ல; அவை ஒரு காலகட்டத்தின் சாட்சிகள். வெள்ளைப் புடவையில் பெண்கள் முற்றத்தில் உட்கார்ந்து, இந்தக் குரல்களுக்காகக் காத்திருந்த நாட்கள் இனி வராது. ஆனால், அந்த நினைவுகளை யாராலும் அழிக்க முடியாது.

“ஒரு காலம் இருந்தது. மின்சாரம் இருந்தால் போதும். ஒரு சிறிய வானொலிப் பெட்டி இருந்தால் போதும். அந்தப் பெட்டியிலிருந்து மயில்வாகனனின் ‘வணக்கம்’ கேட்டால், அந்த நாள் முழுவதும் ஒரு பண்டிகையாக மாறிவிடும். அவர்கள் குரல்கள் இன்று மௌனமாகி இருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் குரல்களின் எதிரொலி, தமிழன் நெஞ்சில் என்றென்றும் ஒலிக்கும்.”

வாழ்க இலங்கைத் தமிழ் வானொலியின் மறக்க முடியாத குரல்கள்!