ஒரு விவசாயிக்கு வயது அதிகமானதால் இறக்கும் தருவாயில் இருந்தார். தம் பிள்ளைகள் பொறுப்பில்லாமல் இருப்பதை பற்றி கவலையாக இருந்தார்.
ஒருநாள் அவர், தம் பிள்ளைகளை அருகில் அழைத்தார். தன்னுடைய நிலங்களை அவர்களுக்கு பிரித்துக் கொடுத்தார்.
அதுமட்டுமல்லாமல் அந்த நிலங்களில், ஓரிடத்தில், ஓரடி ஆழத்தில் புதையல் இருப்பதாகச் சொன்னார். அதைத் தேடி எடுத்துக் கொள்ளும்படி சொல்லிவிட்டு இறந்து போனார்.
பிள்ளைகள் மூவரும் தந்தைக்கு செய்ய வேண்டிய இறுதி காரியங்கள் அனைத்தையும் செய்தார்கள். அதன்பின் அவர் குறிப்பிட்டிருந்த புதையலை எடுப்பதற்காக நிலத்தை தோண்ட ஆரம்பித்தார்கள்.
முதலில் மூத்த மகனின் நிலம் முழுவதையும் ஒரு அடி ஆழத்துக்கு தோண்டினார்கள். புதையல் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.
ஒருவேளை அப்பா இரண்டடி என்று சொல்வதற்கு பதிலாக ஓரடி என்று சொல்லிவிட்டாரோ என்ற சந்தேகத்தில் பிள்ளைகள் மூவரும் சேர்ந்து, மூத்தவனின் நிலத்தை இன்னும் ஓரடி ஆழமாகத் தோண்டினார்கள்.
அப்போதும் அவர்களுக்கு புதையல் கிடைக்கவில்லை.
எப்படியும் புதையலை கண்டுபிடித்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், இரண்டாவது மகனின் நிலத்தையும் இரண்டடி தோண்டினார்கள். ஏமாற்றம் தான் மிஞ்சியது.
இவ்வளவு தூரம் வந்தபின் எப்படி விடமுடியும் என்று கடைசி மகனின் நிலத்தையும் இரண்டடி தோண்டினார்கள். மறுபடியும் ஏமாற்றமே!
அப்பா மேல் வருத்தம் வந்தாலும், தோண்டியது வீணாக வேண்டாம் என்று எண்ணி அந்த நிலங்களில் விதை விதைத்தார்கள். நீர் பாய்ச்சினார்கள். உரம் போட்டார்கள். உழைப்பு வீண் போகுமா? ஆண்டு முடிவில் அவர்கள் நிலத்தில் அமோக விளைச்சல். அறுவடை செய்து விற்றதில் அவர்களுக்கு கொள்ளை லாபம்.
இப்படி உழைப்பால் வரும் பயனைத் தான் அப்பா புதையல் என்று குறிப்பிட்டார் என்பதை புரிந்து கொண்டார்கள்.
கடின உழைப்பு என்றுமே வீண் போகாது…!!