சிலுவையின் நிழல்

சிலுவையின் நிழல் (Siluvaiyin Nizhal – Shadow of the Cross)

அத்தியாயம் 1: வாக்குறுதி

திருச்சி மாவட்டத்தின் ஒரு சிறிய கிராமம், மேலச்சிவபுரி. பச்சைப் பசேலென்று வயல்வெளிகள், நடுவில் ஒரு சிறிய குன்று, அதன் மீது ஒரு பழைய தேவாலயம். அந்தத் தேவாலயத்திற்கு வயது நூறுக்கு மேல் இருக்கும். ஆங்கிலேயர் காலத்தில் கட்டப்பட்டது. அதன் மணிக்கூண்டு இன்னும் வேலை செய்யும். ஒவ்வொரு மாலையும் ஆறு மணிக்கு, அந்த மணி ஒலிக்கும். அந்த ஒலி கிராமம் முழுவதும் பரவும்.

அந்தத் தேவாலயத்தின் கதவருகில், ஒரு இளைஞன் நின்று கொண்டிருந்தான். பெயர் ஆண்டனி. உயரம், கறுத்த மேனி, கண்களில் ஒரு தீவிரம். கையில் ஒரு சிறிய தோல் பை. அவன் தேவாலயத்திற்குள் நுழையாமல், வெளியேயே நின்றான். அவனுக்குள் ஒரு போராட்டம்.

“ஆண்டனி, உள்ள வரலாமா?” குரல் அவன் பின்னால்.

திரும்பிப் பார்த்தான். அங்கு நின்றிருந்தார் குரு அகஸ்டின். வயது அறுபதைக் கடந்து, முகத்தில் தாடி, கையில் செபமாலை. அவர் ஆண்டனியின் வழிகாட்டியும், இந்தத் தேவாலயத்தின் தலைமை குருவும்.

“வரலாம், குருவே,” என்று சொல்லிவிட்டு, ஆண்டனி மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான்.

தேவாலயத்தின் உள்ளே குளிர்ச்சியாக இருந்தது. வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் வழியாக வெயில் வந்து, தரையில் வண்ணப் புள்ளிகளாக விழுந்தது. பீடத்தின் மேல், பெரிய சிலுவை. அதில் அறையப்பட்ட இயேசுவின் சிலை. அதன் கீழ், ஒரு சிறிய விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது.

ஆண்டனி ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்தான். குரு அகஸ்டின் அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்தார்.

“என்ன ஆண்டனி, மனசு கனமா இருக்கு போல?”

“ஆமாம், குருவே. நாளைக்கு நான் கல்லூரிக்குப் புறப்படணும். சென்னைக்கு. அதை நினைச்சு… ஒரு பதட்டம்.”

“அதுக்கென்ன பயம்? நல்ல வாய்ப்பு. உனக்குக் கிடைச்ச மெரிட் சாலர்ஷிப், உன் அம்மாவுக்கு எவ்வளவு பெருமையா இருக்கும்?”

“அம்மாவுக்குத்தான்… ஆனால், எனக்கு ஒரு சந்தேகம்.”

“என்ன சந்தேகம்?”

ஆண்டனி சற்று தயங்கினான். “குருவே, நான் சென்னைக்குப் போனதும், என்னுடைய நம்பிக்கையைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியுமா? என் விசுவாசம்… அது என்னை விட்டுப் போய்விடுமோ என்று பயமாக இருக்கிறது.”

குரு அகஸ்டின் சிரித்தார். “ஏன் அப்படி நினைக்கிறே?”

“இங்கே, இந்தக் கிராமத்தில், எல்லாரும் ஒரே மாதிரி. எல்லாரும் கத்தோலிக்கர்கள். தேவாலயம்தான் மையம். ஆனால் சென்னை பெரிய நகரம். அங்கே பல மதங்கள், பல கலாச்சாரங்கள். என் நண்பர்கள் சிலர் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்காங்க. ‘அங்கே போனதும், இதெல்லாம் ஒரு மூடத்துவம்னு தெரியும்’னு. நானும் அப்படி மாறிடுவேனோ?”

குரு அகஸ்டின் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார். பின்னர், அவர் எழுந்து, பீடத்தின் அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய மேசையிலிருந்து ஒரு புத்தகத்தை எடுத்தார். அது பைபிள். அவர் ஒரு பக்கத்தைத் திறந்தார்.

“ஆண்டனி, மத்தேயு நற்செய்தியில் ஒரு வசனம் இருக்கிறது. இயேசு தன் சீடர்களிடம் சொல்கிறார்: ‘நீங்கள் உலகத்தின் ஒளி. மலையின் மேல் இருக்கும் நகரம் மறைக்க முடியாது.’ (மத்தேயு 5:14) உன் விசுவாசம் என்பது ஒரு விளக்கு. அதை மூடி வைத்துக்கொண்டு இருக்கக் கூடாது. நீ நகரத்திற்குச் செல்லும்போது, அந்த விளக்கை எடுத்துச் செல். அது உனக்குப் பாதையைக் காட்டும்.”

“ஆனால், அங்கே எனக்கு இந்த ஆதரவு இருக்காது. நீங்கள் இருக்க மாட்டீர்கள். அம்மா இருக்க மாட்டாள். தேவாலயம் இருக்காது.”

“தேவாலயம் என்பது கட்டிடம் மட்டும் இல்லை, ஆண்டனி. தேவாலயம் என்பது மக்கள். நீ உன் விசுவாசத்தை உன் இதயத்தில் சுமந்து செல். நீ செல்லும் இடமெல்லாம் ஒரு சிறிய தேவாலயமாக மாறு. உன் செயல்கள், உன் வார்த்தைகள், உன் அன்பு… இவைதான் உண்மையான வழிபாடு.”

ஆண்டனி தலையைக் குனிந்தான். “என்னால் முடியுமா, குருவே?”

“உன்னால் முடியும். ஆனால் ஒன்று நினைவில் வைத்துக்கொள். கடினமான நேரங்களில், உன் குரல் மட்டும் போதாது. உன் முழங்கால்கள் வேண்டும். பிரார்த்தனை செய். ஜெபம் உன்னை பலப்படுத்தும். இந்தச் செபமாலையை எடுத்துக்கொள்.” குரு அகஸ்டின் தன் கையிலிருந்த செபமாலையை ஆண்டனியிடம் கொடுத்தார். “இது என் ஆசீர்வாதம். நீ எங்கு சென்றாலும், இது உன்னை நினைவூட்டும்.”

ஆண்டனி அந்தச் செபமாலையை வாங்கிக் கொண்டான். அது வெள்ளிச் சங்கிலியில், சிறிய கறுப்பு மணிகளைக் கொண்டது. நடுவில் ஒரு சிறிய சிலுவை. அதைப் பிடித்தபோது, அவனுக்குள் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வு பரவியது.

“நன்றி, குருவே. நான் முயற்சி செய்கிறேன்.”

“முயற்சி செய்ய வேண்டாம், ஆண்டனி. வாழ்ந்து காட்டு. இப்போ போ, உன் அம்மா காத்திருப்பாள். நாளைக் கிளம்ப வேண்டியவன் இன்று ஓய்வெடு.”

ஆண்டனி எழுந்தான். திரும்பிப் பார்க்கும்போது, குரு அகஸ்டின் சிலுவையின் முன் மண்டியிட்டு ஜெபிப்பதைப் பார்த்தான். அவனுக்கும் அப்படி ஒரு உறுதி வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் அது இப்போது இல்லை. அது கிடைக்கப் போராட வேண்டும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

அத்தியாயம் 2: புதிய உலகம்

சென்னை. ஆண்டனிக்கு இது ஒரு புதிய உலகம். உயரமான கட்டிடங்கள், கார்களின் சத்தம், மக்களின் கூட்டம். எல்லாமே வேகமாக இருந்தது. மேலச்சிவபுரியில் மாலையில் மணி அடிக்கும் சத்தம் கேட்கும். இங்கே காலையிலும், மாலையிலும், இரவிலும் ஹார்ன்களின் சத்தம்தான்.

அவன் தங்கியிருந்த ஹாஸ்டல், கல்லூரிக்கு அருகில் இருந்தது. அறை சிறியதுதான், ஆனால் சுத்தமாக இருந்தது. ரூம்மேட் ஒருவன். பெயர் கார்த்திக். அவன் வேறு மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவன். இந்து மதத்தைச் சேர்ந்தவன். முதலில் கொஞ்சம் தயக்கம் இருந்தாலும், சில நாட்களில் அவர்கள் நண்பர்களாகிவிட்டார்கள்.

கார்த்திக் நல்ல படிப்பாளி, ஆனால் கொஞ்சம் கிண்டல் செய்வதில் வல்லவன். ஒரு நாள், ஆண்டனி தன் படுக்கையில் அமர்ந்து செபமாலை ஜெபித்துக் கொண்டிருந்தான். கார்த்திக் உள்ளே வந்தான்.

“டேய், என்னடா அது? சங்கிலியைச் சுற்றுறியா?” என்றான் கிண்டலாக.

“இது செபமாலை. ஜெபிக்கறதுக்கு.”

“ஜெபிக்கறதுக்கா? டேய், இதெல்லாம் நம்ம மூதாதையர்கள் காலத்துல இருந்தது. இப்போ யாருடா இதெல்லாம் நம்புறாங்க? நீ இன்ஜினியரிங் படிக்கறவன். அறிவியல் படிக்கறவன். இதெல்லாம் விடுடா.”

ஆண்டனிக்கு அந்த வார்த்தைகள் குத்தின. “அறிவியலும் நம்பிக்கையும் எதிரிகள் இல்லை, கார்த்திக்.”

“சரிடா சாமி. நீ சொல்ற மாதிரி இருந்துட்டு வா. நான் கேன்டீனுக்கு போறேன். வரியா?”

“இல்லை, நான் முடிக்கிறேன்.”

கார்த்திக் போன பிறகு, ஆண்டனி சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான். குரு அகஸ்டின் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ‘கடினமான நேரங்களில், உன் முழங்கால்கள் வேண்டும்.’ அவன் மண்டியிட்டான். முதல் முறையாக, ஹாஸ்டல் அறையில், அவன் சத்தமில்லாமல் ஜெபித்தான்.

நாட்கள் செல்லச் செல்ல, ஆண்டனிக்கு பல சவால்கள் வந்தன. ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் தேவாலயத்திற்குச் செல்வது ஒரு பெரிய சவாலாக இருந்தது. அருகில் ஒரு கத்தோலிக்க தேவாலயம் இருந்தது. ஆனால் அங்கு செல்லும்போது, அவன் மட்டும் தனியாகத்தான் இருப்பான். கல்லூரியில் வேறு யாரும் வருவதில்லை. சில முறை, தேவாலயத்திற்குப் பதிலாக, நண்பர்களுடன் சினிமாவுக்குச் செல்லும்படி அழைப்பு வந்தது. அவன் மறுத்தபோது, சிலர் கிண்டல் செய்தார்கள்.

“டேய், சாமியாரா ஆகப்போறியா?”

“விடுடா, இவனுக்கு தேவாலயம்தான் பெரிசு.”

அந்த வார்த்தைகள் ஆண்டனியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. ஒரு கட்டத்தில், அவனுக்கே ஒரு சந்தேகம் வந்தது. தான் சொல்வது சரிதானா? இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு, தனியாகப் போராடி, இந்த விசுவாசத்தைத் தக்க வைப்பது அவசியமா? இவ்வளவு விஷயங்களைத் தியாகம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறதே?

அந்தச் சமயத்தில், ஒரு சம்பவம் நடந்தது.

அத்தியாயம் 3: சோதனை

ஆண்டனிக்கு ஒரு பெண்ணுடன் அறிமுகம் ஏற்பட்டது. பெயர் ஷீலா. அவள் அதே கல்லூரியில் வேறு பிரிவில் படித்தாள். அழகு, பேச்சுத்திறன், எல்லோருடனும் எளிதில் பழகும் குணம். அவர்கள் ஒரு கலாச்சார நிகழ்வில் சந்தித்துக் கொண்டார்கள். பேச்சு வளர்ந்தது. சில வாரங்களில், அவர்கள் நல்ல நண்பர்களானார்கள்.

ஷீலாவும் ஒரு கத்தோலிக்கத் தான். ஆனால் அவளுடைய நம்பிக்கை மிகவும் தளர்வாக இருந்தது. அவள் வீட்டில் கூட, அவளுடைய பெற்றோர் தேவாலயத்திற்குச் செல்வது இல்லை. கிறிஸ்துமஸ், ஈஸ்டர் போன்ற பெரிய நாட்களில் மட்டும் செல்வார்கள்.

ஒரு நாள், ஷீலா ஆண்டனியிடம் கேட்டாள். “ஆண்டனி, நீ ஏன் இவ்வளவு கடுமையாக எல்லாவற்றையும் பின்பற்றுற? இது இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டு. எல்லாம் மாறிப்போச்சு. கடவுள் எங்கே இருக்கார்? நமக்குள் இருந்தால் போதும். தேவாலயத்துக்குப் போறதெல்லாம் அவசியமா?”

ஆண்டனி பதில் சொல்லத் திணறினான். அவளுக்கு எப்படி விளக்குவது? தேவாலயம் என்பது தனக்கு வீடு போன்றது. அங்கு செல்லும்போது கிடைக்கும் அமைதி, குரு அகஸ்டினின் வார்த்தைகள், சிலுவையின் முன் நிற்கும் போது வரும் உணர்வு… இவற்றையெல்லாம் வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியுமா?

“ஷீலா, எனக்கும் அதே சந்தேகம் வந்தது. ஆனால், நான் இங்கு வந்த பிறகுதான் புரிந்தது. நம்பிக்கை என்பது ஒரு பழக்கம் இல்லை. அது ஒரு உறவு. அதைத் தக்க வைக்கப் போராட வேண்டியிருக்கிறது. நான் இங்கு தனியாக இருக்கும்போதுதான், அந்த உறவு எவ்வளவு முக்கியம்னு எனக்குப் புரியுது.”

ஷீலா சிரித்தாள். “நீ ஒரு நல்ல பையன், ஆண்டனி. ஆனால் கொஞ்சம் அதிகமாகவே யோசிக்கிற. லைஃப் எஞ்சாய் பண்ணிக்கோ. எல்லாம் சரியாகிடும்.”

அவள் சொல்வதிலும் ஒரு உண்மை இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. ஒருவேளை, தான் அதிகமாகவே யோசிக்கிறானோ? ஒருவேளை, இந்தப் போராட்டமெல்லாம் வேண்டாமோ?

அன்று இரவு, ஆண்டனி தூங்க முயன்றான். ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை. அவன் எழுந்து, ஜன்னல் அருகில் நின்றான். வெளியே நகரத்தின் விளக்குகள். வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் தெரியவில்லை. அந்த வெளிச்சத்தின் கடலில், அவன் தொலைந்து போவது போல் இருந்தது.

தன் பையில் இருந்து செபமாலையை எடுத்தான். குரு அகஸ்டின் கொடுத்தது. அதைப் பிடித்தபோது, அவன் கைகள் சற்று நடுங்கின. அவன் ஜெபிக்கத் தொடங்கினான்.

“எங்கள் தந்தையே… விண்ணுலகில் இருக்கிறீர்… உமது திருநாமம் புனிதமடையப்படுவதாக…”

அவனுக்கு ஞாபகம் வந்தது. குரு அகஸ்டின் ஒரு முறை சொன்னார். “ஆண்டனி, ஜெபம் என்பது கடவுளிடம் பேசுவது மட்டும் இல்லை. கடவுள் உன்னிடம் பேசுவதற்கான நேரம் அது. அமைதியாக இரு, கேள்.”

அவன் அமைதியாக இருந்தான். மெதுவாக, அவனுக்குள் ஒரு குரல் எழுந்தது. அது அவன் சொந்தக் குரலாக இருந்தது. ஆனால் அதில் ஒரு புதிய தெளிவு இருந்தது.

“நீ இங்கு வந்தது ஏன்? இந்த விசுவாசத்தை விட்டுவிடவா? உன் கிராமத்தில் உன்னை நம்புபவர்கள் இருக்கிறார்கள். உன் அம்மா இருக்கிறாள். குரு அகஸ்டின் இருக்கிறார். அவர்கள் உன்னை நம்புகிறார்கள். நீ மட்டும் ஏன் உன்னை நம்பக்கூடாது?”

அவன் கண்கள் திறந்தன. அது ஒரு வெளிச்சம் அல்ல. ஆனால் ஒரு உறுதி. அவன் முடிவு செய்தான். தான் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன் என்று.

அத்தியாயம் 4: சாட்சி

அடுத்த நாள் முதல், ஆண்டனி தன் நம்பிக்கையைப் பற்றி வெட்கப்படாமல் இருக்க முயன்றான். தேவாலயத்திற்குச் செல்லும் பழக்கத்தை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. ஆனால், மற்றவர்களிடம் அதைப் பற்றி பேசுவதையும் தவிர்த்தான். அவன் ஒரு நண்பனிடம் சொன்னான்: “நான் என்ன நம்புகிறேன் என்பது எனக்கு முக்கியம். உனக்கு வேறு ஏதாவது முக்கியமாக இருந்தால், அதை நீ பின்பற்று. நான் உன்னை மதிக்கிறேன். நீ என்னை மதித்தால் போதும்.”

படிப்பு கடினமாக இருந்தது. ஆனால் ஆண்டனி கஷ்டப்பட்டுப் படித்தான். முதல் செமஸ்டரில் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுத்தான். அவனுடைய விடாமுயற்சியைப் பார்த்து, பல ஆசிரியர்கள் அவனைப் பாராட்டினார்கள். கார்த்திக் கூட, “டேய், நீ நல்லாத்தான் இருக்க,” என்றான்.

ஒரு நாள், கல்லூரியில் ஒரு விவாதம் நடந்தது. தலைப்பு: “மதம் மனிதனுக்கு அவசியமா?” பல மாணவர்கள் பங்கேற்றார்கள். பெரும்பாலானோர் மதத்திற்கு எதிராகப் பேசினார்கள். மதம் மனிதனைப் பிரிப்பதாகவும், அறிவியலுக்கு எதிரானது என்றும் வாதிட்டார்கள்.

ஆண்டனி எழுந்து பேசினான். அவனுக்கு கொஞ்சம் பதட்டமாக இருந்தது. ஆனால் அவன் பேசத் தொடங்கினான்.

“நானும் இதே கேள்வியைக் கேட்டிருக்கிறேன். நான் ஒரு சிறிய கிராமத்திலிருந்து வந்தவன். இங்கு வந்த பிறகு, என் நம்பிக்கையைத் தொடருவது கடினமாக இருந்தது. என்னைப் பலர் கிண்டல் செய்தார்கள். சில சமயம் நானே சந்தேகப்பட்டேன். ஆனால், இந்தப் பயணத்தில் நான் ஒன்றை உணர்ந்தேன். மதம் என்பது விதிகளின் தொகுப்பு அல்ல. அது ஒரு அனுபவம். அது எனக்குத் தந்தது அமைதியை, வழிகாட்டலை, கடினமான நேரங்களில் துணையை.

நான் அறிவியலைப் படிக்கிறேன். அறிவியல் ‘எப்படி’ என்று சொல்லும். ஆனால் ‘ஏன்’ என்று சொல்லாது. ஏன் நாம் இருக்கிறோம்? ஏன் நாம் அன்பு செலுத்துகிறோம்? ஏன் நாம் தியாகம் செய்கிறோம்? இந்தக் கேள்விகளுக்கு அறிவியலிடம் பதில் இல்லை. என் நம்பிக்கை எனக்கு அந்தப் பதில்களைத் தேடும் ஆற்றலைக் கொடுத்தது.

நான் யாரையும் மதம் மாற்றச் சொல்ல வரவில்லை. ஆனால், ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தன் நம்பிக்கையைத் தக்க வைக்கும் உரிமை உண்டு. அது அவனுக்கு வலிமையைத் தருகிறது என்றால், அதை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.”

அவன் பேசி முடித்ததும், அறையில் சிறிது நேரம் அமைதி இருந்தது. பின்னர், சிலர் கைதட்டினார்கள். கார்த்திக் கூட கைதட்டினான். பின்னர் அவன் ஆண்டனியிடம் வந்து, “டேய், நான் உன்னை கிண்டல் பண்ணதுக்கு மன்னிச்சிடு. நீ சொன்னது சரிதான். ஒவ்வொருத்தருக்கும் அவங்க நம்பிக்கை முக்கியம். எனக்கு என் கடவுள்கள் முக்கியம். உனக்கு உன் இயேசு முக்கியம். நாம் ஒருவரையொருவர் மதிச்சுக்கலாம்.”

அந்த நாள் ஆண்டனிக்கு ஒரு திருப்புமுனையாக இருந்தது. தான் மட்டும் போராடவில்லை என்பதை உணர்ந்தான். தன் நம்பிக்கையைப் பற்றி வெட்கப்படாமல் பேசியதால், மற்றவர்களும் மாறத் தொடங்கினார்கள். அவன் ஒரு சாட்சியாக மாறியிருந்தான்.

அத்தியாயம் 5: திரும்பல்

மூன்று வருடங்கள் கடந்தன. ஆண்டனி படிப்பை முடித்துவிட்டான். அவனுக்கு ஒரு நல்ல வேலை கிடைத்தது. ஆனால், அவன் மனம் கிராமத்தை நோக்கி இழுத்தது. தன் அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டும். குரு அகஸ்டினைப் பார்க்க வேண்டும். அந்தப் பழைய தேவாலயத்தில் ஒருமுறை நிற்க வேண்டும்.

அவன் ஊருக்குத் திரும்பினான். வழக்கம் போல், முதலில் தேவாலயத்திற்குச் சென்றான். மாலை நேரம். மணி அடிக்கும் நேரம். அவன் தேவாலயத்தின் வாசலில் நின்றான். எல்லாம் அப்படியே இருந்தது. வண்ணக் கண்ணாடிகள், சிலுவை, அமைதி. ஆனால் அவன் மட்டும் மாறியிருந்தான். மூன்று வருடங்களுக்கு முன், பயத்துடன் இங்கிருந்து கிளம்பியவன். இப்போது, உறுதியுடன் திரும்பியிருந்தான்.

உள்ளே நுழைந்தான். பீடத்தின் முன், குரு அகஸ்டின் நின்று கொண்டிருந்தார். அவருக்கு இப்போது வயது அதிகமாகியிருந்தது. நடை கொஞ்சம் தளர்ந்திருந்தது. ஆனால் கண்களில் அதே பிரகாசம்.

“ஆண்டனி! வந்துட்டியா?” அவர் குரலில் மகிழ்ச்சி.

“வந்துட்டேன், குருவே.”

“எப்படி இருந்தது உன் பயணம்?”

ஆண்டனி சிரித்தான். “கஷ்டமா இருந்தது, குருவே. ஆனால் நல்ல அனுபவம். நான் நினைத்தது போல் என் விசுவாசம் போகவில்லை. அது எனக்கு பலமாகவே இருந்தது.”

குரு அகஸ்டின் அவனை அணைத்துக் கொண்டார். “எனக்குத் தெரியும். நீ திரும்பி வருவேன்னு. நான் ஜெபிச்சேன்.”

“குருவே, நீங்கள் சொன்னது சரிதான். ஜெபம் என்னைப் பலப்படுத்தியது. கடினமான நேரங்களில், நான் மண்டியிட்டேன். அப்போதுதான் எனக்குப் புரிந்தது. இந்த விசுவாசம் ஒரு சுமை இல்லை, அது ஒரு பரிசு.”

குரு அகஸ்டின் அவனை சிலுவையின் அருகில் அழைத்துச் சென்றார். “ஆண்டனி, இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது, அவர் தனியாக இருந்தார். ஆனால் அவர் தன் தந்தையிடம் நம்பிக்கை வைத்தார். அந்த நம்பிக்கைதான் அவரை உயிர்த்தெழச் செய்தது. நீயும் அப்படித்தான். உன் தனிமையில், உன் போராட்டத்தில், நீ நம்பிக்கை வைத்தாய். அதுதான் உன்னை இன்று இங்கு கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறது.”

ஆண்டனி சிலுவையின் முன் மண்டியிட்டான். இப்போது அவனுக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. கண்களை மூடி, அவன் ஜெபித்தான்.

“ஆண்டவரே, எனக்குப் பலம் கொடுத்ததற்கு நன்றி. என் சோதனைகளில் என்னைத் தனியாக விடாமல் இருந்ததற்கு நன்றி. இனி, நான் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு ஒளியாக இருக்க உதவி செய். ஆமென்.”

அவன் எழுந்தபோது, குரு அகஸ்டின் அவன் தோளில் கை வைத்தார். “இப்போது நீ என்ன செய்யப் போகிறாய், ஆண்டனி?”

“வேலை இருக்கு, குருவே. ஆனால் வாரத்தில் ஒருமுறை இங்கு வந்து, இங்கிருக்கும் இளைஞர்களுக்கு உதவ வேண்டும். அவர்களுக்கும் இந்த நம்பிக்கை தேவை. நான் அனுபவித்ததை அவர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். நகரம் என்பது பயமுறுத்த வேண்டிய இடம் இல்லை. நம்பிக்கை இருந்தால், எதையும் சமாளிக்கலாம் என்று சொல்ல வேண்டும்.”

“அதுதான் சாட்சியம், ஆண்டனி. நீ வாழ்ந்து காட்டுவதுதான் சாட்சியம். இப்போது போ, உன் அம்மாவைப் பார். அவளும் உனக்காகக் காத்திருப்பாள்.”

ஆண்டனி தேவாலயத்திலிருந்து வெளியேறினான். மணி அடித்தது. ஆறு மணி. அந்த ஒலி கிராமம் முழுவதும் பரவியது. அது அவனுக்கு ஒரு வரவேற்பு போல் இருந்தது.

அத்தியாயம் 6: சிலுவையின் நிழல்

வீட்டை அடைந்தபோது, அவன் அம்மா வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர். “ஆண்டனி… என் பையன்…”

“அம்மா, நான் வந்துட்டேன்.”

அவள் அவனை அணைத்துக் கொண்டாள். “நீ இருந்த ஒவ்வொரு நாளும் நான் ஜெபிச்சேன். குரு அகஸ்டினும் ஜெபிச்சார். நீ திரும்பி வருவேன்னு தெரியும்.”

“நானும் ஜெபிச்சேன், அம்மா. ஒவ்வொரு நாளும்.”

அவர்கள் வீட்டிற்குள் சென்றார்கள். அந்தச் சிறிய வீடு, அதன் பழைய மணம், அம்மா சமைத்த சாப்பாடு… எல்லாம் அவனுக்குப் பிடித்தமாக இருந்தது.

இரவில், ஆண்டனி தன் அறையில் அமர்ந்திருந்தான். கையில் குரு அகஸ்டின் கொடுத்த செபமாலை. அது இப்போது பழையதாகி, கொஞ்சம் கறை பிடித்திருந்தது. ஆனால் அதன் மதிப்பு அவனுக்கு அதிகமாக இருந்தது.

அவன் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தான். கிராமத்தின் வானம், நட்சத்திரங்கள் நிறைந்து இருந்தது. சென்னையில் இந்தக் காட்சி கிடைக்காது. அங்கு வெளிச்சம் அதிகம். ஆனால் இங்கு, இருளில், நட்சத்திரங்கள் பளிச்சென்று தெரிந்தன.

அவனுக்குத் திடீரென்று ஒரு விஷயம் புரிந்தது. நம்பிக்கையும் இப்படித்தான் இருக்கும். நகரத்தின் சத்தங்களுக்கு மத்தியில், அது மங்கிப் போகும். ஆனால் இருளில், அமைதியில், அது பிரகாசமாகத் தெரியும். ஆனால் அது இருளுக்காக மட்டும் இல்லை. அது தன்னைச் சுற்றி இருப்பவர்களுக்கும் வழிகாட்ட வேண்டும்.

அவன் தன் அம்மாவின் அறைக்குச் சென்றான். அவள் ஜெபித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“அம்மா, நாளைக்கு நான் தேவாலயத்தில் ஒரு சிறிய கூட்டத்தை நடத்தப் போகிறேன். இங்கிருக்கும் இளைஞர்களுக்காக. அவர்களுக்கு நம்பிக்கையின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசப் போகிறேன். நீங்க வருவீங்களா?”

அவள் சிரித்தாள். “நிச்சயமா வருவேன், என் பையன். நீ பேசறதைக் கேட்க நான் காத்திருந்தேன்.”

மறுநாள், தேவாலயத்தில் சிறிய கூட்டம். ஆண்டனி பேசத் தொடங்கினான். அவன் பேசும்போது, அவனுக்கு முன்னால் குரு அகஸ்டின் அமர்ந்திருந்தார். அவர் முகத்தில் ஒரு பெருமிதம். பின்னால், அவன் அம்மா அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கண்களில் பெருமிதக் கண்ணீர்.

“நான் மூன்று வருடங்களுக்கு முன் இங்கிருந்து சென்னைக்குப் பயணமானேன். அப்போது எனக்குப் பயம் இருந்தது. என் விசுவாசத்தை இழந்துவிடுவோமோ என்று. ஆனால், இன்று நான் உங்களிடம் சொல்ல வந்திருப்பது, விசுவாசம் என்பது ஒரு பயணம். அது சில சமயம் கடினமாக இருக்கும். உங்களைச் சிலர் கிண்டல் செய்வார்கள். சில சமயம் நீங்களே சந்தேகப்படுவீர்கள். ஆனால், மண்டியிடுங்கள். ஜெபியுங்கள். உங்கள் குரலைத் தாழ்த்தி, கேளுங்கள். அமைதியில், கடவுள் உங்களுக்குப் பதில் சொல்வார்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு சிலுவையைச் சுமக்கிறோம். அந்தச் சிலுவை நம்மை நசுக்கலாம். அல்லது நம்மை உயர்த்தலாம். அது நம் கைகளில் இருக்கிறது. இயேசு சிலுவையைச் சுமந்தார். ஆனால் அது அவரைத் தோற்கடிக்கவில்லை. அது அவரை உயிர்த்தெழச் செய்தது. நாமும் அப்படித்தான். நம் போராட்டங்கள், நம் சோதனைகள், நம் தனிமை… இவை அனைத்தும் நம்மை உடைக்க வந்தவை அல்ல. நம்மை வடிவமைக்க வந்தவை.

எனவே, நீங்கள் எங்கு சென்றாலும், உங்கள் விசுவாசத்தை மறைத்து வைக்காதீர்கள். அது உங்கள் ஒளி. அதை உயரத்தில் வையுங்கள். மற்றவர்கள் அந்த ஒளியைக் கண்டு, அவர்களுக்கும் வழி கிடைக்கும்.”

அவன் பேசி முடித்ததும், அமைதி நிலவியது. பின்னர், குரு அகஸ்டின் எழுந்து நின்றார். “ஆண்டனி, நீ இன்று ஒரு சாட்சியாக நிற்கிறாய். உன் வாழ்க்கையே ஒரு பிரசங்கம். இறைவன் உன்னை ஆசீர்வதிப்பாராக.”

அவர் ஆண்டனியின் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார்.

அன்று மாலை, ஆண்டனி மீண்டும் தேவாலயத்தின் முன்பு நின்றான். சூரியன் மறையும் நேரம். சிலுவையின் நிழல் நீண்டு, தேவாலயத்தின் முன்புறம் படிந்திருந்தது. அந்த நிழலில் அவன் நின்றான். அது ஒரு பாதுகாப்பு போல் இருந்தது. அது ஒரு நினைவூட்டல் போல் இருந்தது.

தன் கையிலிருந்த செபமாலையை எடுத்தான். அதன் சிலுவையைப் பார்த்தான். அந்தச் சிலுவை, தனக்கு எப்போதும் வழிகாட்டும் என்று அவனுக்குத் தெரியும். நகரத்திலோ, கிராமத்திலோ, எங்கு சென்றாலும், அந்தச் சிலுவையின் நிழல் அவனுடன் இருக்கும். அது அவனை நினைவூட்டும்: அன்பு, தியாகம், நம்பிக்கை.

மணி அடித்தது. ஒலி காற்றில் கரைந்தது. ஆண்டனி கண்களை மூடி, ஒரு சிறு ஜெபம் செய்தான்.

“ஆண்டவரே, என் பயணத்தில் என்னுடன் இருந்ததற்கு நன்றி. இனி, நான் மற்றவர்களுடன் இருப்பேன். உமது அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்வேன். ஆமென்.”

அவன் கண்களைத் திறந்தபோது, வானம் முழுவதும் நட்சத்திரங்கள். அவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு சாட்சி போல், ஒரு நம்பிக்கை போல், ஒளிர்ந்தன. அவனும் அப்படி ஒரு ஒளியாக வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான். ஒரு சிறிய ஒளி. ஆனால் இருளில் வழி காட்டும் ஒளி.

இரவி